Laat het lòòòs, laat het gááán...

Hoera, de dansschool van Danaë organiseert leuke danslessen in de vakantie. Compleet met Anna en Olaf (deze nauwelijks in beeld). Elsa zelf was er vandaag niet. Waarschijnlijk met vakantie denk ik.
En als je zelf geen Elsa jurk hebt (ik heb steeds meer spijt dat we een jaar geleden niet zo'n über-veel-te-dure-echte-Elsa-jurk uit Disneyland hebben gekocht), dan mag je mooie glittertopjes uit de voorstelling-voorraad van de dansschool lenen.
En nou de voetjes van de vloer. En kom op, meezingen mag. Uit volle borst!

Übertrots

Manoman, zo trots als een pauw ben ik.
Op alledrie eh -vier natuurlijk, maar nu op 2 in het bijzonder.

Kijk nou.
Z'n allereerste judowedstrijd ooit.
En dan ook nog winnen met ippon!
Oja, dat bemoedigende gepiep halverwege de opname, dat ben ik. Het liefst had ik als een hyena-moeder naar de mat geschreeuwd 'Pak'm David! Leg 'm neer' en iets als 'Spring d'r bovenop' of 'Maak 'm af'. Maar dat is niet zo netjes natuurlijk. Want zo ben ik. Netjes. Heel keurig 'Toe maar David' en 'Goed zo' piepend...


Het was dat mijn schoenen al uit waren omdat ze niet mee de zaal dojo in mochten, maar anders liep ik er naast van trots.
Meneer zelf was ook best content met het resultaat, al werd dat gevoel tijdens het toernooi toch een beetje overschaduwd door de 4 andere wedstrijden die hij verloor of gelijk beëindigde. Maar, en daar ben ik ook trots op, hij incasseerde z'n verlies en gelijk spel heel goed (en werd bijv. niet kei-kwaad, of schoot weg in een depressie om vervolgens op voorhand alle andere wedstrijden al op te geven, zoals we om ons heen ook wel zagen gebeuren).
Iedere keer ging hij er weer vol in, om te proberen z'n tegenstander tegen de grond te krijgen. Prachtig!

En dan deze prachtige dame.
Zo blij in haar nieuwe danskleren.

Sindskort op dansles.
Waarmee we de eerder gestelde regel 'Geen andere sporten totdat een zwemdiploma is behaald' overboord gegooid hebben. Soms hebben kinderen het namelijk gewoon nodig.
Heel handig allemaal, want de dansles wordt in hetzelfde pand gegeven als waar de bso zit, en dat scheelt weer halen en brengen op een 'vrije' speelmiddag.

Ze vindt het reuzespannend, maar langzaam went ze eraan dat ze dit helemaal zelf kan (natuurlijk, de juf van de bso zorgt dat ze op tijd is omgekleed en de dansjuf weet ook dat ze na afloop door de andere deur de klas weer moet verlaten).
Maar toch. Allemaal nieuwe meisjes die ze nog niet kent.
Dat vindt ze heel erg eng en spannend. En tóch doet ze het.
En dat maakt mij heel trots!

Cinderella

Ze zat vanaf 7.30 uur al in vol ornaat te shinen. Met een nieuwe jurk, een nieuw vestje, nieuwe schoenen en een bijpassende (ook nieuw...) haarband.

Want de kindervoorstelling smaakte naar meer.

Naar veel meer.

Dus we gingen. Naar het Nationale Ballet. En omdat het ons zo leuk leek, mochten David en Huisgenoot ook mee.

Floris lieten we achter bij de juffen van het kinderdagverblijf om op z'n matties een dagje z'n peutertestosteron bot te vieren ("ik ben een rillerrrrrrrrr, en jij een draaaaaaak. En ik ga jou vechten met mijn slaat. Ssshhh, grrrrr")

Ah wel. Wij hadden een echt uitje voor grote mensen en kinderen dus. 

Het was prachtig, zoveel meisjes in hun allermooiste (prinsessen)jurken die in de pauzes stiekem danspasjes en huppelsprongetjes deden. 

En de voorstelling zelf? Die was mooi, ontroerend en magisch tegelijk!!

Met na afloop nog een meet and greet met de prins en de prinses.

Wij hebben waanzinnig genoten.

En de mannen? Die vonden het ook leuk. 

Maar, desgevraagd, ze hoeven een volgende keer niet per sé meer mee. En dat is prima. Dan kunnen Danaë en ik een volgende keer kaartjes kopen voor nóg mooiere plaatsen.

