Op herhaling?

"Hmmm, nja...", zei de echo-mevrouw nadenkend. "Ik ga m'n collega even vragen om nog even nog een meting te doen."
Ow? dacht ik. Waarom? Is t niet goed?
Voor ik het kon vragen, was ze haar collega al aan het halen.
In mijn hoofd liep ik alles nog even na: asymmetrische bilplooi? Nee. Ligt-ie als een komma in de box? Nee. Trappelt-ie evenveel met beide benen? Ja. Hoe is mijn eigen pluis-nietpluis-gevoel? Prima eigenlijk wel.
De collega-mevrouw worstelde even met de heupen van Floris en maakte toen haar echo's.
"Ga toch maar even een röntgenfoto laten maken", zei echomevrouw nummer 1."Voor de zekerheid, dat doen we altijd, een foto", voegde ze er nog snel aan toe toen ze mijn fronsende gezicht zag.

Röntgenfoto? Dat doen jullie altijd?
Nu kunt u mij veel vertellen, beste echo-mevrouw-met-uw-'niets-aan-de-hand-blik', maar er worden alleen heupen-röntgenfoto's gemaakt als er een afwijking te zien is, of als men twijfelt over de uitkomsten van de metingen. Gevalletje van 'seen that - been there - done that' weetuwel.

En nou heb ik het eigenlijk niet zo op röntgenfoto's weet u. (en als u het niet weet, klikt u dan even hier). Weliswaar een ander ziekenhuis, maar toch... En dus vertelde ik de echo-mevrouw onze onwaarschijnlijke ervaring met de heupen van Danaë.
Bij een echo weet ik tenminste dat ze naar de benen van mijn eigen zoon kijken, en bij een röntgenfoto heb ik - gekgenoeg - die garantie niet.
"Maar u gaat hierna toch aansluitend naar de orthopeed?", vroeg de echo-mevrouw.
"Nee," antwoordde ik. "Dokter S. heeft hem anderhalve week geleden handmatig onderzocht, en heeft hem, omdat het nu eenmaal de Gouden Standaard is, verwezen voor een echo. Omdat ze er niet zoveel van verwacht, heb ik aankomende maandag een bel-afspraak met haar over de uitslag."
De echo-mevrouw knipperde 2x met haar ogen, en verdween toen door een deur.

Floris en ik vertrokken door een andere deur naar de röntgenruimte voor de foto. Op het computerscherm boven het röntgenapparaat stonden Floris gegevens, dus dat zou wel goed komen, vond ik.
Terwijl we wachtten op het sein dat de foto goed was gelukt, kwam de radioloog naar ons toe om ons persoonlijk te vertellen wat hij had gezien. "De rechterheup lijkt op de echo normaal te zijn, maar z'n linkerheupje schommelt net rond de grens van normaal-licht afwijkend. Het is aan de orthopeed te bepalen of je hier iets aan zou moeten doen, dus dat kan ik je niet vertellen. Maar omdat je pas maandag de orthopeed spreekt, en gezien je eerdere ervaring in een ander ziekenhuis, leek het me goed je dit alvast te vertellen."

Aha. Fijn. Hoef ik me daar niet een heel weekend mijn hoofd over te breken.
Lichte afwijking, misschien. Ach. Bij Danaë stonden beiden benen waanzinnig uit het lood (zware heupdysplasie), en dat lijkt toch ook allemaal redelijk goed te zijn gekomen.

Maandag.
De orthopeed belt.
"Als ik de röntgenfoto meet, dan lijkt het erop dat zijn linkerheup normaal is, en dat rechts schommelt op de grens van normaal-niet normaal."
"Goh, dat is interessant," zeg ik. "De radioloog vertelde mij op basis van de echo dat het precies andersom was. Zeker weten dat het over de juiste echo's, foto's en heupen gaat?"
"Ja, alles klopt. Maar voor mij is de rontgenfoto het belangrijkst. Omdat het allemaal zo marginaal is, wil ik het nog even afwachten en hem over 6 weken weer zien. Wie weet heeft hij op dit moment nog onrijpe heupjes."

Prima. Maken we over 6 weken toch weer een foto?
En dan ga ik ervanuit dat zowel links als rechts binnen de grenzen van 'normaal' vallen.

Heupjes

Heupjes.
Ja. Laten we het daar eens over hebben.

We waren weer eens bij de orthopeed op controle.
Eigenlijk in de hoop dat we het eerst komende jaar niet meer terug hoefden te komen.
Maar helaas.

Op de foto blijkt de rechterheup nog steeds ergens te zweven rond 'standje net-wel-net-niet-normaal'.
Het zou kunnen dat er in/bij/rond het heupkopje en het heupkommetje wél kraakbeen aanwezig is dat tot bot uitgroeit. Dat valt op de röntgenfoto namelijk niet goed te zien. Aldus de orthopeed.
Het zou ook kunnen, dat dat kraakbeen-bot er niet is. En dan staat haar ene heupje dus nog steeds niet goed. Aldus de orthopeed.

Het spreidbroekentijdperk hebben we gehad. Dat zal nu niet meer helpen. Aldus de orthopeed.
En als die potentieel aanwezige kraakbeentjes zichzelf dus niet omtoveren in bot, dan moet het kind tóch geopereerd worden. Aldus de orthopeed.
En dus ziet de orthopeed ons graag terug over een half jaartje.

Kortom. Afwachten maar.

