Onverwachte overhoring

Ik kreeg vandaag van mijn kleuter een onverwachte overhoring Kleurenleer. In het Engels.

'Mama, wat is blauw in het Engels?'
'Blue', antwoord ik braaf.

Hij vuurt nog wat kleuren op me af. Volgens mij ga ik door naar de volgende ronde, want hij wisselt het opeens om.
'En red?'
'Rood.'

Ook dat doe ik denk ik goed genoeg, want na een paar kleuren zet hij er weer een tandje bij: 'En zwart-wit?' 'Black white', antwoord ik keurig.
'En red green?'
'Rood groen', vertaal ik netjes.
'En poep bruin?'
'Ehh...,' doe ik.
Maar mijn leraar heeft niet zoveel geduld.
'Shit,' zegt hij. 'Dat is shit brown.'

Gek geworden...

Terwijl ik sta te douchen, komt Floris de badkamer binnen gestommeld.
Hij kijkt even aandachtig naar de douche, het water en naar mij.
Zuchtend schudt hij zijn hoofd. "G.od is echt gek geworden..."
"Huh?" Ik bereid me voor op een of andere spin-off van een Paas- of Kerstverhaal. Maar nee.
"Dat-ie dáár haar gemaakt heeft," en hij wijst omzichtig naar dáár beneden.
"Dat vind ik dus Echt Niet Mooi!"

Ik vertel m dat grote mannen en vrouwen altijd haar dáár hebben. Z'n ogen rollen bijna uit z'n kassen van verbazing.
"Nou, dat vind ik dus echt heel stom. Ik vind meisjes alleen maar mooi als ze een panty en een jurk aan hebben."

Netflix-generatie-kloof

We kijken met z'n allen naar live tv-uitzending waarop de Koning en Koningin en de kransleggingen op de Dam te zien zijn.
Allemaal reuze-interessant, vindt Floris die al een tijdje voor het beeld heen en weer staat te hoppen. Een overduidelijke ik-moet-plassen-maar-ik-wil-niet-dans.
'Stop', zegt hij opeens. 'Stop. Zet m even op pauze, want ik moet even plassen.'

En toen werd duidelijk dat het kind eigenlijk nog nooit een echt tv-programma heeft gezien, en al helemaal niet live.

Hij bewoog

Laten we eerlijk zijn mensen. Twee minuten zijn ook gewoon lang.

En dan ook nog Twee Minuten Stil Zijn. Dat is een hele beproeving, ook zeker voor mensen kinderen kleuters voor wie een rit naar Bretagne een echte opgave is.

David en Danaë kunnen dat inmiddels. Tussen de Last Post en het Wilhelmus hun mond houden.

We hadden het netjes uitgelegd aan Floris: als de trompet stil is, dan zijn we allemaal even stil. Totdat het orkest weer een liedje speelt. Dat kon hij wel, dacht hij. Een soort Wie-het-langste-stil-is-spel. Prima.

Tien seconden na het wegebben van de laatste klank van de Last Post begon het zachtjes naast me op de bank 

Mama...  ...

Mama...  ...

Mama?   ...

Mammie?   ...

Ik moet echt iets heel belangrijks zeggen   ... (David rolt ondertussen bijna de ogen uit z'n hoofd terwijl hij met z'n vinger voor z'n mond zijn broertje tot stilte sist.)

Mam?

Maar het is Echt Heel Belangrijk   ...

Ma-Hám...

Maaa-Maaaa...

En dan was daar eindelijk het verlossende begin van het Wilhelmus. 

'Mam, die grote bal op de rug van die meneer*. 

Die bewoog.'

*hij bedoelt Atlas op het Paleis op de Dam. En ja, ik had ook gezien dat het langzaam uitzoomende shot in het begin een beetje trillerig ging...

Vlinders

Verliefd is hij... tot over zijn oren.
Hij glinstert met z'n ogen als hij het over haar heeft.
Ze heeft bijvoorbeeld mooie ogen en is heel aardig. Maar soms is ze streng. Dat vindt-ie niet zo leuk.
Later gaat hij met haar trouwen, zo vertelde hij tijdens het avondeten.
Dat ze eigenlijk al 'bezet' is, maakt hem niet uit.
"Want dan geef ik haar gewoon een ring. En dan heeft ze twee ringen. Dat vindt ze vast heel leuk. En dan trouwt ze ook met mij."