Vandaag zagen wij...

Samen in de trein en de metro. Op naar het Muziektheater...

Naar 'De kleine grote kist', een prachtige kindervoorstelling van de Junior Company van Het Nationale Ballet. En na de voorstelling natuurlijk nog even op het echte podium!

Wij zijn klaar voor het echte werk. Op naar het Zwanenmeer of misschien wel Cinderella.

Feest

En toen was ze zo maar 6.
Dat hebben we natuurlijk de afgelopen jaren wel zien aankomen, dat ze een keertje 6 zou worden. Maar toch.
Opeens is het dan zo ver. Zés jaar.
Ze was al Heel Erg Groep Drie en verslindt de ene na de andere schrijfletter en rekenopdracht. Maar nu is ze dus ook nog Heel Erg Zes.
En dat is van de ene op de andere dag toch heel groot(s).

Ze wenste aan het begin van het schooljaar een mooie échte schooltas. Geen rugzak meer ('Dat is voor kleuters mam'). Maar zo'n dure... waarvan ik vind hoop dat ze er ook minimaal 2-3 jaar mee gaat doen.
Dat vonden we een mooi verjaardagskado. En ze wilde wel nog een paar weken wachten.
Maar welke tas dan? Ik kon niet kiezen, zoveel mooie tassen. Daarom gingen we een paar weken geleden samen haar tas kopen. Ze koos een andere tas dan die ik voor haar gekocht zou hebben, dus gelukkig maar dat ze zelf de keuze maakte.
Ze is in de wolken met haar meeneem-playmobil-poppenhuis en de Lego friends dingen ze kreeg. Zo in de wolken, dat ze die eigenlijk nog niet met vriendinnetjes wil delen. 'Nee mam, vanmiddag wil ik lekker alléén spelen'. Heel Zes dus.

Wat moet ze aan vandaag...

Vanochtend vroeg.

De kleren voor vandaag heeft Danaë gisteravond al klaar gelegd: een joggingbroek met 'dat ene speciale tasjes-shirtje' en haar joggingvest.

Toch duurt het maar en duurt het maar voordat ze aangekleed de badkamer in komt.

Ik ga maar eens polshoogte nemen. De kleren blijken weer opgeruimd in de kast te liggen.

'Maar waarom?', vraag ik.

Ze zucht, maakt een diepe frons en zet haar handen in haar zij. 'Het is een leuke broek mam, maar ik heb echt helemáál geen schoenen die er bij passen. M'n slippers en schoenen niet, en m'n laarzen ook niet. Dus...'

Verrassing!

Huisgenoot en ik hadden al een ruime maand voorpret.

Een superaanbieding in combinatie met een paar extra dagen vrij na Pinksteren, met als excuus dat we een 10-jarig huwelijk toch écht wel moesten vieren met ons 5-en...

De korte vakantie was snel geboekt!

Alle familieleden, vrienden en bekenden die we deze weken zouden tegenkomen, waren geïnstrueerd om vooral niets los te laten over Dé Verrassing.

 

Een maand geleden

'Jongens, we gaan met Pinksteren even kort op vakantie. Leuk he?'

'Waar gaan we dan naar toe, mam?'

'Naar een heel leuk dorpje in de buurt van Parijs. Misschien zien we de Eiffeltoren nog wel'.

'Oja, die grote toren. Da's leuk'.

Twee weken geleden

'Gaan we dan ook misschien naar Disneyland, mam? Want dat is ook in de buurt van Parijs.'

'Nee joh, dat is echt heel duur. Dan moeten we eerst nog heel hard sparen.'

Tien dagen geleden

'Is er ook een zwembad, pap?'

'Jazeker, maar we gaan vooral veel zien.'

'Hè nee, ik wil niet veel lopen en bekijken hoor. Daar word ik moe van.'

Verrassing! Stiekem toch naar Disneyland!

'Jaaa, Missiemous!!'
Klappen, dansen en juichen, Floris gaat uit z'n dak

Floris heeft al snel door hoe het werkt: 'Mensen uit, Gossje im'.
En als dat na een paar keer commanderen niet helpt, dan klim je gewoon in de hekjes.
Of maakt vrienden met andere mensen in de rij.



'Vetcool' volgens David. 'Piew, Buss Lait', aldus Floris

 

 

Woehoe, gaaaaaf!

Als er auto's zijn, dan moet je erin!

En ook Goofy is lief!