En toch hè. En toch.
Toch vragen we ons stiekem af of we nu ook op dit punt waren beland, als dit niet was gebeurt.
Helaas. Dat zullen we nooit weten.
Maar de vraag blijft toch door ons hoofd spoken.
Nu maar hopen dat het onzichtbare kraakbeen de komende tijd gewoon doet wat het moet doen.

Oja.
The girl got herself today some nice boots.
Maatje 24. En bijna 90 f*ing euro.

Freedom at last

En zo is er heel geleidelijk een einde gekomen aan de spreidbroek-periode van Danaë.
Zo'n 11 maanden geleden ging ze voor het eerst de stijgbeugels in.
Had allemaal veel eerder gekund, maar ja, beter laat dan een nieuwe heup, zullen we maar zeggen.

Achteraf gezien viel de hele exoskeleton-periode redelijk mee.
Ik bedoel, je went eraan dat je kind een onhandig formaat heeft. En je wordt heel handig met handdoekorigami. Da's overigens nog steeds een woord dat heel erg hoog scoort in de zoek-acties in deze blog, wist u dat? Kennelijk is het echt een woord. Of nog gekker, een echte hobby. Kun je altijd nog beter taarten gaan kleien. Maar ik dwaal af.

We waren zeer strak met het naleven van de 'draagtijden' die de orthopeed voorschreef.
Eerlijk gezegd kwam er de laatste weken een beetje de klad in. Een paar waterpokken op haar benen zorgden ervoor dat we voor het eerst een paar nachten 'vrij' namen.
En vervolgens ontstond er op haar ene been een irritatieplekje. Precies op de rand waar de spreidbroek zat.
Gelijktijdig ontdekte Danaë dat de spreidbroek geen enkele belemmering hoefde te vormen om om te rollen (finally) of om ermee te gaan staan (het kan écht, mensen). En dat laatste is nou eigenlijk niet de bedoeling met deze spreidbroek.
Plotseling realiseerden we dat we eigenlijk er ook wel mee mochten stoppen. De orthopeed had immers bij ons laatste bezoek gezegd dat de spreidbroek half april wel helemaal af mocht.

Mevrouw had zelf nergens last van, van haar spreidbroek. Ze was as happy as ever.
Hartstikke lenig werd ze ervan.
Ze kon er ook al snel mee zitten. Maar verder was ze niet vooruit te branden.
Wel was het prettig dat ze rond haar 1e verjaardag eindelijk leerde kruipen met de spreidbroek. Werd ze nóg gezelliger door.

En helemaal fijn was dat het apparaat vanaf half november alleen nog om hoefde als ze in bed lag. Dat betekende namelijk vrijheid.
Vrijheid om te leren staan, en vrijheid om te leren stappen. Overigens wachten we nog steeds op haar eerste losse stapjes, maar dat komt vast allemaal goed.
En het betekende dat ze eindelijk fijn in de zandbak kan spelen. Want, spreidbroek en zand, dat gaat niet zo goed samen.

Ahwel.
Het gaat goed dus. En hopelijk zien we over 4 maanden de orthopeed voor de laatste keer.

Voor wie alle logjes over 'haar heupen' op een rijtje wil: klik op de tag 'Op haar heupen' hieronder, en... voilá.

Nog even dan...

Ongeveer 9 maanden nadat ze haar exo-skeleton spreidbroek kreeg, staan haar heupen weer enigszins op de plaats waar ze zouden moeten zitten.
Allebei weer binnen de normen van 'normaal', lichtte de orthopeed ons toe. Toch is er op de meeste recente foto nog wel een klein verschil tussen haar rechter- en linkerheup. Maar rechts moest ook van veel verder komen om weer 'normaal' te worden.
Het gaat goed dus. En da's fijn.

Conclusie: spreidbroek hoeft bij middagdutjes niet meer om. Alleen nog 's nachts, en over 2 maanden mag-ie eindelijk helemaal af.
En over 6 maanden showen we de orthopeed nog even hoe goed Danaë dan kan lopen. Want dat kan ze dan namelijk gewoon. Toch?

Van een spreidbroek-loze zomervakantie en een zwarte kerstkaart

Tjee zeg. En toen bleek ik ook nog een leven náást het bloggen te hebben. Een werkend leven dus.
De 2e ronde van de campagne is inmiddels achter de rug, de kerstvakantie al lang en breed begonnen. Dus. Wat is mijn excuus?

Hmmnja.
Om te voorkomen dat ik in een zwart gat zou vallen na dikke vette meer-dan-40-urige-werkweken, bedachten we op de valreep nog even een projectje. Want ojee, ik zou maar eens ledig nietsdoen.

Een projectje dus. Projectje Zomervakantie 2010.
Want: het kind wordt eind mei 4. En dan zou-ie naar school moeten. Of nouja, móeten... t Is natuurlijk eigenlijk meer mógen, leerplicht-technisch gesproken.
Dus bedachten we dat we fijn in juni op vakantie gaan. Want nog geen hoogseizoen.
We knipperden een keer met onze ogen en toen had ik plotseling een route van San Francisco naar Salt Lake City met een camper uitgestippeld. Op zoek naar beren, wolven en indianen.

En nu wikken en wegen we onder de kerstboom of we het gaan doen. Of liever gezegd, of we dat durven. Met 2 kinders. Een vliegreis. En een maand door de Joe Es of Ee.

En verder?
Life's goes on. And her hips too, bleek bij controle door de orthopeed.
Sinds half november is Danaë overdag spreidbroek-loos. Dat vierden wij met de aanschaf van een broek. Niks geen leggings meer, maar een hippe spijkerbroek.

