Trip down memory lane

Nee, ik log niet meer zo vaak nee. #understatement
Ja... In m´n hoofd, dat wel.
Maar ja. Dat is niet zo zichtbaar voor het nageslacht he?
En dat vind ik dan weer jammer.
Ahwel.
De management summary van de afgelopen maanden. Opdat wij niet vergeten.

David:

onze heel erg 7-jarige gespierde spijker met hersens. Hangt momenteel ergens tussen groep 4 en groep 5 in en Levelwerkt zich overal doorheen.
Kan inmiddels - goddank - zelf fietsen. Oh. Daar had ik dan weer wel over gelogd.
Kan inmiddels - ook goddank - zonder zwembandjes zwemmen maar is nog altijd in afwachting van zijn zwemdiploma A. Hij kan alles, (en hier ben ik dan eigenlijk gewoon het meest trots op) durft alles, maar alleen rugzwemmen wil nog niet zo lukken. Hij schijnt z'n buik niet zo goed boven water te houden. Nou weet ik niet of de badmeester wel eens goed naar de buik van David heeft gekeken, maar.... die is er eigenlijk gewoon niet. Dus - vind ik als moeder dan hè - kan-ie 'm ook niet boven water houden. Dus kom nou maar gewoon door met dat diploma.

Danaë:

inmiddels alweer 5 en ontzettend groep 2.
Leest - als ze zin heeft, anders niet - best wat woordjes bij elkaar en verzint anders gewoon het hele voorleesverhaal zelf wel.
Houdt van tekenen (prinsessen, hartjes, dat soort werk) en van playmobil.
Is lief en begaan met anderen: zo krijgen we ieder jaar een oproep voor een Schoenmaatje. David interesseert het niet, maar Danaë duikt meteen in haar knuffel- en speelgoedverzameling om enkele exemplaren die in een schoenendoos passen geheel belangenloos af te staan en 'op vakantie te sturen'. 'Want eigenlijk wil ik ook wel in zo'n lekker warm land wonen, mama. Dan hoef ik nooit op vakantie, net als die kindjes, want die wonen al op vakantie'.
Kan waanzinnig treuzelen, maar is eigenlijk gewoon steady going, met hier en daar een stampvoetende giluitbarsting als uiting van haar kleuter-pubertijd.

Floris:

Waar de laatste footage hem nog buikschuivend toonde, racet hij nu met zijn loopkar door de benedenverdieping.
Zijn grote vriend is - behalve David - een grote I.KEA krokodil.
Houdt van duplo en van Kapla (maar dan vooral de plankjes in en uit de doos halen; of heel service-gericht bouwwerken van broer of zus alvast weer 'opruimen' voordat ze aan het grote publiek getoond zijn).
Loopt regelmatig hier en daar wat averij op: vooral blauwe plekken op z'n hoofd, maar soms ietsie meer: vorige maand had-ie z'n eerste (en hopelijk ook z'n laatste) gipsenonderbeentje wegens een 'lage verdenking op een onderbeenfractuur' omdat hij op een hele suffe manier ter aarde stortte toen hij zich optrok aan de balletrok van Danaë die uiteraard daardoor niet bleef hangen om haar heupen. Maar... loopt nu weer als een kievit.
Bouwt in sneltreinvaart aan zijn vocabulaire. Maar daarover een andere keer meer.

Huisgenoot:

Fietste anderhalf jaar na de aanschaf van zijn racefiets deze zomer de Mont Ventoux op. En weer af natuurlijk.
En daar ben ik supertrots op.
Oh, wacht... bewijs.

Trots. Dus. Op allemaal.

Een mijlpaal... van een week of twee gelee

Yep. Still there.
Met minder energie tot m'n beschikking dan ik van mezelf gewend ben, verschijnen er wel blogjes in m'n hoofd, maar niet zoveel op het weeweewee.

Enniewee. We hadden hier een mijlpaal, een week of twee geleden.
Het Kind, of meer precies De Zoon, werd Zes.
Ongelooflijk Zes en dat betekent Ongelooflijk Jarig.
Serious business dus. Zo serious business volgens het feestvarken zelf, dat hij op de ochtend van z'n familiefeestje bijna kostend van de spanning boven de wc hing.
Gelukkig kwam alles toch nog goed, en kon hij vol trots de kado's in ontvangst nemen en z'n kaarsje uitblazen.

De volgende dag was z'n échte verjaardag.
Zelden heb ik een kind zo waanzinnig blij gezien met een kado...

Het was namelijk Z'n Aller-Aller-Grootste Wens weet u.
Een wens die hij aan het begin van dit jaar op een zelfgeknipte vallende ster had geschreven (want 'dan komt m'n wens misschien wel uit mama').
Een wens die voor nogal wat spanning zorgde toen hij er een maand of twee geleden achter kwam dat Het Kado in kwestie bij de speelgoedwinkel in de opruiming was. En dat er 'nog maar twee' van in de winkel waren.
Assertief als hij is, ging hij zelf wel even vragen bij de winkelmevrouw of Het Kado eventueel nog besteld kon worden, voor het geval ze allebei verkocht zouden zijn.
Groot was de schrik in zijn ogen toen de mevrouw vertelde dat Het Kado helaas niet meer bijbesteld kon worden. Er zat niets anders op dan wachten en hopen. En regelmatig de speelgoedwinkel binnenlopen om te kijken of het er nog was.
En toen... toen bleek een paar weken later dat er één verkocht was... En toen... toen bleek vlak voor z'n verjaardag dat ze allebei verkocht waren...
Hoe moest dat nou?
Afwachten David... Wie weet komt het allemaal toch nog goed.

En het kwam goed.
Glimmend van trots en blijdschap, nadat hij eerst uitzinnig op ons bed had gejuichd toen hij na het eerste afgescheurde papiertje ontdekte dat Z'n Aller-Aller-maar-dan-ook-echt-Aller-Grootste Wens onder het pakpapier verborgen zat.

Een andere grote wens van hem was eens een écht kasteel te bezoeken. Hij was afgelopen vakantie wat teleurgesteld over de ruïnes van kastelen die we met veel moeite konden vinden, en wilde wel eens een heel kasteel bekijken.

Ook die grote wens kwam uit op z'n verjaardag:
We gingen naar het Muiderslot alwaar ze voor de gelegenheid een stapel échte ridders met alles erop en eraan hadden losgelaten.

Terwijl het ruim 25 graden was, liep meneer de hele dag in z'n smoorhete ridderpak rond en zoog alles op wat met ridders te maken had.
Mocht een echt zwaard hanteren, kreeg zijn eerste zwaard-vecht-les en liet en passant ook nog even samen met een stapel andere kinderen een ridder in z'n harnas sterven.