Op school hebben de vrienden het er onderling openlijk over. Sommigen moeten een beetje erom giechelen. "Weet je, hij is verliefd op A.", giebelen ze mij toe bij het naar school brengen.
Anderen vinden het maar 'vies'. "Ieuw, trouwen... Dan moet je kussen hoor", gruwelt een vriendje.
Maar dat geeft niet: "Later als ik groot ben, dan ga ik met haar kussen. Nu nog niet", stelt hij z'n makkers gerust.

Het mooist is ze volgens hem als ze een jurkje en een panty aan heeft. "Dan heeft ze van die mooie benen", zwijmelt hij.

Och, wat is dat heerlijk.
Zo'n keiharde crush op je eigen kleuterjuf.

Over de BoekieBoekie van Piet

Op school gaat het thema dit keer over Kunst. Waar Danaë en David met alle bovenbouwklassen gemengde workshops over verschillende kunstenaars volgen, staat bij de kleuters iedere week een andere kunstenaar centraal. Het thema valt in de smaak, blijkt 's avonds. Floris vertelt namelijk voor het eerst uit zichzelf iets over school.
Hij vertelt over een meneer die Mondriaan heet. Die de BoekieBoekie heeft gemaakt. En dat dat ook muziek is. Hij vindt de kunst wel mooi. Maar ook heel moeilijk. Want "dan moet je precies tussen de lijntjes tekenen hoor".
Bij het naar bed gaan vraagt hij mij samenzweerderig "Weet je hoe die meneer ook van zijn voornaam heet?" "Nee," zeg ik. "Dat weet ik niet." En dan fluistert hij gniffelend in m'n oor "Piet. Hij heet zoals zwarte Piet." En hij schatert het uit.

Keuzemenu

Floris komt thuis van een dagje kinderdagverblijf. Ik ben aan het koken. Belangstellend trippelt hij de keuken in.

'Hé, is dat een chocolaatje?', wijst hij blij naar iets op het aanrecht.
Ik zie hem zich in z'n gedachten al verheugen op de smaak van chocola. Van een dag keihard spelen met vriendjes krijg je trek natuurlijk.
'Nee, dat is een bouillonblokje', stel ik hem teleur.
'Oh jammer...' Even is hij stil om deze domper te verwerken.
Dan besluit hij meteen maar hoog in te zetten en zijn menuwensen kenbaar te maken.
'Wat gaan we eten?' Hij wacht mijn antwoord niet af.
'Ik heb veel honger. Ik wil koekjes eten!
Of chocola! Of pannenkoeken!
Of... Of... Patatjes! Of snoep!
Ik. Heb. Honger. Ik heb Veel Honger...
Dat koken duurt teveel lang.
Ik heb honger. (stamp) Honger (stamp) Honger (stamp-stamp-stamp)'

Galop en geweer

Nu de eerste blaadjes frissig groen aan de bomen ontluiken, is het de hoogste tijd. De hoogste tijd voor...

Sinterklaas.

Op de iPad bekijkt hij alle marathonafleveringen van Het Sinterklaasjournaal tot minstens 3 jaar terug. Bekijkt diverse wanstaltige nep-piet-en-sint filmpjes die hij op YouTube tegenkomt. Wel lief natuurlijk, zo'n zus die de door meneer gewenste zoektermen even invult; hij scrolt daarna zelf verder in de video's die hem als suggestie worden aangedragen... Sommige filmpjes zijn zo waanzinnig slecht geacteerd dat ik even bang ben dat er in het vroege voorjaar 2 kinderen in 1 klap van hun pepernotenwolk vallen.

Maar goed. Sinterklaas dus. Ik vind het prima, zo lang ik nog maar geen pepernoot hoef te zien.
Het is ergens ook wel gezellig. Want de liedjes zitten er nog goed in. 'Zie ginds komt de Stoomboot' is momenteel favoriet.