Ze kruipt steeds harder en ook steeds vaker op de échte manier: eerst nog met haar bovenbenen plat op de grond slepend, als een soort krokodil. Maar nu steeds meer met haar kont van de vloer, met haar benen in een omgekeerde V-stand.
Staan doet ze nog niet, en praten ook niet. Da's best raar, na 1 kind die zich vanaf zijn 1e verjaardag in sneltreinvaart een gigantische vocabulaire eigen maakte.

What else? We vierden Sint, voor de 1e keer écht. Leuk, maar vooral spannend, volgens David.

We knipten, plakten en kleurden kerstkaarten.
Totdat-ie er geen zin meer in had. Want zo werkt dat bij 3-jarigen. Die in het bezit zijn van een 1-jarig zusje die het tegenwoordig heeft voorzien op al het speelgoed van haar broer.
Dan moet je kennelijk bij iedere oprukkende beweging van je zus alle puzzels en auto's acuut met hand en tand verdedigen. En is op commando kerstbomen kleuren met je moeder wel het laatste waar je aan denkt.
Bovendien: kerstbomen kleuren? In rood en groen zeker? Da's voor mietjes. Ze moeten gewoon integraal zwart. Want "Zwart is stoer. En zwart is voor jongens."

Dus.
Heeft u onlangs een wat depressieve kinder-arbeid handgemaakte kerstkaart van ons ontvangen, dan wensen wij u nog steeds een hele Vrolijke Kerst.
Bij deze.

Volle kracht vooruit

Ja. Letterlijk.
Per dag wint ze aan snelheid en lijkt het aantal afgelegde meters exponentieel toe te nemen. En daarmee samenhangend haar nieuwsgierigheid en onderzoeksdrift.

Deur van de voorraadkast op een kiertje is een uitnodiging om de stofzuiger uit de kast te trekken. Helaas is ze nog niet in staat om het ding te hanteren, maar ze vindt het het einde om de stofzuiger in de kielzog te volgen als deze 'in bedrijf' is.
Staat de deur naar de hal open? Dan laat ze acuut alles uit haar handen vallen om de hal en deurmat aan een nadere inspectie te onderwerpen.
De knopjes van de dvd- en cd-speler hebben sinds kort een magnetische uitwerking en dus zetten we mevrouw regelmatig weer aan de andere kant van de kamer neer.

Wij zijn er blij mee, met deze verandering van mevrouw-ik-zit-hier-best-en-als-je-het-niet-komt-brengen-hoef-ik-het-ook-niet-te-hebben naar een klein nieuwsgierig meisje dat een spoor van vernieling speelgoed achter zich laat.
Ik bedoel, een maand of 3-4 wachten totdat je kind zelfstandig vooruit komt, is best lang. En aan de andere kant herinneren we ons weer de vermoeiende kant van deze 'verdwijn-en-verschijn-periode' weer. Het opvoeden lijkt nu definitief begonnen.

En David? Die ziet het met lede ogen aan. En werpt inmiddels barricades op van zitzakken en stoeltjes. Maar die zal ze volgende week vast wel kunnen verplaatsen...

Oh. Bewijs wilt u?
Nou, vooruit. Ja, hilarische woordgrap. Woehaha.

Tijger-trek op Ferrari-jacht

Er zit steeds meer beweging in. Trok Danaë zich eerst nog voort aan haar armen alleen, nu gaan haar benen ook steeds meer meedoen. Een soort tijger-trek-beweging heeft ze zichzelf aangeleerd.
En met de dag wordt ze sneller. Waar wij juichen bij iedere centimeter die ze zelf aflegt, vindt David de nieuwe bewegingsvrijheid van zijn zusje maar zozo.

Aan de rand van het vloerkleed zit Danaë een beetje te hannessen met een Duplo-graafmachine. Met één oog houdt ze de bezigheden van haar broer nauwlettend in de gaten.
Hij heeft namelijk al zijn autootjes op een grote berg op het kleed gegooid. En die autootjes, díe zijn interessant, vindt mevrouw. Sterker nog, die zijn de moeite van het bewegen waard.

David schat de afstand van zijn auto's tot zijn zusje in.
Zo. Daar kan Danaë niet bij, stelt hij tevreden vast.
Ahhtuh, kraait Danaë, en priemt haar vingertje in de richting van de auto's.

Hmm, peinst David. En verhuist zijn auto's voor de zekerheid een meter verder.
Danaë laat zich niet ontmoedigen en begint doelgericht aan de oversteek. Die gaat sneller dan door beide partijen gedacht.
Tevreden pikt ze een Ferrari uit de stapel. Ze heeft kennelijk een voorkeur voor rappe auto's.
Mamáaa, roept David, hij pakt mijn spullen af.

5 Minuten later heeft hij eieren voor zijn geld gekozen, en al zijn auto's verscheept naar de achterdeur.
Zo. Daar kan ze echt niet bij hè, mama?

In het platte vlak

Juist. Het platte vlak.
Da’s niet een vlak dat Danaë echt ligt, zeg maar.
Ja, ze ligt wel maar dan vooral in bed.
En uit bed, doen we hoofdzakelijk aan zitten. Want, kruipen is niet echt een concept dat mevrouw bezig houdt.
Nee. Zitten en torens bouwen. Of auto’s van Broer op de grond rossen. Een boekje lezen. Of Lego van Broer afpakken. Da’s de core business hier vandaag de dag.
Maar van enige letterlijke vooruitgang is geen sprake.