De mooiste vuurwerk-water-licht-show éver!

3x raden wie het hardste kan gillen

Mad Hatter Teacups rule!

Sjansen met Minie

'Ooh, wat mooi, Elsa en Anna zijn er ook!', de favorieten van Danaë

David blijkt een thrillseeker: 2x in Big Thunder Mountain,
2x in de Crush Coaster en in de Soldier Drop. Lang leve de Baby Switch-kaart:
1e keer met papa, en daarna nog een keer met mama!

Kortom. Het was dus Heel Erg Leuk!

En als u het nog weten wil: we hebben ons suf gelopen, 4 dagen lang. In de kleffe hitte, in de tropische stortregen, we hebben geduldig op onze beurten moeten wachten, we zijn vroeg opgestaan (lang leve de Extra Magic Hours: voor officiele openingstijd het park in) en laat naar bed gegaan. En niemand, maar dan ook Niemand, heeft geklaagd! We hebben ons suf genoten.
En gezwommen, dát hebben we ook.

Terror-momentje
Terwijl Huisgenoot met z'n Fast Pas in de rij van de Tower of Terror stond, beleefden David en ik ons eigen Terror-moment: terwijl de mensenmassa na de Cars'nStars-parade naar verschillende kanten uiteen week, was onze thrillseeker in 5 seconden Verschwunden. Weg. Foetsie. Kwijt.

2 minuten bleef ik redelijk cool om me heen kijken. 'Daaf, waar ben je?' 'Daaf?' 'David?!'
Daarnaa schoot ik behoorlijk in de stress. Zoveel mensen. Zo'n klein mannetje. En -stomstomstom-geen bandje om z'n pols of telefoonnummer op z'n arm. Hoe vind ik hem weer terug?
'DAAAAAAVIIIIID..... DAAAAAVIIIID'. Als een roepende in de woestijn, met zoveel mensen en zoveel muziek en geluiden om me heen.

Een Française bood aan om op Floris en Danaë te passen. Een Nederlandse familie hielp mee zoeken.
Huisgenoot bleek bereik te hebben in zijn wachtrij, en sprong terstond door de nooduitgang naar buiten om ook te zoeken.
En na een eeuwigheid 5 minuten vond ik hem.
Snikkend als een zielig vogeltje in het huisje van de portier van de Tower of Terror-wachtrij. Die al aan het bellen was over een vermist gevonden jongetje.

Nadat David ons kwijt was geraakt, kreeg hij van een Nederlands jongetje de tip om zich te melden bij iemand van Disneyland. En dat deed hij dus. Godzijdank.
En terwijl Huisgenoot opgelucht weer terugkeerde in de (reguliere maar op dat moment absurd korte) 5-minuten-rij, deden wij een heleboel extra knuffels en een ijsje voor de schrik.

Gouden tips:
Vroeg het park in, tegen 13 uur weer naar de stacaravan, terwijl Floris slaapt lekker zwemmen, en dan weer rond 18 uur het park in tot aan sluitingstijd. De dinsdag en woensdag zijn écht veel rustiger. Zeker vergeleken met Pinksterzondagmiddag :-)
Baby switch-kaartjes ook echt gebruiken! De 2e keer kan de 2e ouder binnen 5 minuten via de uitgang weer instappen, en vaak ook nog met de grote broer of zus die zo maar nóg een keertje mag!
En een telefoonnummer tatoeeren op de arm van een 8-jarige. Of die polsbandjes - die de hele vakantie in het voorvakje van m'n rugtas zaten - tóch omdoen. Ze kunnen zo maar - binnen 5 seconden - keihard nodig zijn!

Spelregels

David en Danaë spelen na het eten nog even buiten in de tuin.
Ze zijn iets heel ingewikkelds aan doen, iets met heel veel levens en bepaalde aanvallen waarvan je de naam dan heel hard roept (zegt de 'Bloem-aanval u iets? Of anders iets met 'Bliksem-Schild-aanval' of 'Hamer-der-levens'?) en dat er dan levens afgaan of bijkomen, al naar gelang de manier waarop ringen van een of ander werpspel en de kinderbezem door de lucht vliegen. En als je levens dan op zijn, dan moet je knock-out op het gras gaan liggen. Of zoiets.
Afijn, you get a picture.

'David, jij moet mij dood maken', roept Danaë enthousiast.
'Dat woord wil ik niet meer horen', maak ik bezwaar tegen het woord 'dood'. Dat woord heb ik namelijk vandaag in allerlei - weliswaar goed bedoelde - vormen al teveel gehoord.
Ze haalt haar schouders op.
'Oh, ok. Nou David, dan moet jij mij overleden maken'.