Uit de stoomboot 
komt Sinterklaas weer aan.
Hij brengt ons naar Sint Nicolaas,
ik zie hem al staan.
Hoe wuppelt zijn paardje
Galop en geweer.
Hoe waa-haaien de wimpels
door heen en door weer.

Opzuigen

Floris is verkouden. En het gebeurt regelmatig dat een boel snot 's nachts leidt tot oorpijn.
En ik weet niet wat u 's nachts het liefste doet, maar ik slaap het liefst. Dus, veel snot = kans op oorpijn = kans op gestoord worden tijdens mijn reis door dromenland. Kortom, iets dat we graag willen voorkomen.
Hoe we om te beginnen de hoeveelheid snot kunnen voorkomen, is mij in mijn bijna-10-jarige moedercarriere nog steeds niet helemaal duidelijk geworden. Iets met steeds een verrassingsaanval uit onbekende hoeken ofzo. Daarom zet ik graag in op het voorkomen van oorpijn.

'Zullen we even neus sprayen?', vraag ik Floris bij het slapen gaan.
'Nee hoor', zegt hij verschrikt. 'Ik heb geen oorpijn.' Neussprayen is niet echt zijn hobby.
'Nee, maar we willen ook zorgen dat je geen oorpijn krijgt. Daarom kunnen we even sprayen.'
'Nee,' zegt hij stellig. 'Kijk maar. Ik kan het snot ook opzuigen.'
En hij haalt demonstratief keihard gorgelend zijn neus op.

Dingen die (pas) je doet als je Vier bent

Drie-en-een-half istie nu. En doet qua grootte en vocabulaire niet onder voor de gemiddelde 4-jarige.
Nadat David en Danaë in hun klas zijn gebracht, gaan we soms op maandag- of op woensdagochtend samen 'kleuters kijken'.  Dat is dus echt wel heel cool-maar-toch-eenbeetje-eng. Een beetje kleuters en hun juf in het wild observeren. Hoe dat werkt, in zo'n klas met zoveel kinderen. En wat voor tof speelgoed ze daar hebben.

Eerst loert-ie vanachter m'n been de gang van de groepen 1-2 in. En ziet dat er voor deze themaperiode dit keer een heuse raket is opgebouwd op de plek van de huishoek. Dat is gaaf. Z'n interesse is gewekt. Stilletjes trippelt hij verder de gang in. En hij ziet allemaal planeten hangen in de klassen. En planeten-knutsels aan de muren. Dat is nog gaver.
Hij kijkt naar wat kindertjes die een schilderij aan het verven zijn. Ik zie aan de glinstering in z'n ogen dat hij dat ook wel leuk vindt. En ze hebben ook een bouwhoek, wijst hij. Er is ook iemand jarig, want ze heeft een hele mooie muts op haar hoofd. En er wordt in een klas hard gezongen.

Eén van de juffen komt voorbij met haar klas en ziet dat hij nieuwsgierig staat te kijken. 'Kom je ook met ons spelen op het plein?', vraagt ze.
Van schrik duikt hij weer achter m'n been en schudt gauw van nee. 'Geeft niets, misschien een volgende keer?', zwaait ze.

'Waarom wilde je dat niet?', vraag ik benieuwd onderweg naar huis. 'Dat kan niet hoor. Dat doe ik pas als ik vier ben', zegt hij heel beslist.

Over zombievissen en minecraften

Met een oudere broer van 9 heb je als 3-jarige natuurlijk een ander voorbeeld dan dat de oudere broer zelf ooit had, toen hij 3 was. En dat is soms even wennen.

Zo zijn de 'afgekloven visgraten' van de otters uit het stropers-P.laymobil setje "Zombievissen". En speelt-ie op het kinderdagverblijf ook wel eens 'zombietje'... Daarbij sjokt hij met uitgestoken handen een paar rondjes door de groep en spiekt daarbij stiekem door de spleetjes van z'n ogen.

Of hij roept naar z'n vriendjes als ze samen druk aan het spelen zijn: 'Zo. Nu gaan we even minecraften.' En gaat dan met een nep-speel-mobiele-telefoon een paar minuten rustig in een hoekje zitten en doet wat tik- en swipe-bewegingen na.