Een prachtdag was het.
Dat vond ook de kleine prinses, die ook de hele dag in vol ornaat (jurk, diadeem en suikerzoete handtas) haar Jarige Broer op gepaste afstand volgde.
Gelukkig hebben we de foto's nog:

Een echte ridder-handschoen

Toch zwaar, zo'n zwaard

Toch best spannend, zo dicht bij een echte ridder

Ridderdag bij het Muiderslot: ook leuk voor papa's

Eerste Zwaard-Vecht-Les van een ridder-zonder-harnas

Prinses Danaë bekijkt het gevecht

Val aan, oh koene Ridder

Van Vijf en Zeven en veel feest

tismewatmensen.
Is het kind opeens zo maar 5 geworden vandaag. Vijf...
Vijf jaar geleden was het een heel klein heel schattig mannetje. Echt.
Kijk:

En nu, 5 jaar later. Is hij in onze ogen stiekem nog steeds een heel schattig mannetje. Maar eigenlijk is-ie natuurlijk heel stoer. En Heel Erg Vijf.
Vooral Vijf Worden is een soort van life event. Nachtjes aftellen, Lego- en Playmobilkrantjes spellen op zoek naar het ultieme kado, dat soort zaken.
Vandaag een verjaardag in petit comité. Dan kan-ie lekker ongestoord spelen met z'n knikkerbaan en z'n ridderlego.
Kijk:

En ja. Hij heeft een blauw oog.
En nee. Ik heb het niet gedaan. Een kwestie van een nogal ongelukkig ongelukje op school met een klasgenootje en een houten stoel.

Morgen feest voor de opa's en oma's, ooms en tantes.
Maandag feest op school.
Dinsdag feest op de bso.
Ja. Tismewatmensen. Vijf worden. t Lijkt potdorie wel een Marokkaanse bruiloft wat betreft de festiviteiten.

Over bruiloften gesproken. Kijk nou.

Dat waren zijn wij. Precies 7 jaar geleden.
Nah. Da's ook toevallig: maakte ik gisteravondnacht zo maar een bruids-achtige taart.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik moet nog een stoere vijf-jarige-jongens-taart fixen.
Iets met ridders. Of piraten. Of een schatkaart ofzo.
Of Cars. Maar dat deed ik vorig jaar al.
Of SuperMario. Been there, seen that, done that.
En ik maak een taart altijd maar één keer.
Echt, zo exclusief. Poehee.

Mijn schild en de bebouwing

Bekentenis: ik verwaarloos u (blog) vreeschlijck. En dat spijt mij oprecht.
Want nu vergeet ik alle leuke kinder-dingen van de afgelopen weken. Of liever gezegd: ik weet ze nu nog wel, maar over een jaartje vast niet meer.

Zo knip- en plakte ik een paar weken terug een heus ridderschild.
En maakte ik op verzoek van de ridder in kwestie ook een zwaard erbij.
Apetrots nam hij het ding mee naar school en de bso.
Zus kon natuurlijk niet achterblijven, en wilde prinses worden. Allee, dan maar een hoedje ontworpen.
Zo bleef je nog eens een leuke woensdagmiddag.
Ja, echt.

Nog een nadeel aan niet zo vaak bloggen is dat ik de vordering van de bouw van 't-huis' niet in beeld heb.
En da's jammer, denk vind ik. Want waar eens zonnebloemen groeiden, ligt inmiddels de betonnen fundering. Per week zien we nu de veranderingen aan wat eens, over een jaar ofzo, ons huis moet worden.
Blijft lastig om me daar iets bij voor te stellen, maar dat terzijde.

Kijk, dit was vorige week:

En dit was vanochtend.

Omdat de storm de hekken heeft omgeblazen (of omdat de Hulk is langs geweest, het is maar welke optie u het meest reeel vindt), zijn we het bouwterrein op gesneakt, en hebben we voor het eerst ons huis recht van voor aanschouwd.

Best gaaf!

Ach ende weemoed...

Weer een jaar voorbij. Een pracht jaar, al zeg ik het zelf.

Een jaar waarin:

• zij leerde lopen
• zij in juni nog slechts enkele woordjes sprak en in december lekker eigenwijs meepraat en graag haar eigen mening geeft
• hij voor het eerst naar school ging
• hij leerde lezen
• ik drie dagen per week ging werken
• wij wilde plannen maakten en uitvoerden en
• wij trotse bezitters werden van stukje grond waarop momenteel een paar heipalen staan.

Dat 2011 net zo'n mooi jaar mag worden als z'n voorganger...
Ik wens iedereen een prachtig, gezond en mooi 2011 toe.
Seize the days!

En ja, deze is met terugwerkende kracht gelogd. Zo makkelijk... 

Het einde van een tijdperk

Wat een mijlpaal...
De allerlaatste dag van David bij het kinderdagverblijf is een feit.
Eigenlijk liep hij al 2 maanden in reservetijd want meneer is natuurlijk al enige tijd 4. Maar goed, hij had het naar zijn zin 'bij de kindjes', ook nog toen hij - samen met een vriendje - een flinke tijd de alleroudste van de groep was.

Met afscheid nemen had hij totaal geen moeite.
'Daaahaaag', zwaaide hij naar de achterblijvers, terwijl hij naar de deur stuiterde. Kom je nou mam?
Met een dikke brok in mijn keel en vochtige ogen bedankte ik de juf nogmaals voor 4 jaar goede zorgen. Een dik pakket aan knutsels en zijn crèche-boek onder mijn arm.

4 jaar zijn voorbij gevlogen.
Het lijkt bijna gisteren dat ik een klein mannetje van 4 maanden oud in mijn armen zijn groep binnen droeg.
Kijk jongens, zei de juf wijzend op ons kostbaarste bezit, dit is David, onze nieuwste aanwinst. Meteen stoven twee - in mijn ogen gigantische - kleuters met snotneuzen op ons af, en begonnen met kleffe vingertjes aan de beentjes van David te trekken.
Vreselijk vond ik dat. Ik durfde David nauwelijks achter te laten voor 2 wen-uurtjes en drukte de juf op het hart David geen seconde uit het oog te laten en dat die grote jongens met hun snotjes niet zo dichtbij mochten komen.

Terwijl ik onwennig thuis kinderloos op de bank een kopje koffie dronk, had David ondertussen de tijd van zijn leven, getuige het verslagje van de juf in zijn crècheboek:
De hangcosi vind je heerlijk; ook in de box kijk je nieuwsgierig om je heen. Afentoe komt er een vrolijke kreet en een mooie lach.

Op naar de volgende fase!