Achteruitgang daarentegen, die heeft ze allang gevonden.
Leg haar op haar buik en ze duwt zich af. Maakt niet uit waar naar toe, als het maar een muur of een kast is. En als ze geen zin heeft, duwt ze zich op tot zit.

Maar goed.
Fijn-motorisch en spraaktechnisch wordt er hier van alles ontwikkeld. Een priemend vingertje, in combinatie met een commandeerderig ‘Duth’, wijst steeds vaker naar zaken waarvan ze het fijne wil weten.

Alleen grof-motorisch lijkt ze al wel een paar maanden stil te staan.
Stilstand is achteruitgang, vonden wij. En dus hadden we vandaag een afspraak met een kinderfysiotherapeut.

De conclusie:
1) Danaë is een rustig kind.
Wij noemen het zelf afentoe gewoon lui, maar ‘rustig’ daar herkennen we ons ook wel in. Als het om bewegen gaat dan hè. Want zodra ze eten ziet…
2) Danaë heeft erg soepele gewrichten.
Misschien zelfs wel wat hyperlax. Dat was ons ook al opgevallen, hoe gemakkelijk zij haar benen langs haar oren kan leggen..

3) Een spreidbroek is sowieso een beperking in haar lichamelijk ontwikkeling.
Tel daarbij op wiebelige gewrichten en geen waanzinnige drang naar lichamelijke prestaties en dan is het voorstelbaar waarom mevrouw lekker rustig blijft zitten waar ze zit.

Vanaf heden zijn wij daarom in training.
In training om ons te leren verplaatsen in het platte vlak. Oftewel: kruipen.
Eens kijken hoe lang dat duurt…

The Dana-way

Onze Spartaanse trainingsmethoden lijken te werken.
Want. Het kind. Kan (bijna). Zelf gaan. Zitten.
Weliswaar zonder spreidbroek, maar toch.

Zitten dus. Vanuit 'buikligging'.
Een korte cursus Zitten, the Dana-way.

1) Ga op je buik liggen.
2) Vorm een perfecte T met je lijf: spreid je benen tot minstens 90 graden. Verder mag natuurlijk ook.
3) Duw jezelf omhoog met je armen.
Dikke kans dat je benen nu in een rare hoek en draaiing komen te liggen. Maar dat geeft niet. Gewoon vriendelijk blijven lachen. Net als zo'n Chinees slangenmeisje.
4) Draai je benen een beetje bij - of laat je toegesnelde moeder die denkt dat je benen eraf vallen dat doen - en duw jezelf rechtop.
En voila, aanschouw de wereld in verticale positie.

Halverwege

Links is inmiddels 'normaal'. En haar rechterheupje, tja, dat moet nog wel even, lichtte de orthopeed desgevraagd toe.
Kijk, hier zie je dat links zich al een klein kommetje aan het vormen is. En het rechterkommetje moet nog beter groeien, wees ze op de foto's aan. Daarom voorlopig de spreidbroek gewoon aanhouden.
Dus, ik zie jullie over 3 maanden terug, met een nieuwe foto, sprak de orthopeed kordaat.

Over 3 maanden pas? Dan is ze al 1...
En op vakantie dan? Twee keer 2 volle dagen in de auto? Met spreidbroek? In zo'n Tobi-autostoeltje? Provisorisch opgehoogd met allerlei handdoeken en kussentjes?
Mogen we wel voor de allereerste keer met haar zwemmen bijvoorbeeld?
En mag ze dan eindelijk een keer in de zandbak zitten? Want zand en de scharniertjes van dat exo-skeleton gaan niet zo goed samen, weet u.

Tegen beter weten in, had ik op iets meer bewegingsvrijheid gehoopt voor Danaë.
Maar, helaas. Dat blijkt nog niet zo verstandig.
Voorlopig dus nog een strak spreidbroek regime. Zodat we over een maandje tijdens de vakantie af en toe eens een een uurtje of een half uurtje zonder mogen. Want dat mag dan, van de dokter. Omdat het vakantie is.

Eigenlijk wisten we het wel, dat dit niet in 2 maanden opgelost zou zijn. Maar ik vind het toch lastig te verteren, zeker als ik bedenk dat we nu wellicht 'klaar' hadden kunnen zijn. Als in dat andere ziekenhuis "door een technische fout" de röntgenverslagen tenminste niet verwisseld waren toen ze 2 maanden oud was.
Which reminds me... Dit weekend een officiële klacht indienen.

Niet zielig

Deze is voor alle mensen uit de rij voor de kassa. Want ik hoor het wel. Uw zacht gemompel. Ach kijk daar nou, tjeetje zeg. Verdrietig hoor, zo'n kindje met een spreidbroek...
Deze is voor de mevrouw van de bakkerij - guttegut, arm kind - en voor de kapster - wat zielig -.
En voor alle andere stiekeme staarders die met meelijwekkende Bambi-ogen naar ons prachtigste meisje ooit gluren.
Ik zal het nog één keer uitleggen.

Ja. Onze dochter. Heeft een. Spreidbroek.
Want. Ze heeft. Heupdysplasie.
En nee. Onze dochter is. Niet. Zielig.

Weet u wat pas zielig is?
Straks niet lekker met je broer of je vriendinnetjes kunnen rennen.
Of.
Nieuwe heupen voor je 18de verjaardag. In plaats van een rijbewijs.