Van een jongen en de deurpost

Huh?

5 minuten later:

Huh??

Nog weer even later

Huh??
Floris, wat ben je toch aan het doen?
'Ik ben aan het kijken of ik SpiderMan ben. Want dan kan ik met m'n voeten tegen de muur klimmen.'

Jarige job

Heel Erg Drie

And the show goes on

Na het winkel-spel, baldadigt Floris nog even verder in de bibliotheek.
'Hé, werk jij hier?', vraagt hij belangstellend aan de bieb-mevrouw die voorbij loopt.
'Ja', antwoordt ze.
En met zijn allerondeugendste koppie roept hij best hard tegen haar 'Ik ga op jouw hoofd p.oepen!'

En dan, beste mensen, weet ik even niet meer hoe ik moet reageren. Totaal flabbergasted was ik. Eigenlijk moest ik keihard lachen. Want hij had die ochtend juist het boekje van een mol die wilde weten wie er op zijn kop gepoept heeft uitgebreid zitten bestuderen.

Fuik

Met zijn blonde krullenkoppie, pretoogjes en guitige blik windt hij mensen moeiteloos om z'n vinger. Of weet ze te paaien voor z'n zelf bedachte spel. Ook op een drukke zaterdagmiddag wanneer we nog even een vergeten boodschap halen in de Albert Heijn. Terwijl ik sta te dubben welke salade ik zal meenemen, blijkt meneer te oefenen voor zijn latere beroep. Of hij wordt Brandweer. In een graafmachine. En met een zwaard. Het kan nog alle kanten op.

Hij verspert een nietsvermoedende winkelende mevrouw in het gangpad de weg.
'Stop', sommeert hij haar. Ze blijkt ook nog eens in een telefoongesprek verwikkeld. Ze kijkt met een half oog naar Floris, en probeert hem linksom al pratend te omzeilen.
'Stop. Ik ben Poolietie!, zegt hij nog een keer, nu nog stelliger terwijl hij met z'n hand het stop-gebaar maakt. Ondertussen lonken z'n pretoogjes. En hij doet meteen een paar zijstappen in de richting waarlangs de mevrouw hem wil passeren zodat ze wel rechtsom om hem heen moet gaan.
Glunderend roept hij, terwijl hij soepel met haar mee naar rechts beweegt, 'Ahaaa, jij moet in de gevange-is'.
Er ontstaat een links-rechts-links 'schijnbewegingsdans' tussen Floris en de mevrouw die nu haar gesprek heeft onderbroken. Uiteindelijk weet ze hem met een dikke glimlach te passeren. 'Jij heb gewonnen', roept hij haar joviaal achterna.

Bad karma to the max, of hoe zeepsop tot standaard survival uitrusting moet behoren

En als ik denk dat we alles wel weer gehad hebben met pech, volgt hier dag3 in de sequel.

Woensdagochtend: Floris en ik gaan na de boodschappen nog even naar de bieb.
Met een wagen volgeladen met melk, brood en bloemen op zoek naar boeken met auto's. En, omdat het zo leuk is in de bieb, nog even met de lift omhoog op zoek naar spannende boeken voor David.
U weet, dat wat met de lift omhoog gaat, moet ook weer met de lift naar beneden. Nu doen we dat best vaak, de lift gebruiken: op school, de bieb, de huisarts. Dus Floris weet na 100x waarschuwen echt wel dat hij niet met z'n handen aan schuifdeuren moet zitten.

Maar ja. Bewegende dingen blijven interessant. En Floris blijkt het type 'learning-by-doing' pur sang.
En dan gebeurt het. Bad karma to the max.
De lift stopt en opent langzaam de deur. Zo'n schuifdeur die in 2 halve delen in elkaar schuift, en in een muur verdwijnt.
Als in slow motion zie ik het rechterhandje van Floris de opengaande schuifdeuren aanraken.
'Niet doen', waarschuw ik nog. 'Dan kun je je pijn doen.'
Floris probeert z'n handje weer terug te trekken, maar om de een of andere reden lijken de deur en z'n handje aan elkaar vastgeplakt. En verdwijnt een gedeelte van z'n handje in een smalle opening waarvan ik nooit gedacht had dat daar iets tussen zou passen.
Acuut gaat het luchtalarm af. Het blijkt begrijpelijkerwijs uit de keel van m'n kind te komen.