Over ranglijsten, parken en campings

Manmanman. Twee weken terug in Nederland alweer. En mentaal nog steeds niet geland.
Ik knipper met mijn ogen, en opeens hebben we al twee werkweken achter de kiezen. Voor mij eigenlijk 'slechts' 4 werkdagen, maar t voelt meer als 2 hele weken. M'n auto is ook weer gemaakt, de halve straat is inmiddels op vakantie, en we hebben het eerste zieke kind alweer te pakken.
Echt, it's good to be back.

Gelukkig hebben we de 1800 (...) foto's nog. Waarvan ik nog een fotoboek moet creëren. En talloze prachtige herinneringen.

Lijstjes. Top 10. Ik had het mezelf beloofd, en op deze ietwat druilerige vrijdagmiddag droom ik maar al te graag weer even weg naar waar we zijn geweest. Ik weet immers maar nooit of we nog een keertje terug gaan.

Ons Nationale & State Parken-lijstje. Gebaseerd op wat ons het meest verrast en verwonderd heeft, en/of waar we ons het best vermaakt hebben met de kinderen:

1. Yellowstone:  zoveel geisers en hotsprings bij elkaar... Zoveel kleuren... Zoveel buffels... Zoveel wild-kijk-plekken en dan ook echt nog wat zien. Zoveel natuur... Echt prachtig. Hier willen we echt nog een keer naar toe.
2. Capitol Reef: wonderlijke roze-rood-grijze-witte vouwen en strepen in de aardkorst, prachtige kleuren en veel verschillende rotsen. Jammergenoeg was onze camper te lang om de dirtroads naar een tweetal washes te rijden, want we waren razend benieuwd hoe die eruit zagen.
3. Grand Teton: zóóó mooi, een bergketen die oprijst uit min of meer vlak land. En zoveel wild te zien. En mooi gewandeld.
4. Yosemite: prachtig park met mooie watervallen. En als je fietsen huurt, kun je op je gemak de hele vallei in je eigen tempo bekijken. En: ook hier moeten we nog een keer naar terug, om de Tioga Pass over te rijden en Mono Lake nog een keer te bekijken, want helaas was dat deze vakantie niet gelukt.
5. Bryce Canyon: als klein duimpje tussen de stenen pilaren, veel uitzichtpunten die allemaal weer anders zijn én een prachtige wandeling gemaakt.
6. Antelope Canyon: geen park, maar: Wat een vormen en een kleuren. Ik wist niet dat er zoveel kleuren oranje bestonden...
7. Kodachrome Basin State Park: het rijden van een omweg waard. We waren positief verrast over alle bizarre gesteente formaties.
8. Zion: prachtig park, met heel veel wandelmogelijkheden.
   Volgens ons vooral een leuk park als je kinderen hebt die al langere stukken kunnen lopen. Wij maakten aan het begin van de dag een verkeerde beslissing door voor de Riverside walk te gaan ('saai' betonnen wandelpad), en daarmee al een groot gedeelte van de wandelcapaciteit van David te gebruiken (die reikte tot zo'n 3,5 mile per dag). Als we nog een dag hadden gehad, hadden we deze fout de volgende dag goed kunnen maken, en was het park vast hoger op de ranglijst gekomen.
   Alhoewel: de weeping rocks en de hangende tuinen vonden we wel weer erg mooi. En de rit door de slickrock-formaties via de Oost-ingang raakte mij tot tranen toe. Dus... we moeten nog een keer terug.
9. Arches: vooral een kijk-park. Met je camper van het ene uitkijkpunt naar het andere uitkijkpunt rijden en een klein wandelingetje maken. 
10. Grand Canyon: tja. Wat zal ik zeggen: nogal 'grand'. Zo 'grand' dat je je gevoel voor verhoudingen een beetje kwijt raakt, daar aan de rand. En het park zelf vonden wij verrassend genoeg zeer onoverzichtelijk. De Desert View Drive vonden wij het mooiste gedeelte van het park, het gedeelte rond de village vonden we minder. Maar: de zonsondergang aan de rim, die was onvergetelijk...
11. Gobelin Valley: gekke kleine kobolt-achtige steenformaties, leuk om doorheen te lopen, maar om de een of andere reden viel het tegen. Dat lag vast aan de warmte ofzo, want evengoed zouden we het niet  gemist willen hebben en was het toch - ondanks de relatief lange omweg - een soort fijne 'break' in de rit naar Moab. 

En campings. Daar kunnen we ook wel een soort top 10 van maken. Gebaseerd op Zouden-we-hier-ooit-nog-een-keer-willen-staan?.

Onze conclusie: op campings in de parken heb je vaak meer ruimte, meer natuur om je heen. Geen electriciteit, riool of stromend water bij de hand (full hook-up), maar dat maakte ons niet uit. Dumpstations vind je bij de ingang van de camping, en daar loos je je vuile water en haal je je nieuwe water. Probleem opgelost, vonden wij. Bovendien scheelde het ons veel reistijd, ook niet onbelangrijk als je met kleine kinderen reist.