Over een APKtje en Vanish-Oxi-Action

OK. Ik zeg het maar vast: wegens ultra-irritante peuterpuber die heeft ontdekt dat het gigagrappig is om een stuk of 30x uit zijn bed te komen, en nu nog steeds als een drama queen in zijn bed ligt te mokken omdat hij geen drinken meer mag, zit ik nu compleet opgefokt een blogje te maken.

Een blogje dat eigenlijk over Zus had moeten gaan. Want ze is weer glansrijk door de APK gekomen. Meterstanden bij 9 maanden: (bijna) 74 centimeters en nèt geen 11 kilo.
Gewoon groot dus. En ze beschikt over een behoorlijk goede reserve, zullen we maar zeggen. Maar echt niet te dik hoor, écht niet. Zei de arts. Wel 3 keer.

Ze was gewoon een beetje lui. Zei de arts. En nu heeft ze een spreidbroek, dus doet ze alles een beetje nóg later. Echt, als die straks gaat kruipen, of lopen, dan verdwijnen al die spekkies als sneeuw voor de zon. Zei de arts.
En ze toont natuurlijk wat dikker, omdat ze van die lekkere bolle wangen heeft. Zei de arts. Een keer of 2.

Verder nog bijzonderheden? vroeg de arts.
Neuh. Slaapt als een roos zij wel. Eet als een dijkwerker. En ze is lijkt slim: ze gebruikt haar 'achteruit' nu strategisch. Als ze van A naar B wil komen, draait ze zich eerst om haar as zodat haar benen in de 'rijrichting' liggen. En dan schuift ze zich naar daar waar ze wezen wil. En draait zich weer om.

Maar goed. Zoals u weet, lucht bloggen op. En dus moet ik nog even zeuren.
Over Broer inderdaad. Die zo'n half uur geleden (toen al 21.45 uur, mind that...) nog even met de briljante ik-ga-lekker-toch-niet-slapen-smoes kwam en op de overloop meldde dat hij een snotje heeft.
Terwijl ik besluiteloos en stil achter dit blogje zat te bedenken of ik in de negeer-mode moest blijven hangen of snot moest gaan vegen, zei hij wel 10x overdreven aandacht trekkerig Mama, het snotje is al weg, hoor mama. Het is al weg, mamá. Hallóó, mama? Het snotje is al weg....

Ik besloot het verder te negeren, en na een minuutje droop hij af naar zijn kamer. En ik hoop naar zijn bed.
Want dit circus is al sinds 19.45 uur aan de gang. Inmiddels al ruim 1o keer stilzwijgend weer in zijn bed gelegd. 10x de 'negeer-mode' geprobeerd. Zo'n keer of 5 'boos' geworden. En de laatste 2x ontplofd. Maar het lijkt geen indruk te maken.

Ik ga wel luisteren hoor, ik luister noe wel, fleemt hij steeds poeslief nadat ik hem weer eens in bed heb gelegd. Om vervolgens binnen 3 tellen weer het bloed onder mijn nagels te laten verdwijnen.
Echt, hoe doet-ie dat toch?
Prevelt-ie stiekem de geheime toverspreuk Vanish-húp, bloed onder nagels moeder weg- Oxi-hóps, uit boosheid hyperventilerende moeder- Action-lekker doorgaan met etteren?
Is vanavond dé avond om eens lekker de grenzen te verkennen?
Of is het gewoon gedaan met de middagdutjes?

Wie het weet mag het zeggen.

Van Juffrouw Scholten en een orthopedische pitstop

Kent u dat liedje van VOF de Kunst? Eigenlijk gewoon een gedicht van Annie MG Schmidt? Over Juffrouw Scholten? Die vandaag is gesmolten?
Het komt in de buurt van hoe ik me de afgelopen dagen voel. Enkele keywords voor u: plak. Zweet. Klef.
Kortom, tot weinig verheffends in staat. Beetje alsof mijn hersens zijn vastgekleefd aan mijn hersenpan. Mijn inspiratie verdampt.

Is er dan werkelijk niets interessants te vertellen?
Jawel. We gingen vandaag langs voor een pitstop bij de orthopeed. Ook wel tussentijdse controle genoemd.
Het meisje hangt immers alweer bijna 6 weken in de stijgbeugels. Tijd dus om eens te kijken hoe het ervoor staat.

De geleerde was tevreden, zo concludeerden wij toen we na amper 5 minuten weer buiten de spreekkamer stonden.
De heupen van Danaë konden aan beide kanten 90 graden naar buiten buigen. Lekker soepel, vond de dokter. En dat was 6 weken geleden echt niet zo.
Daar hoopten we al op, op zo'n conclusie. We mogen toch hopen dat bijna 6 weken in een gedwongen split niet helemaal voor niets zijn geweest voor onze bionische baby.
Over 4 weken alweer terug. Ditmaal met een röntgenfoto erbij. Spannend!

In de stijgbeugels

Na ruim anderhalve dag spreidbroek kunnen we stellen dat het tot nu toe mee valt. Afgezien van wat pieperigheid de eerste nacht, is Danaë nog steeds net zo vrolijk als ál die dagen daarvoor. En dat is fijn. Voor haar en voor ons.

Danaë lijkt zich zonder al te veel moeite te hebben aangepast aan de nieuwe stand van haar benen. Liggend op haar buik probeert ze meteen om te rollen. Dat gaat dus niet, maar het zou me niet verbazen als dat haar over een maandje wel lukt.