Owkee, denk ik. Ik moet proberen heel cool te blijven. Ik probeer Floris gerust te stellen en z'n hand uit de muur te peuteren. Het lukt z'n wijsvingertje eruit te halen. Maar twee andere vingers zitten echt Heel Erg Klem.
Owkee, denk ik. Dat is niet zo tof. En zie in gedachten de brandweer al met slijptollen m'n hele kind uit de lift zagen. Misschien niet nodig, maar hoe krijg ik m'n kind weer ongeschonden los? De deur en de opening geven niet echt mee...

Ondertussen krijst Floris zodanig dat er wat bieb-mensen kijken. Ik zie mezelf niet én Floris rustig houden én 112 bellen. 'Kan iemand even 112 bellen?', roep ik uit de deuropening.
Ik zie wel veel ogen maar weinig beweging; dus na een seconde of 10 begin ik m'n 'coolness' te verliezen (ja, we hebben het wel over het handje van mijn kind hier...) en schreeuw ik mijn vraag nog een keer.
Een mede-biebbezoeker-moeder komt te hulp en weet te vertellen dat ze in een ruimte ergens achteraf de meldkamer inmiddels aan de telefoon hebben. Ik denk dan, pak een mobiele telefoon en kom naast me staan om het samen op te lossen. Maar goed.
Eén van de mannelijk bieb-medewerkers probeert de deur en de muur uit elkaar te duwen. Helaas houdt de beste man aantoonbaar vaker een boek in z'n hand dan een paar gewichten in de sportschool, dus dat helpt niet echt.

End of story: de held van de dag blijkt de schoonmaker die een plantenspuit met zeepsop als geheim wapen op zak heeft. Hij wordt ergens in het gebouw opgetrommeld, en spuit wat van het spul op de deur bij Floris' hand. Na een seconde of 30 kan ik eindelijk heel voorzichtig z'n vingers bevrijden. Hoewel hij ze wel wat kan bewegen, worden z'n vingers een beetje dik en rood. Het meldkameradvies 'koelen en bij huisarts laten checken op breukjes' volgen we maar direct op. En zo zitten we met Floris voor de zoveelste keer weer eens totaal onaangekondigd bij de huisarts in de calamiteitenkamer. De schade blijkt mee te vallen: twee licht gekneusde vingers. En een klein traumaatje voor bewegende liftdeuren.

We hebben overwogen om ons als gezin de donderdag een dag collectief ziek te melden en enig naderend onheil met een dekbed over ons hoofd af te wachten. Gelukkig bleek donderdag een heel gewone donderdag. Ik bleek alleen wel wat extra grijze haren te hebben gekregen.

Bij gebrek aan beter

'Gaan we vandaag naar opa en oma?'
Floris kijkt me hoopvol met grote vraagogen aan.
'Nee, helaas. Vandaag niet', antwoord ik.
Hij laat het een halve seconde op zich inwerken en zegt dan monter 'Oh, dan gaan we maar naar Disneyland'.

Lachen Gieren Brullen

Onze jongste kabouter heeft een beetje moeite met 'loslaten'. En dan in de meest basale zin van het woord.

Eigenlijk was dat nooit zo'n probleem, dat 'loslaten'. Totdat hij afgelopen zomer hand-voet-mondziekte kreeg en daardoor niet alleen de blaren op z'n handen en voeten had staan, maar dus ook in z'n mond. En dat eet niet zo lekker, met de blaren op je tong. Dus hij at een hele week niets. Of nou ja, heel voorzichtig wat hapjes gele vla.
Meneer heeft genoeg reserve om een weekje op zeer beperkt dieet door te brengen, dus we maakten ons geen zorgen. What goes 'in', must come 'out'.
En daar zat nou net het probleem. Er kwam niets 'out'. Sterker nog. Dat wat er wel 'out' wou, zat gewoon klem. Acherme.
Lang verhaal kort: uiteindelijk lukte het toch- geholpen door olijfolie en coaching die bij een gemiddelde bevalling niet zou misstaan -, en werd de boel weer op gang geholpen door een prettige fles lactulose. Best fijn, zo vlak voordat we op vakantie gingen.