1. Fruita campground in Capitol Reef: ruime plekken in de boomgaarden van het Nationaal Park, 's avonds reeën langs je camper terwijl je staat de bbq-en... En dat alles voor slechts 10 dollar per nacht! Helaas: niet te reserveren.
2. Madison campground in Yellowstone: fijne plekken tussen de dennenbomen, en mooi rivierlandschap op loopafstand.
3. North Pines campground: prachtig gelegen aan de rivier, heerlijke dennenbomengeur die ik de rest van de reis eigenlijk zelden nog ben tegengekomen.
4. Wahwheap Campground bij Lake Powell (full hook-up): weinig schaduw, maar het prachtige uitzicht over het meer maakt veel goed.
5. Pony Express RV Park bij Salt Lake City (full hook-up): voor een RV park écht ruime plekken, zeer schoon sanitair, fijn zwembad, mooie kinderspeelplaats en niet in de laatste plaats heel vriendelijke eigenaren. Ondanks vreemde ligging tussen interstates een zeer prettige camping.
6. Mather campground in Grand Canyon: ruime plekken in het bos, en ook hier weer zo maar grote herten heel dichtbij.
7. Wasatch Mountain State Park campground (full hook-up): prachtig groen gelegen aan de voet van de bergen.
8. Sam's Town (full hook-up): ondanks dat het een echt RV-park is (meestal synoniem voor smalle-plekken-veel-asfalt-en-weinig-schaduw-en-uitzicht-op-hele-grote-campers), vonden wij het een fijne plek in Las Vegas. Toch een beetje weg van alle gekte van de Strip. Wal Mart tegenover en een gratis shuttlebus naar de Strip (die overigens niet al te vaak rijdt, maar dat mocht onze pret niet drukken).
9. Ruby's Inn RV Park bij Bryce Canyon (full hook-up): als je geluk hebt en een ruime plek krijgt, dan is dit een leuke camping. Wij waren in ieder geval erg blij dat we nog een andere plek mochten uitzoeken dan die we kregen toegewezen... Maar misschien dat we bij een volgend bezoek aan Bryce de camping ín het park proberen.
10. Watchman campground in Zion (electriciteit): onze plek had ik zo gekozen dat we niet heel ver hoefden te lopen voor alle shuttlebussen in het park en naar Springdale, maar je kunt ook pech hebben en veel verder weg staan. Mooi zicht op de bergen en reeën over de camping.
11. Beaver Dick Park: een prachtige tip van locals in een zeker niet onaardige omgeving. En dat allemaal gratis... Een aanrader, voor als je ooit nog eens in de buurt van Rexburg bent.
12. Canyon Village campground in Yellowstone: megagrote camping waar we redelijk achteraan stonden, voor een natuurcamping behoorlijk krappe plaatsen. Ligt wel vlakbij Hayden Valley, een plaats waar veel wild te zien is.
13. Canyonlands RV Park (full hook-up): zelden zó hutje-mutje gestaan. Wc's ranzig. En bovendien werd er ons tafelkleed gejat. Geen halszaak, maar toch. Omdat we het zo'n tegenvallende camping vonden, zijn we een dag eerder vertrokken uit Moab. Aan de andere kant: winkel en Starbucks op loopafstand...
14. Camping in Bakersfield... Behoeft verder geen uitleg. Parkeren. Slapen en weer doorrijden is het devies.

Oh, zucht... Eigenlijk wil ik gewoon terug. En wel nú.

En als u mij dan nu even wilt excuseren. Ik moet dus van heul veul foto's een vakantie-album fixen. En dat zal wel niet in een avondje of 2 gepiept zijn, helaas...

Freedom at last

En zo is er heel geleidelijk een einde gekomen aan de spreidbroek-periode van Danaë.
Zo'n 11 maanden geleden ging ze voor het eerst de stijgbeugels in.
Had allemaal veel eerder gekund, maar ja, beter laat dan een nieuwe heup, zullen we maar zeggen.

Achteraf gezien viel de hele exoskeleton-periode redelijk mee.
Ik bedoel, je went eraan dat je kind een onhandig formaat heeft. En je wordt heel handig met handdoekorigami. Da's overigens nog steeds een woord dat heel erg hoog scoort in de zoek-acties in deze blog, wist u dat? Kennelijk is het echt een woord. Of nog gekker, een echte hobby. Kun je altijd nog beter taarten gaan kleien. Maar ik dwaal af.

We waren zeer strak met het naleven van de 'draagtijden' die de orthopeed voorschreef.
Eerlijk gezegd kwam er de laatste weken een beetje de klad in. Een paar waterpokken op haar benen zorgden ervoor dat we voor het eerst een paar nachten 'vrij' namen.
En vervolgens ontstond er op haar ene been een irritatieplekje. Precies op de rand waar de spreidbroek zat.
Gelijktijdig ontdekte Danaë dat de spreidbroek geen enkele belemmering hoefde te vormen om om te rollen (finally) of om ermee te gaan staan (het kan écht, mensen). En dat laatste is nou eigenlijk niet de bedoeling met deze spreidbroek.
Plotseling realiseerden we dat we eigenlijk er ook wel mee mochten stoppen. De orthopeed had immers bij ons laatste bezoek gezegd dat de spreidbroek half april wel helemaal af mocht.

Mevrouw had zelf nergens last van, van haar spreidbroek. Ze was as happy as ever.
Hartstikke lenig werd ze ervan.
Ze kon er ook al snel mee zitten. Maar verder was ze niet vooruit te branden.
Wel was het prettig dat ze rond haar 1e verjaardag eindelijk leerde kruipen met de spreidbroek. Werd ze nóg gezelliger door.

En helemaal fijn was dat het apparaat vanaf half november alleen nog om hoefde als ze in bed lag. Dat betekende namelijk vrijheid.
Vrijheid om te leren staan, en vrijheid om te leren stappen. Overigens wachten we nog steeds op haar eerste losse stapjes, maar dat komt vast allemaal goed.
En het betekende dat ze eindelijk fijn in de zandbak kan spelen. Want, spreidbroek en zand, dat gaat niet zo goed samen.

Ahwel.
Het gaat goed dus. En hopelijk zien we over 4 maanden de orthopeed voor de laatste keer.

Voor wie alle logjes over 'haar heupen' op een rijtje wil: klik op de tag 'Op haar heupen' hieronder, en... voilá.

Nog even over de Beejesoow

Want daar moet het kind heen, als-ie eenmaal Ontzettend Vierrr is, eindelijk naar school gaat en zijn moeder naar haar dagbesteding voor volwassenen werk.

Ook hier kennen we wachtlijsten. Dus toen meneer 2 en een half exact was, hebben we m volgens de regels direct ingeschreven.
En - hoera - er blijkt plek te zijn, straks na de zomervakantie. We mogen zelfs een soort van kiezen. Eéntje om de hoek, of ééntje verder weg, maar wel aan de rand van het bos.
Dus we gingen maar eens een kijkje nemen om een keus te maken.

Nou ben ik er al een tijdje achter dat je bij 'kiezen' als kind meestal op andere dingen let dan als ouder.
Bijvoorbeeld bij het kiezen voor een middelbare school. Geef mij een roze koek met chocolademelk, en ik ben om. Echt, k ben heul gemakkelijk om te kopen. En toen zag ik mij daar - hopsa, verblind door het suikershot - opeens wel lopen met m'n veuls te zware boekentas, door die blinkende marmeren gangen.
De andere school had immers alleen maar lelijke bruine gangen. En ook nog eens een handjes-gevende rector, dus dúh, dáár ging ik echt niet heen.

Nog nasmakkend op mijn rozekoek, lette ik niet op andere dingen waarop je zou kunnen letten, als je dan toch een school zoekt. Zoals het grotere geheel. Sfeer. Andere mensen die er ook rondlopen.
Zoals ouders betaamt, deden mijn ouders dat wel. En kwamen vervolgens tot de conclusie dat de bruine-gangen-school met suffe rector waarschijnlijk beter bij mij zou passen.