Ook David heeft de boel moeiteloos geaccepteerd, en trekt hier en daar nog wel eens plagerig aan haar been... Zij past onmiddellijk lijfstraffen toe en trekt wat haren uit zijn hoofd. Keiharde tante.

Wij moeten nog wel even wennen.
Zo puzzelen wij nog hoe het ding juist aan te trekken. Ondanks een stoomcursus van de instrumentknutselaar, gaat dat niet altijd goed.

Hè, wat zitten die stijgbeugels op een gekke plek. Daar krijg ik haar benen toch niet in? Hoe moest dat nou toch ook weer?, piepte ik gisterochtend tegen huisgenoot.
Huh?, deed huisgenoot met mij mee.
En hij merkte zachtjes op dat het zo ook nooit ging lukken. Als ik de spreidbroek tenminste ondersteboven aan wilde trekken.

Daarnaast puzzelen wij nog over hoe ons kind handig op te pakken. Ondanks een stoomcursus van de instrumentknutselaar.... Nee, tuurlijk hebben we ons kind niet laten vallen. Wat denkt u nou?
Danaë is aan haar onderkant namelijk getransformeerd tot futuristische cyborg. Allemaal leuk en aardig, maar op strategische punten zitten wat scharnieren in de weg. Zeker als je haar op de arm wilt dragen.
Helaas is bij het futuristische pakje geen mechanische loopaandrijving meegeleverd. En dus zitten na een dag tillen en dragen mijn armen onder de kleine krasjes of afdrukken van het metalen frame.
Maar: alles voor de goede zaak. Dus wij zullen het komende half jaar gewoon onze tanden op elkaar zetten als we haar optillen. Nee. Ik doe niet aan automutilatie. Ik heb een kind met een spreidbroek.

En dan de praktische oplossingen voor alledaagse dingen.
Zo daar is een autostoeltje. Hoe vervoer je je kind veilig in een auto als d'r bips nauwelijks meer in de Maxicosi past?
Of neem de Bugaboo. Zo op het oog moet het passen, Danaë met framewerk in de Maxicosi of kinderwagen. Met wat handdoeken-origami komen we dan ook een heel eind. Maar de meest ideale opbouw hebben we nog niet gevonden. Aan de andere kant: best schattig, die bengelende voetjes aan weerszijden.

Of haar gloednieuwe Tripp Trapp.

No way dat ze nu nog in het babyzitje past. Dat was sowieso al een beetje aanduwen, maar tot nu toe ging dat prima.

Sinds maandag heeft mevrouw echter een spanwijdte die niet meer overeenkomt met dat wat de firma Tripp Trapp heeft bedacht. En dus goochelen we met tuigjes om te voorkomen dat mevrouw uit haar stoel valt. Want ze vond het net zo leuk aan tafel.

En een kind met een spreidbroek moet er natuurlijk wel een beetje leuk uit zien. Tenminste, dat vind ik dan. De aandacht van de spreidbroek afleiden.
Broeken hebben afgedaan. Nou paste ze daar toch al lastig in, met die dikke spekheupjes van d'r. Die dingen zijn namelijk over het algemeen niet gemaakt om daarmee de hele dag in een soort split-stand te liggen.

Wat dan? Niet van die suffe saaie maillots in ieder geval.

Nee. Een beetje kekke leggings in allerlei vrolijke kleuren. Dus ik ging los op het wereld wijde web. En stelde het gat in mijn hand weer tevreden. Nu nog überhippe shirtjes of jurkjes scoren.

Mensen. Genoeg.

Ik moet nu hoognodig mijn kind ophippen.

En daarna ontzettend voorbereidingen treffen voor het feest van morgen. Iets met een trakteerkrokodil. En een traptrekker.

Op je heupen - deel 7

D-day dus. De dag van

• de afspraak met de kinderorthopeed.
• een uitgelopen spreekuur en een wandeling door het bos om opspelende zenuwen weer in het gareel te krijgen. Danaë had overigens (weer) nergens last van en lachte haar tanden bloot. Dat helpt ook om alles weer in perspectief te zien.
• tóch nog een extra foto, want de eerder gemaakte foto's die ik had laten overkomen kon de orthopeed niet lezen. Tuurlijk.
• lang wachten in zuurstofloze spreekkamers. U kunt hier vast plaatsnemen. De dokter komt zo. Yeah, right.
• de definitieve diagnose: sterke heupdysplasie aan beide kanten, rechts meer dan links. Gelukkig geen luxatie. En dus geen tractie-trajecten of gipsbroeken. En laten we hopen dat dat zo blijft.
• het aanmeten van een spreidbroek bij de ortopedisch instrumentmaker. Eentje volgens dr. Visser. t Is maar dat u het weet. De knutselaar had liever een Campspreider voor Danaë gemaakt. Maar het schijnt dat onze dokter erg van dr. Visser houdt. Tja. Ieder zijn voorkeuren...
• heel veel afspraken in het vooruitzicht: over 3 weken bijpraten met de instrument-knutselaar, over 6 weken weer eens babbelen met de dokter en over 3 maanden weer eens een fotootje maken. En dan? Dan plakken we er waarschijnlijk nog eens 3 maanden aan vast.
• de make-over van Danaë tot cyborg. Althans, zo lijkt het een beetje als je naar haar beentjes kijkt, met die scharniertjes aan haar spreidbroek. Ach, ik moet er vast nog even aan wennen...

De radioloog tegen mij...

...alsof het mijn kind was

Beste meneer de radioloog uit december.