Grootse vragen

Tijdens het naar-bed-gaan-ritueel - tandenpoetsen, haren kammen, plassen, dat soort werk - verzucht Danaë ineens: 'Mam, ik ga toch maar met J. trouwen'.
'Eh, oh?', reageer ik wat verbaasd. Aan de ene kant door de timing (maar misschien praat dat gewoon wel lekker terwijl je moeder je tanden probeert te poetsen), en aan de andere kant omdat J. bij ons thuis vooral in verhalen over vervelende kindertjes uit de klas figureert.
'Ik dacht dat jij met Y. zou trouwen?', doe ik een poging tot opheldering van deze plotse wending in het liefdesleven van mijn dochter.
Y. moet u weten, is een leuk guitig joch met een leuk brilletje op en vaak wel in voor grapjes. En met Y., zo had Danaë laatst besloten, zou ze gaan trouwen.

'Ja, maar I. (een vriendinnetje van haar) gaat al met Y. trouwen. Dat vind ik helemaal niet leuk. Want ik vind Y. ook leuk. En ik wil ook trouwen. Maar Y. zegt dat hij I. leuker vindt dan mij', zegt ze een piepklein beetje verdrietig.
'Oh jee, ja, euhm', probeer ik een oplossing te bedenken. 'Maar er zijn toch wel meer leuke jongens in je klas? Want je moet alleen maar trouwen met iemand die je echt heel leuk vindt hoor.'
'Ja, die zijn er wel. J2 vind ik ook leuk. Of T.', somt ze op. 'Maar J2 gaat al trouwen met E. En T. Is al getrouwd met S.'
'Tjee, dan blijft weinig over hè?', doe ik meelevend.
'Ja, nou... En daarom trouw ik dan maar met J.', zucht ze. 'Want ik wil wel een jongetje van groep 2, en niet van groep 1.'
'Ho, ho, dat vind ik niet goed hoor', zegt Huisgenoot die ondertussen ook de badkamer is binnen gekomen. 'Je moet alleen trouwen met iemand die je echt heel lief vindt. Waar je echt verliefd op bent, bedoel ik', vadert hij.
'Ja maar...', zucht ze verdrietig. 'Ja, maar... Ik wil wel kindertjes krijgen later... Hoe moet dan dan als ik geen man heb?'

Uiteraard volgt een opvoedkundig verhaaltje van 'meer vissen in de zee' en 'je hebt nog alle tijd' en dat het helemaal niet erg is dat ze nu nog geen man heeft. Dat papa en mama ook 'pas' verliefd werden toen ze 'al' wel 17 waren.
Maar dat kwam pas toen we weer waren bijgekomen van het lachen.

De stand bijhouden

Danaë is 'een beetje' boos. Omdat we met de papa-auto naar de stad gaan.
Uiteraard is de mama-auto leuker (duh), maar het is wat lastig te bepalen wie van ons vijfen op het dak vervoerd moet worden aangezien we er niet met z'n allen in kunnen. Dus, de papa-auto it is...

Danaë is boos. Omdat ze in de papa-auto aan het raam moet zitten en niet in het midden.
In de tussentijd dat ze 'een beetje' boos was, zijn haar broers namelijk al in de auto geïnstalleerd. Tja, als we daarop moeten gaan wachten totdat mevrouw het behaagt om in de auto te stappen...

Danaë is heel boos. Omdat... Omdat... Omdat, nouja, alles...
Ze gaat luid huilend op één van de stoelen in de voortuin zitten. Demonstratief met haar armen over elkaar en haar allerbooste blik op oneindig.
'Dan ga je nu gewoon in de auto zitten. En dan ga je fijn de stand bijhouden', zegt Huisgenoot nog redelijk laconiek over zoveel drama.
'Neeheeh', huil-brult ze terug. 'Ik gahaa de stand niet bijhouduhun...'
Dan houdt het gebrul even stil. 
'Wat is dat eigenlijk, stand bijhouden?'

Aanmaak

Danaë wil ook wel eens bidden voor het eten. Dat doen ze op de reli-BSO met leuke leidsters namelijk ook altijd.
Prima. Wij zijn wel even stil.

"Lieve J.ezus.
Dankuwel voor het eten.
Aanmaak".