Sindsdien kennen de bowelmovements van de jongste een wankel evenwicht. P.oepen doet pijn, en iets wat pijn doet, doe je natuurlijk liever niet nog een keer.
Hij is een kei geworden in ophouden (interessante woordspeling in deze). En als de natuur uiteindelijk dan toch sterker wordt dan hijzelf, dan p.oept hij het liefste met z'n liefste knuffel in z'n ene hand en mijn hand in z'n andere. Of met z'n armpjes om m'n nek geklemd op schoot, met een rood aangelopen hoofd en soms wat klam van het (angst)zweet.
Alle huis-tuin-en-keuken-middeltjes hebben we inmiddels geprobeerd. Veel drinken, bewegen, olijfolie of lijnzaadolie door z'n eten, kiwi´s, roggebrood, ontbijtkoek. Stickers plakken als beloning. De hele rataplan. Soms leek het iets beter te gaan (als in 'niet 3 uur piepen dat hij moet p.oepen voordat de 'eagle finally has landed'), om dan daarna weer af te zakken naar een dieptepunt.

Afgelopen donderdag pikte hij een of ander virus op van het kinderdagverblijf. Een k.ots-virus (wij hadden een d.iarree-virus met open armen ontvangen).
Overgeven bleek helaas ook niet helemaal zijn dingetje te zijn, getuige de vastberadenheid waarmee hij alles tegen de anti-peristaltische bewegingen in probeerde weg te slikken en tegen te houden. En het panische gillen als hij dan eenmaal zijn maag geledigd had. Maar daarnaast at hij natuurlijk niets.

Kortom: wij zagen een prachtige opmaat aankomen voor weer een dieptepunt van de darm-acties. Om een total-lock-down met bijbehorende bevalling voor te zijn, besloten we een k.lysma te geven die we nog hadden liggen van het zomer-debacle.
En mensen. Dat. Werkt. Als. Een. Tierelier.
Heel fijn.
Het zou alleen nóg fijner zijn als we tussentijds de kans kregen om z'n luier te verwisselen.

Ach en nouja. Ik bespaar u de juicy details (sic...).
Laten we het erop houden dat de titel van dit stukje bijzonder toepasselijk is.

En ondertussen: wij gaan hier met goede moed een nieuwe fase in: komende drie weken iedere dag op doktersvoorschrift een laxeermiddel. En dan eens kijken of de boel prettig vlot getrokken is. Want wij zijn klaar met doe-het-zelven op dit gebied. Het is voor iedereen, maar in het bijzonder Floris, fijn als hij zich weer letterlijk ont.last kan voelen.

Van Sarte Piep en een jongen die van z'n geloof viel

Omdat het Kerst is, een fijn Sinterklaas verhaaltje. 
Ja. Omdat het kan ik eindelijk tijd heb om het op te schrijven.

Het liefste en schattigste woord van deze december-periode, en ook het enige woord waarvan ik de juffen van het kinderdagverblijf verboden heb het te verbeteren: sarte piep.
Bij sarte piep hoort natuurlijk sintekaas.
De jongste beleefde dit jaar het grote kinderfeest in volle glorie, samen met z'n zus.

Gezien de grote Zwarte Pieten discussie die dit jaar nogal breed werd uitgemeten in de media en het feit dat hij dit jaar een groep heeft overgeslagen, waren we bij David best benieuwd hoe 'de vlag' erbij hing. In groep 6 komt Sinterklaas natuurlijk niet meer langs, maar maken de kinderen ouders surprises. (en laat knutselen nou net iets zijn waar hij een broertje dood aan heeft...)

Voorzichtig beetje prikken en vragen in de weken en maanden voorafgaand aan het grote Sintfeest leverde niets op. Huisgenoot en ik hadden besloten dat we hem niet 'actief' uit de droom zouden helpen. Het moest maar 'organisch' gebeuren, vonden wij.
De juf begon in de aanloop naar het feest ook al voorzichtig bij ons te polsen 'hoe het er mee stond', want de rest van de klas... Maar nee. Hij liet helemaal niets los. Geen vragen, niets.