Wat keurig dat u hebt gemeend een excuusbrief te moeten sturen aan onze huisarts. Een zeer ongebruikelijke stap, vertelde de huisarts mij vanmiddag.

Uw excuusbrief heeft ons vermoeden bevestigd.
We dachten het namelijk eigenlijk al een paar maanden. Dat u hebt zitten slapen.
Want. Hoe. Kunt. U. Het. Röntgenverslag. Van. Het. Allerliefste. Meisje. Ooit. Verwisselen?
Met dat van een ander kind?

Nou? Hoe? Hóe??

Met uw excuusbrief zijn voor ons wel een aantal zaken opgelost.
Zo zijn wij niet gek. Nee.
U wel. Of liever gezegd. U heeft ze op zijn minst niet allemáál op een rijtje.
Ondanks uw so-called goede nieuws uit december, bleven wij twijfels houden over de dikke dijen van onze dochter. En waren wij godzijdank zo vasthoudend om iedere keer weer die heupen te laten controleren.

Niet dat dát trouwens zoden aan de dijk heeft gezet. Only so much for Ortolani's test. Maar daarvoor zal ik mij wenden tot de kinderexperts van het consultatiebureau.

Daarnaast hoef ik mij niet meer 100x per dag af te vragen hoe het kan.
Dat heupen waar eerst niets mee aan de hand leek te zijn, 'opeens' ontzettend niet meer op hun plek blijken te staan.
Vond ik namelijk nogal een enge gedachte. Van die heupen die in een paar maanden tijd een compleet eigen leven zijn gaan leiden. k bedoel, straks heb ik een been in mijn hand als ik een luier verschoon.
Maar gelukkig: de heupen van onze dochter vertoonden altijd al grote afwijkingen. Een hele geruststelling.

Dan nog een vraagje: waarom de excuusbrief naar onze huisarts? Het gaat immers om onze dochter?
Menselijkerwijs zou het in de rede liggen om contact met ons op te nemen in plaats van met onze huisarts. Zouden we waarderen weet u. Onze adresgegevens heeft u. Of zijn die ook verwisseld?

In uw brief schrijft u zelf al dat u een grote misser hebt begaan. Deze conclusie kunnen wij uiteraard alleen maar van harte ondersteunen.

Wij blijven achter met een gevoel dat we in één klap 5-0 achter staan in een wedstrijd waarvan we niet eens wisten dat deze al begonnen was.
Of dat we 5 uur geleden een trein hebben gemist waarvan we niet wisten dat we die dringend moesten halen.
Ik bedoel: als we met 2 maanden met de behandeling waren begonnen, waren we nu misschien al bijna klaar...

Daarnaast vragen we ons af: loopt er nu een ander kindje al maanden in een spreidbroek? Of zijn die ouders al getuige geweest van een wonderbaarlijke genezing?

U begrijpt: wij beraden ons op een passende reactie van onze kant. Wij denken dat een dikke brief naar de klachtencommissie van uw ziekenhuis wel het minste is wat we voor onze dochter kunnen doen. Hopelijk kan de kinderorthopeed ons maandag geruststellen dat deze uitglijder uwerzijds geen blijvende nadelige gevolgen voor onze dochter heeft.

Meneer de radioloog. U hoort nog van ons.

Op je heupen - deel 6

Natuurlijk heb ik niet gewacht totdat de orthopeed ons zelf ging bellen.
Nee. Zeker niet nadat een collega mij uit zijn eigen ervaring vertelde hoe dat werkt. Iets met spoed bepalen, stapels doorgefaxte uitslagen van huisartsen, een grote kan koffie en wat leuke collega's. En natuurlijk échte patiënten aan een échte balie. Die al meer zijn dan slechts één uitslagenfax van de vele.

Kortom, om nodeloos wachten te voorkomen, belde ik zelf. En regelde een afspraak voor de kleine meid op het orthopedisch kinderspreekuur. Voor volgende week maandag. t Is dat het donderdag Hemelvaart is, anders waren we deze week al op audiëntie bij de geleerde gekomen. Zo spoed is het dus.

Of ik dan wel even zelf de echo's en de röntgenfoto's van Danaë wilde halen uit het ziekenhuis in H. Want als dat via de officiële weg zou moeten, duurde dat een week of 3. En die tijd hebben we dus niet.

Zo kwam het dat ik afgelopen zaterdag een envelop van de postbode in mijn handen gedrukt kreeg. In de envelop zat de door de arts felbegeerde cd-rom met de foto's. Én de echo- en röntgenverslagen.
En dan kan ik het niet laten hè? Nee. Dan móet ik die lezen. Want ik wil precies weten wat het kind op d'r heupen heeft.

Dat loog er niet om, kan ik u vertellen.
Rechter acetabulumhoek (heuphoek zullen we maar zeggen) meer dan 40 graden. Dasniegoe. Links doet ook lekker mee. Niet zo erg als rechts, maar toch. Sterke dysplasie, staat letterlijk in het verslag te lezen. Tjee zeg, een beetje minder mag ook wel.
Verder heeft het kind ook nog lateralisatie van d'r heupen. Rechts ook weer iets sterker dan links. Wat lateralisatie precies is, mag Joost weten, maar lijkt me dat dat niet hoort.
En het bizarre: toen ze 2 maanden was, viel alles binnen de norm. Toen niets aan de hand dus. Da's wel heul sterke dysplasie, denk ik dan... Of heeft er toen een stagiaire naar de foto's gekeken die nog niet goed kon rekenen?