Maar ik was Ontzettend Twaalf en moest en zou naar de roze-koeken-school.
Want anders zou ik Vreeschlijck Ongelukkig worden, pruilde ik toen het verschil in 'school-inzicht' tussen mij en mijn ouders aan het licht kwam.
En jullie hoeven niet Voor Áltijd door die lelijke gangen te lopen, mokte ik er nog bovenop.
En zo geschiedde. Ik ging naar de Roze-Koeken-School.

En achteraf kijk je een koe in de kont kan ik mijn ouders niet ongelijk geven.
Sterker nog. Ik denk dat ze gelijk hadden. En dat het terecht was dat mijn broertje wél naar de bruine-gangen-school is gegaan. En daar een fantastische schooltijd heeft gehad, met vrienden die hij nu nog ziet.
Aan de andere kant: ik heb Huisgenoot toch maar mooi overgehouden aan mijn roze-koeken-keuze.

Nahgoed. Lange aanloop naar Beejesoow verhaal.
En dat allemaal omdat ik dus opeens 'aan de andere kant' van de keuze stond. Als moeder.
Èn omdat ik heus wel zag waar hij als een blok voor viel: de computer met racespelletjes in het kleine muffe kamertje van de 8+-kinderen.
Dat je Wel Acht moet zijn om daar te mogen zitten, dát snapte hij niet. Want de juf doet om 5 uur gewoon het gordijn open hoor mam. En dan mogen de kléine kinderen daar óók zitten hoor.

Om kort te gaan: hij gaat uiteindelijk fijn naar de Beejesoow om de hoek.
Niks geen computer, muffige achterkamertjes, verveelde bijna-pubers of zelfgebreide juffen.
Wel heel veel kindertjes van zijn 'eigen leeftijd', bergen auto's, lego, puzzels met heel veel stukjes, een glijbaan, verkleedkleren, én een Hijskraan.
En dat laatste, dat was dan nog wel de moeite waard, vond-ie.

Van een spreidbroek-loze zomervakantie en een zwarte kerstkaart

Tjee zeg. En toen bleek ik ook nog een leven náást het bloggen te hebben. Een werkend leven dus.
De 2e ronde van de campagne is inmiddels achter de rug, de kerstvakantie al lang en breed begonnen. Dus. Wat is mijn excuus?

Hmmnja.
Om te voorkomen dat ik in een zwart gat zou vallen na dikke vette meer-dan-40-urige-werkweken, bedachten we op de valreep nog even een projectje. Want ojee, ik zou maar eens ledig nietsdoen.

Een projectje dus. Projectje Zomervakantie 2010.
Want: het kind wordt eind mei 4. En dan zou-ie naar school moeten. Of nouja, móeten... t Is natuurlijk eigenlijk meer mógen, leerplicht-technisch gesproken.
Dus bedachten we dat we fijn in juni op vakantie gaan. Want nog geen hoogseizoen.
We knipperden een keer met onze ogen en toen had ik plotseling een route van San Francisco naar Salt Lake City met een camper uitgestippeld. Op zoek naar beren, wolven en indianen.

En nu wikken en wegen we onder de kerstboom of we het gaan doen. Of liever gezegd, of we dat durven. Met 2 kinders. Een vliegreis. En een maand door de Joe Es of Ee.

En verder?
Life's goes on. And her hips too, bleek bij controle door de orthopeed.
Sinds half november is Danaë overdag spreidbroek-loos. Dat vierden wij met de aanschaf van een broek. Niks geen leggings meer, maar een hippe spijkerbroek.

Ze kruipt steeds harder en ook steeds vaker op de échte manier: eerst nog met haar bovenbenen plat op de grond slepend, als een soort krokodil. Maar nu steeds meer met haar kont van de vloer, met haar benen in een omgekeerde V-stand.
Staan doet ze nog niet, en praten ook niet. Da's best raar, na 1 kind die zich vanaf zijn 1e verjaardag in sneltreinvaart een gigantische vocabulaire eigen maakte.

What else? We vierden Sint, voor de 1e keer écht. Leuk, maar vooral spannend, volgens David.

We knipten, plakten en kleurden kerstkaarten.
Totdat-ie er geen zin meer in had. Want zo werkt dat bij 3-jarigen. Die in het bezit zijn van een 1-jarig zusje die het tegenwoordig heeft voorzien op al het speelgoed van haar broer.
Dan moet je kennelijk bij iedere oprukkende beweging van je zus alle puzzels en auto's acuut met hand en tand verdedigen. En is op commando kerstbomen kleuren met je moeder wel het laatste waar je aan denkt.
Bovendien: kerstbomen kleuren? In rood en groen zeker? Da's voor mietjes. Ze moeten gewoon integraal zwart. Want "Zwart is stoer. En zwart is voor jongens."

Dus.
Heeft u onlangs een wat depressieve kinder-arbeid handgemaakte kerstkaart van ons ontvangen, dan wensen wij u nog steeds een hele Vrolijke Kerst.
Bij deze.

Crap Award

Een Scrap Award kreeg ik dus. Van haar. Een Honest Scrap Award nog wel. Voor mensen die, ik citeer hè, bloggen met hart en ziel. Toe maar zeg. Ik ga d'r bijna van blozen.

Maar er hangt dus nog wel wat aan vast. Of ik even 10 dingen wil ophoesten die u nog niet van mij weet. Een soort van 'geheime' dingen zelfs.
Vooruit. Daar gaat-ie dan.

1. Vroeger wilde ik militair worden. Ja. Seriously. Of helicopterpiloot.
Als het maar in het leger was. Want ik was vooral Stoerrr. En Sterk. En heel erg Dertien.

2. Ik gebruik geen make-up.
Sterker nog. Ik heb kan het gewoon niet. Mascara. Oogschaduw of eyeliner. Lipstick.
Zo eens per jaar ren ik in paniek naar de drogist - want hee, ik ben 32 en ik wil er ook wel een beetje leuk uitzien - en sta dan semi-deskundig naar tig soorten mascara te kijken.
Double huppeldepup en drie keer waterproof. Zwart. Bruin. Bijna zwart. Geen idee. Vervolgens vraag ik schorvoetend een volgeplamuurde verkoopster om advies. En loop met een goedkoop probeer-mascaraatje de deur weer uit.
Na een kwartier prutsen ben ik zeer tevreden over het resultaat. Tot ik in mijn ogen wrijf (en dat is best vaak, blijkt...) en ongemerkt de hele dag rondloop met panda-ogen.

3. Ik ben een ruimhartig sponsor van de bibliotheek.
Want ik vind 3 weken uitleentermijn gewoon te kort. En ik vergeet dat David een eigen pasje heeft. Verleng ik wel mijn eigen boeken (hoera), vergeet ik zijn vakantiestapel prentenboeken. Altijd beter dan verkeersboetes, denk ik dan maar.