Zaterdag, 15 november. Dé dag van dé intocht. Het Sinterklaasjournaal wordt alweer een paar dagen strak gevolgd in huis.
David en ik fietsen rond 9 uur naar judo.
'Daaf, wat vind je er nou eigenlijk van? Van die zwarte pieten enzo?'
'Nou,' antwoordt hij rap en vol overgave, 'ik hoop wel dat de Hoofdpiet en Paniekpiet nog komen hoor. Maar dat zullen we zo wel zien als de Stoomboot aankomt.'
Case closed. 100% op de schaal van gelovigheid.

Zaterdag, 15 november. De intocht is op tv. David zit geboeid te kijken.
Halverwege de intocht hoort David Huisgenoot de oprit oprijden, terug van zwemles met Danaë. David stormt opgewonden naar de voordeur: 'Pap, papa, Daan, Danaë... Hij is er weer hoor!! Sinterklaas is weer in Nederland! En de pieten zijn er ook!'
Case closed. 100% op de schaal van gelovigheid.

Met een compleet gelovig gezin togen wij naar de intocht van Sintekaas en Sarte Piep in de stad. Spanning op de gezichtjes. Zou-ie wel komen? En zou z'n paard ook mee zijn? Gelukkig... de sint bleek ook de weg naar Amersfoort te hebben gevonden.

Zaterdag, 15 november 's avonds.
We zetten schoenen bij de brievenbus (ja zeg, er zou maar iemand 's nachts binnen komen, zelfs al is dat zwarte piet. Veel te spannend hoor. En bovendien hebben ze daar geen tijd voor. Bij ons mikken de pieten schoenkadootjes daarom door de brievenbus, zo, hóp in de schoen.)
Danaë bekommert zich om het bakje water voor het paard en zet samen met Floris de schoenen neer. David bekijkt het allemaal en vraagt dan vanuit het niets aan Huisgenoot - waar Danaë naast staat met d'r bakje water - 'Zeg, vertel eens. Wie doet nou straks de kadootjes in de schoen?'
Huisgenoot verschiet ietwat van kleur, zo onverwacht geconfronteerd met deze rechtstreekse vraag, en pareert met een 'Nou David... Ik Dènk Sinterklaas, hè?'
Daar neemt David geen genoegen mee. Hij begint op iets luidere toon 'Nou, vertel. Wie doet nou die kadootjes in de schoen?'
'Eh, Daaf. Dit is niet echt het moment om dit soort vragen te stellen hoor', probeert Huisgenoot de ongelukkig getimede inquisitie af te wenden.
'Ja, als je geen antwoord geeft, nou dan weet ik het wel hoor. Dan doen jullie dat', roept hij terwijl Danaë en Floris om hem heen nog druk doende zijn om alles in gereedheid te brengen voor het Schoen-zet-ritueel.

En toen... toen was dat het moment om onze 8-jarige grote jongen - op zijn eigen kamer - Het Grote Geheim toe te vertrouwen.
'Hmm,' zei hij toen hij door had dat hij nu ook een surprise moest maken, 'dan is de lol er wel een beetje af.'

En, nu vraagt u zich wellicht af, hoe kwam het dat hij zo opeens die vraag stelde. Of misschien u niet. Maar wij wel. Dus toen we een paar avonden later weer even een leuk gesprek hadden toen hij in bed lag, vroeg ik het hem.
'Nou,' antwoordde hij, 'J. vertelde mij dat hij dit jaar mocht helpen bij de Schoenkadootjes. Dus toen dacht ik 'Huh? Schoenkadootjes? Helpen? Dat moet ik dan maar eens vragen als ik m'n schoen ga zetten.'  
En aldus geschiedde.

Het is echt een jongetje...

Iets dat we al wisten uiteraard, maar wat tegenwoordig op diverse momenten wordt bevestigd.
En waarin hij duidelijk een nieuwe weg in slaat vergeleken met zijn grote broer op die leeftijd.
's Avonds genieten we van een 'live action movie', soms compleet met monsters en bloed...