Onze grootste vraag is met het lezen van het röntgenverslag jammergenoeg niet beantwoord: zijn de heupjes uit de kom of niet? Ik zóu natuurlijk ook ff die cd-rom met foto's kunnen bekijken... Zitten we straks aan een tractie-traject? Of wandelen we volgende week maandag met een spreidbroek de deur uit?
Ik bedoel, met dergelijke uitslagen kunnen we ons nauwelijks meer voorstellen dat deze gips- of spreidbroekenbeker aan ons voorbij zal gaan.

Nog een weekje afwachten dus. Ondertussen genieten wij nog even van ons meisje 'unplugged'.

Op je heupen - deel 4

Zij had nergens last van. Vriendelijk lachen. Beetje de hooligan uithangen met een rammelaar. Hier en daar een gilletje (je bent een meisje of niet natuurlijk). En ze had de wachtkamer, de radioloog en de röntgen-jongen op haar hand.

Wij: wéér plaatsvervangende zenuwen. En een deja vu: strak op tijd (heel fijn) en na de echo linea recta door naar de röntgen.
Want: weer kon de radioloog het niet goed beoordelen. Mogelijk omdat ze teveel spek op haar dijen heeft (uiteraard), maar hij vond het beeld niet gunstig genoeg om heupdysplasie uit te sluiten. Een röntgen moest nu (weer) definitief uitsluitsel brengen.

En dus moeten we wéér wachten totdat we de huisarts kunnen bellen voor de uitslag.

Op je heupen - deel 3

Het blijft knagen. Ondanks dat we met ruim 2 maanden een heupfoto hebben laten maken (klik hier voor deel 1 en klik hier voor deel 2) en haar heupen een keer extra zijn gecontroleerd. Haar bilplooi blijft asymmetrisch. En op haar zij rollen doet ze alleen naar één kant. Dat laatste hoeft natuurlijk niet met haar heupen te maken te hebben. Maar toch.

We hadden weer een afspraak bij het CB vandaag. Even de meterstanden opnemen. En jawel hoor, wat we al vermoedden klopt: meer dan 9 kilo weegt mevrouw. En ze meet zo'n 71 centimeter.
Afmetingen die haar broer had toen hij zo'n 9 maanden oud was. Met recht een forse tante dus. Maar niet dik. Nee. 'Gevuld' noemen ze dat bij het CB. Owkee...

Enniewee, die heupen. De arts keek haar nog een keer goed na. En constateerde een asymmetrische bilplooi. Overigens hoef je daarvoor niet gestudeerd te hebben om die te zien. Dat is ook voor leken behoorlijk zichtbaar.
Haar benen zijn gelijk. Check.
En toen de verschillende houdgrepen. Hmm. Het lijkt alsof haar heupen niet even ver naar buiten buigen. Klein verschilletje weliswaar, maar toch.

Dit, gecombineerd met ons sluimerende knaaggevoel, zorgde ervoor dat ik met een verzoek voor een heupecho onder mijn arm de deur uitwandelde.

Wordt vervolgd dus weer. En hopelijk kunnen we het dan voorgoed uit ons hoofd zetten.

Op je heupen - deel 2

Een heel weekend wachten... Maar, het was het wachten waard: de hoeken van de heupjes van Danaë zijn volgens de radioloog “niet afwijkend voor deze leeftijd en geslacht”. Niets wijst dus op heupdysplasie. Een hele opluchting!

Hoe gaat het eigenlijk verder met ons meisje? Prima, mogen we wel zeggen. De laatste ‘meterstanden’ van het consultatiebureau dateren van begin december: 5 kilo en een mooie 56 centimeter. Ondertussen zal dat wel weer meer zijn, want we krijgen plotseling niet alle rompers maatje 50/56 meer dicht. Gisteravond constateerden we dat ze nu toch echt een gezellige dikkige boeddha-baby aan het worden is. Niks pietepeuterigs meer aan.

Verder lacht en flirt ze dat het een aard heeft. Dat alles uiteraard niet op commando – what was I thinking – . Ze begint ook haar stem een beetje te ontdekken: als ze de geest heeft, pruttelt ze er lekker op los, liefst met consumptie. De beste gesprekken voert ze ’s avonds, als grote broer naar bed is. Kennelijk wordt ze dan niet gestoord en heeft ze door dat papa en mama dan vol aandacht voor haar zijn.

Tuurlijk is het nog steeds het mooiste, liefste en schattigste meisje op de hele wereld. Met haar mooie donkerblauwe oogjes kijkt ze aandachtig de wereld in; ze heeft soms een hele mooie verwonderde blik in haar ogen. En ze kan ook genieten: ze drinkt geen fles melk, nee, ze savoureert melk. Met ogen dicht en gevouwen handjes wordt de melk genuttigd, onderwijl zuchtend van genot. En als de fles leeg is, smakt ze nog even gelukzalig na terwijl ze met haar handjes aan haar buik plukt. Ach, t is zo’n schatje…

Helaas heeft het schatje het afgelopen weekend wel definitief afgelegd tegen de bergen snot waarmee haar grote broer en haar vader vorige week te kampen hadden. We zijn dus nu voorzien van ‘klank-en-lichtspel’: ze reutelt aan alle kanten en hoesten kan ze ook. Ze heeft er tot nu toe gelukkig nog geen last van, geen koorts en is nog even vrolijk al altijd. Ook dat zal dus vanzelf wel weer overgaan.