4. Ik bijt nagel.
Ja. Heerlijk. En makkelijk. Nooit mijn eigen nagels knippen. Nouja, van mijn tenen dan weer wel. Zo lenig ben ik natuurlijk ook weer niet.

5. Als ik moe ben, probeer ik krulletjes in mijn haar te draaien met mijn vinger. Niet dat dat lukt, want ik heb het stijlste en dunste haar ever.
Huisgenoot daarentegen is gezegend met krullen. Maar kennelijk zijn mijn genen sterker (als het om haar gaat hè) want geen van onze bloedjes hebben krullen. Alhoewel ik nog steeds hoopvol kijk naar de anderhalve slag in het haar achter het linkeroor van Danaë.

6. Ik lig na twee glazen wijn al lallend in de plantenbakken.
Na 6 biertjes ga ik echt hele rare dingen doen. Zoals naakt slakken kussen. Die toevalligerwijs mijn pad kruisen als ik van een goed feest kruipend huiswaarts keer.
Ja, mensen. Alcohol doet met mij rare dingen. Godzijdank was het nacht en heel veel jaar geleden.
En heeft niemand het gezien. Oh wacht. Misschien toch wel. Want Huisgenoot zit verdacht hard te grinnikken op de bank als ik hem vraag of het echt waar is.
En het is Echt. Waar. I kissed a slug.
Hmm. Zou Huisgenoot dan toch de echte prins zijn? Ohnee. Dat waren kikkers. En die kus ik niet. Want...

7. Ik ben panisch voor kikkers. Of padden. Of alles wat klein, glibberig, springerig, bultig, groenig, kikkerig is.

8. Ik heb een keer de brandweer gebeld omdat ik vond dat onze flat in de hens stond.
Zwarte rookwolken kwamen onheilspellend van een balkon. Huisgenoot ging polshoogte nemen, ik paniekeerde en bedacht koortsachtig wat mee te nemen de straat op. Het bleken een schoon t-shirt (hygiene, altijd belangrijk) en mijn werkspullen voor de volgende dag (arbeidsethos, jawel).
En toen kwam Huisgenoot vertellen dat het een barbecue was die een stel Chinezen op een inpandig balkon van krap 3 vierkante meter niet aan konden krijgen. Logisch, als je plastic probeert te verfikken.
Toen belde ik terug naar de brandweer. Om te vertellen dat het loos alarm was. En dat het me heel erg speet dat de brandweerwagen halverwege weer om moest keren.

9. Sinds de Vuurwerkramp, een middernachtelijke autobrand onder mijn slaapkamerraam van mijn studentenkamer, een afgefikt dak van de flat tegenover ons door een verdwaalde vuurpijl en bovenstaand bbq-akkefietje heb ik het niet zo op brandlucht.
Sterker nog, bij het minste vleugje openhaardlucht, stuif ik naar buiten om mij ervan te verzekeren dat het huis niet in brand staat. Desondanks hebben wij geen brandmelders in huis. Hmm. Vreemd, inderdaad.

10. Huisgenoot en ik zijn high school lovers. Jawel. We go way back, people.
En dat allemaal omdat mijn tent lek ging ergens op schoolreis in de Provence. En hij zijn arm aan mij wilde uitlenen. En een droge slaapplek, natuurlijk. Ach, zo romantisch is-ie mensen, die slak Huisgenoot van mij.

Zo. Ik zeg u: genoeg juicy details 'bout me.
Laat het even op u inwerken, en uw beeld van MaMarije zal weldra voor goed veranderd zijn.

Oh, voordat ik u definitief in verwarring achterlaat, nog één dingetje:
Aan wie geef ik de de Honest Scrap Award? Wel. Ik denk aan... *tromgeroffel* Cisca van Kobus & Co. Omdat ik vaak zo moet lachen om haar stukjes.

Vandaag een jaar geleden was het takkeweer

Vandaag een jaar geleden was het zondag. En ontzettend takkeweer. Regen, storm, dat soort werk.
Niet dat ik van iedere datum weet wat voor dag het een jaar geleden was - volgt u mij nog? -, maar van deze weet ik dat nog bijzonder goed.
Want vandaag een jaar geleden was Dé Datum. De uitgerekende datum, om precies te zijn.
En er gebeurde.... niets. Als in He-le-maal Niets.

En daar kan ik niet zo goed tegen, bleek. Ik bedoel, afspraak is afspraak.
David kwam gewoon een paar dagen eerder. Heel prettig, dat 'underpromise and overdeliver'. Het leek me namelijk vreselijk, om over mijn eigen houdbaarheidsdatum heen te gaan.

Ik was er klaar mee, met die dikke buik en het waggelen als een gans. De hele dag keek ik bezwerend naar mijn dikke buik en zond ik opwekkende gedachten naar mijn baarmoeder. Maar geen weetje te bespeuren.
De zondag kwam en ging.
's Avonds in bed realiseerde ik me verdrietig dat ik de volgende dag er wéér helemaal alleen voor zou staan met een peuter die al maanden sneller was dan zijn eigen moeder. Huisgenoot moest immers weer gewoon werken. Ik had er geen kracht puf meer voor.

Totdat ik om kwart over 2 's nachts wakker werd voor de obligate nacht-plas en terug in bed bedacht dat ik kramp in mijn buik had. Hoopvol bleef ik liggen wachten.
En jawel, het werd steeds een beetje sterker.
Rond 3 uur had ik geen zin meer om te liggen. Naar beneden, de boel totally-zen maken ja echt, kaarsjes - so not me - maar gewoon licht vond ik te fel, en het huis warm opstoken.
Huisgenoot liet ik liggen. Zijn tijd kwam nog wel.

De ene wee kwam, de andere ging. Meteen netjes om de 3 minuten. Rond 4 uur belde ik de verloskundige maar eens. Met mijn mobiel in de hand zuchtte ik de ene wee na de andere weg. Ze vond dat ik goed bezig was. Ik moest maar weer bellen als het écht niet meer te doen was.
Om half 5 bedacht ik me dat mijn matras nog altijd hoes-loos was. Of hoe de plastic-waterkering ook heet voor als je vliezen breken. Misschien dat Huisgenoot dat nu toch maar even er om heen moest doen.

Normaal gesproken is Huisgenoot met uit bed komen niet de snelste understatement of the year. Maar nu stond hij in een halve seconde naast zijn bed en had in no-time het matras-ding geregeld.
Of-ie verder nog wat kon doen? Eh, nee. Ik trek het nog wel. Ik ga wel weer naar beneden in m'n eentje. Dat ging prima.
Huisgenoot posteerde zich bovenaan de trap, iedere zucht en beweging van mij nauwlettend in de gaten houdend. Ondertussen hing ik kontwiegend aan het aanrecht.

Om 5 uur kwam de verloskundige polshoogte nemen. Ze had haar hielen nog niet gelicht of mijn vliezen braken en het voelde alsof de baby zich richting uitgang katapulteerde.
Vanaf half 6 mocht Huisgenoot niet meer van mijn rugzijde wijken. Een warme kruik en constante druk was het enige dat een miezerig piezeltje verlichting gaf bij die kloterige rugweëen die met steeds kortere tussenpozen door mijn onderrug sneden.

Er was nog een organisatorisch puntje te tackelen: wat te doen met David. Het liep al tegen de ochtend, en we hadden geen idee hoe lang dit nog door zou kunnen gaan.
David kwam dan wel iets eerder, maar deed er wel 12 uur over om de uitgang te vinden... Misschien toch maar laten ophalen?

En dan is het fijn dat vrienden van een paar huizen verderop inderdaad met hun mobiel naast hun hoofdkussen slapen.
Huisgenoot sprintte tussen 2 weeën door naar beneden om de voordeur open te gooien. Twee weeën later stond vriendin M. al binnen, bij de volgende wee viste Huisgenoot David uit zijn bed en om hem aan haar over te dragen.

Ondertussen had Huisgenoot de verloskundige gebeld dat het nu toch wel heel rap ging.

Of ik persdrang had, vroeg ze. Terwijl ze dat zei, dacht ik 'Persdrang? Nee, ik geloof het niet. Oja toch weeeeeel'.

Vriendin met David en verloskundige konden bijna naar elkaar zwaaien. 10 over 6 stapte de verloskundige weer binnen en een half uurtje later was ze daar al: de mooiste dochter van de hele wereld.

Danaë Sophie

Dus beste mensen, ik zwelg vanavond nog even in een jaartje terug. I rest my case.

Tieten van melk en honing

Stiekem benijd ik ze een beetje.
Van die moeders die borstvoeding geven. Of die er na een mooie tijd een punt achter zetten.
Dat had ik namelijk zelf ook graag gewild. Het lijkt me namelijk zo'n mooie ervaring, zelf je eigen kind voeden. Met je eigen lijf. Zoals het eigenlijk gewoon bedoeld is. Tieten van melk en honing, zeg maar.

Maar tot twee keer toe blijk ik ze niet te hebben. Die tieten. Ja, de equipment heb ik wel. Alleen, als het erop aan komt, doen ze het niet zo goed.
En waarom, vraag ik mij dan af. Waarom groeien die dingen dan tijdens mijn zwangerschap met meer dan een cupmaat? Heel veelbelovend, vond ik. En huisgenoot ook.

Maar helaas. De sluizen naar het hemelse witte goud wilden niet wagenwijd open gaan. Al gooiden we er de koning onder de kolfapparaten er tegenaan. Dubbelloops, compleet instelbaar, de hele mikmak. But no. Ze weigerden fatsoenlijk aan de praat te raken.

Een kraamverzorgster zei nog dat ik er zo mee bezig was. Met die tieten.
Ja sorry. Lijkt me nog al lastig om er níet mee bezig te zijn: kind om de 3 uur eten en moeder om de 2 uur aan de melkmachine. Doodmoe werd ik ervan. En da's dan weer niet zo bevorderlijk voor de melkproductie. Ergo: neerwaardse spiraal.

En een kind moet groeien nietwaar? Dus gingen ze aan de fles. En ik ook.
Huisgenoot helemaal blij dat hij na een ruime week óók eindelijk eens zijn dochter van voedsel kon voorzien.
Da's dan weer één van de voordelen. Hij de late fles, ik in coma.

Op zich heb ik, zeker de 2e keer, vrede met de beslissing om niet nog weken aan te klooien met tieten en flessen. Maar te kiezen voor duidelijkheid en gezelligheid voor iedereen.
En tóch blijft het altijd een beetje knagen.

Ok. Waarom ik dit allemaal vertel?
Omdat loggen therapeutisch is. En omdat ik eigenlijk gewoon jaloers ben. Jaloers op de tieten van Cisca. En op de tieten van ál die andere moeders die slagroom geven.
Ach, wie weet. Ooit. Bij nummer 3. Naja, wat schrijf ik nou?

Onder het tapijt

t Ligt vast aan de leeftijd.
Maar echt, wij schoffelen niets onder het tapijt.

En ja, ze lijken behoorlijk op elkaar...
Als zij een shirtje van hem aan heeft, dan is de gelijkenis helemaal griezelig.

15 jaar

15 jaar, mensen. Vijf. Tien. Jaar. En één dag. Want dé dag was gisteren.

Maar dan 15 jaar terug dus. Gaat u even mee?
Schoolkamp vijfde klas middelbare school. Camping Arc en Ciel in Roussilon, in de Provence, Frankrijk. Na één gigantische stortbui houdt mijn tent het niet meer droog. Ja mensen, écht. Eerlijk waar. Niet verzonnen.
En dus kruip ik bij huisgenoot in zijn tent. Behalve een slaapplek, leent hij mij zijn arm. Van het één kwam het ander. U weet wel: verkering.
Want die twee kinderen kwamen pas heul veul later. Tsss. Wat denkt u wel.

Ja, highschoollovers dus. Dat zijn wij. Zaten op papier zelfs bij elkaar in de klas. Maar zagen elkaar alleen bij Nederlands en Engels. En, heel gezellig, ook bij Scheikunde. En natuurlijk alle pauzes, hoe klef...

Vijftien jaar verkering dus. Maar vanaf vandaag beginnen we weer opnieuw met tellen. Zo besloten we.
Want tjee. Vijf. Tien. Jaar. Dat bedenk je niet, als je tent lek gaat.

Promotie met bloemkool

Promotie heb ik gemaakt vandaag. Tot Food & Beverage manager, om precies te zijn. Van de kleine meid. De periode van lifjes, lafjes en hapjes deed namelijk vandaag definitief zijn intrede.

Jawel, hoor ik daar aanzwellend tromgeroffel en trompetgeschal?, haar eerste hapje is een feit. Bloemkool-fruts at zij. Met smaak, dat moet gezegd.
Niet zelfgemaakt, oh ontaarde moeder. Nee. Bij David had ik dat wel gedaan, maar had ik de boel niet fijn genoeg gepureerd. Waardoor hij kokhalzend bijna stikte in een bloemkoolstukje. Gezeefde fabrieksmeuk schafte de pot dus vandaag. Om eens rustig te wennen aan het fenomeen ‘lepel’. Nooit weg om goed van een lepel te leren eten.

Voordat u hele reacties stuurt over rapley enzo: ook dat gaan we nog wel eens doen. Als het zo uitkomt (lees: vlak voordat we de vloer gaan dweilen, en de kinderen door de wasstraat sturen).
En zelf hapjes maken. Ook dat gaan we doen, net als bij haar grote broer. Lang leve het kookboek Opperdepop, een groot feest voor de smaakpapillen. Maar goed, as said: nu dus even niet. Eerst eens wennen.

Morgen weer, morgen meer.

Eigenzinnig

Wat is het toch een gek lief eigenzinnig kind, dat meisje van ons. Zes maanden lang kon ze ieder moment ziek zijn. Mama was immers toch wel thuis. En wat doet mevrouw? Juist, kiest fijn de allereerste werkweek sinds máánden van haar moeder uit...

Past op zich wel in het plaatje: ook gewoon keihard niet met d'r hoofd naar beneden gaan liggen toen dat volgens het verloskundige boekje wel zou moeten. Neuh, rechtop loungen daar in die baarmoeder, dat was helemaal da bomb.
Twee grote handen van de gyneacoloog moesten eraan te pas komen om het kind head-down te krijgen. Ja, uitwendige versie... Geen feestje inderdaad, maar voor 'even' best te doen. Gelukkig snapte ze toen de bedoeling en bleef nog ruim 2 weken met haar hoofd naar de uitgang liggen.

Wat dan overigens weer niet in het plaatje past, is dat mevrouw 'slechts' 4 uur en een klein kwartiertje nodig had om zich met haar kokosnoot door mijn regenpijp te wurmen. En dit rochel-temperatuur-festijn duurt nu al 5 dagen. Ik zou toch denken dat ze deze virale-vast-inmiddels-bacterieel-geworden-uitdaging toch wat voortvarender zou oppakken. Oh nee, dat is juist het eigenzinnige eraan. Afijn...

Na wikken en wegen met de huisarts hebben we besloten om er een anti-bioticumkuurtje tegen aan te gooien. Aan de ene kant jammer, want ik vind het beter als een kind zelf zijn eigen ziekte oplost. Beter voor de weerstandopbouw, blablabla.
Maar aan de andere kant rochelt ze nu al ruim anderhalve week dat het een aard heeft, hebben we niet de indruk dat daar verbetering in zit en kunnen we bij dit alles inmiddels 5 hoge-koortsdagen optellen.

Vandaag tikten wij namelijk weer een nieuw hoogtepunt aan op de thermometer: 39.4. Gelukkig is ze zelf er nog best vrolijk onder. Is geïnteresseerd in haar omgeving, maakt grapjes met grote broer en drinkt nog steeds goed. Afgezien van knalrode wangen, een warme nek en wat spectaculaire geluidseffecten zouden buitenstaanders waarschijnlijk niet echt merken dat ze ziek is.

Ik zeg: word maar gauw weer beter Danaë.

De aller-allerlaatste

En wat doe je dan, op zo’n aller-allerlaatste dag van je verlof? Genieten vooral. Knuffelen, voorlezen, puzzelen, zandbakken.
En, vooruit, ook nog wat huishoudelijks: wasje ophangen, wasje vouwen, bevestigingsbrief voor de basisschool afgeven, loopje naar de brievenbus. En – gvrdegvr – bezwaar maken tegen onze WOZ-waarde met z’n foute taxatierapport.

Maar ook terugdenken aan de afgelopen 7 maanden. Wat is deze tijd voorbij gevlogen! En wat heb ik ervan genoten… Ik zou het zo allemaal weer doen.

Morgen begint het échte leven weer. Schijnt. Maar moet eerst nog zien dat ik mijn bureau kan vinden.

De baby en de basisschool

En, weet je al naar welke basisschool hij gaat? Ik verslikte me in mijn beschuit met muisjes. Niet echt een vraag die je verwacht als je je 6 weken oude zoon showt aan de buurvrouw.

Eh, nee. Maar hij is net nieuw. Ik heb de gebruiksaanwijzing nog niet eens gevonden, paniekte ik. Basisschool? We wonen hier net. Ik zou niet eens weten waar die zitten. Het hormonale zweet brak me uit toen bleek dat de buurvrouw geen grapje maakte maar het serieus meende.

Toen David 6 maanden was, kregen wij een brief van de gemeente. Of wij onze zoon al hadden ingeschreven bij een basisschool. Want anders zou het zo maar kunnen dat ons kind geen plekje had, tegen de tijd dat hij eindelijk 4 zou zijn.

En zo oriënteerden wij ik ons mij suf. Beetje raar, dat wel. Een basisschool kiezen voor een kind dat nog niet eens zelf kon zitten.
Toen bleek dat de hele straat naar een bepaalde school in de wijk ging. En dus besloten wij dat-ie ook maar naar die school zou gaan. Handig met halen en brengen bijvoorbeeld. En met vriendjes en vriendinnetjes.

Vandaag was de dag van het kennismakingsgesprek met de directeur. Huisgenoot had een papadag, en wilde wel eens met eigen ogen zien bij wat voor school ik 2 jaar geleden onze zoon had ingeschreven. En dus togen wij met heel het gezin naar school.

Terwijl David de ideale leerling uithing (hij was 3 kwartier stil; stel je voor zeg…), maakte de zalvende stem van de bovenmeester ons wegwijs in de wereld der basisschool.
En liet en passant de juf keihard van haar voetstuk donderen. Weet u bijvoorbeeld wie die schilderingen op de ramen maakt? De juf niet, leerden wij vandaag. Nee, dat doen ouders.
Verder leerden wij dat er meer dan 30 kinderen opgepropt kunnen worden in een lokaaltje. En dat er 125 kleuters tegelijk op het schoolplein kunnen spelen. En dat 800 kinderen bij een evacuatie-oefening in 3 minuten allemaal buiten staan. Op zich een veilig idee, ja. Maar, waar is die leuke, kleinschalige basisschool van weleer toch gebleven?

Om u alvast een antwoord op die vraag te geven: niet hier in de wijk in ieder geval. En verder was het niet zo erg als het nu lijkt. Ik bedoel, de directeur legde ons haar fijn uit hoe zij van de kinderen fijne mensen willen maken. Dat kan niet verkeerd zijn. En we zagen kleurrijke resultaten van een schoolbreed project.
Verder slechts 10 kleuterklassen. Maar wel een computer in de klas. Met een joekel van een monitor. En daarmee bedoel ik niet de grootte van de flatscreen.
Goed. Ik geef toe. Wij moeten nog even ontzettend wennen. En gelukkig hebben we daar nog dik een jaar voor…