Weg van de vooruitgang op wielen

Waar we bij David twee jaar lang regelmatig zwoegend achter een kind op een fietsje aan renden - meer omdat wíj het tijd vonden dat hij zelf ging fietsen dan dat hij dat zelf graag wilde - ging het nu bijkans vanzelf:
'Zullen we eens oefenen met fietsen Danaë?', vroeg Huisgenoot in de kerstvakantie.
'Ja hoor, dat is goed. Dan doe ik wel m'n helm op OK? En m'n rugzak aan zodat jij me goed kan vasthouden', sprak ze monter.
Ze stapte op de fiets, en reed na een klein duwtje in de rug zo maar weg. Viel niet, kon meteen stoppen zonder om te vallen, reed keurige bochtjes. En leerde en passant van haar grote broer vorig weekend nog even hoe ze ook zelf zonder hulp kan wegfietsen.

Het is net als met haar eerste stapjes: zoiets doet ze pas als ze zelf echt zeker weet dat ze het kan.
Prachtig. Zo kan het dus ook.

Van katoentje

Hoera, hij is er weer!
De pakjes op de pakjesboot zijn besteld en vast al ergens in huis bezorgd.
Maar, 'meer' schijnt beter te zijn. Dus na de dagelijkse biecht door de brievenbus om zo de luisterpiet te helpen met het onthouden van de waan van hun dag, zingen broer en zus gebrusterlijk de Sintermedley. In de hoop op 'meer'... En als 's ochtends blijkt dat het 'minder' is - als in 'Sint niet langs geweest' - dan 's avonds vol goede moed opnieuw. Want je weet tenslotte maar nooit of-ie in de buurt is.

Danaë heeft zo haar eigen teksten...
'Sinterklaas katoentje
Gooi wat in m'n schoentje
Gooi wat in m'n laarsje
Dank u Sinterklaasje'

Weg van de vooruitgang deel II

Haha.
Zo blogt ze nooit, en zo komt u er achter dat u er 'alweer' 3 gemist hebt. Ha. Haha.

Onze jongste kabouter heeft er namelijk flink de sokken in.
Ruim 2 maanden geleden verplaatste hij zich nog louter via zijn befaamde buikschuif-methode. Daarmee was hij vaak sneller dan andere vriendjes van hem die het op de knieën probeerden. Waarom 'evolueren' in bewegen als datgene wat je hebt nog voldoet? Precies.

Zes weken geleden bedacht hij dat het leuk was om eens op z'n knieën de wereld tegemoet te treden. Eerst wat onhandig op handen en knieën heen en weer wiegend, toen een paar kruipjes om wat eelt op de knieën te kweken, en binnen 10 dagen was kruipen the only way to go.

Een maand geleden ontdekte hij zijn loopkar, en schoot daarmee als ongeleid projectiel door de woonkamer en de keuken. Het wagentje ging er als een dolle met hem vandoor.
Enigszins geholpen door zijn gipsenbeentje, leerde hij zelf de wagen te besturen en rijdt hij het inmiddels zeer beheerst en behendig door de kamer. Achteruit in parkeren en straatje keren kennen geen geheimen meer.

En toen was daar van de week ineens het moment dat meneer bedacht dat hij zelf ook wel kon opstaan.
Ja, ineens ja. Wij zijn namelijk gewend in dit huishouden dat er voor 18 maanden niet gelopen wordt. Dus we waren er niet echt op bedacht, zeg maar.

Maar kijk nou toch, woensdag nog net op tijd om een filmpje te maken:


En twee dagen later, nog net genoeg battery-power om een van z'n eerste stapjes vast te leggen:


Gelukkig gaat het niet zo hard als bij zijn zus, die 2 maanden voor haar 2e verjaardag bedacht dat het wel eens tijd werd om te lopen en - niet gelogen - binnen een kwartier rondjes met haar broer om de tafel rende.
Ach. Omdat het zo leuk is:


Oh, en dat gillen, dat doet ze nog steeds, vrees ik.

Trip down memory lane

Nee, ik log niet meer zo vaak nee. #understatement
Ja... In m´n hoofd, dat wel.
Maar ja. Dat is niet zo zichtbaar voor het nageslacht he?
En dat vind ik dan weer jammer.
Ahwel.
De management summary van de afgelopen maanden. Opdat wij niet vergeten.

David:

onze heel erg 7-jarige gespierde spijker met hersens. Hangt momenteel ergens tussen groep 4 en groep 5 in en Levelwerkt zich overal doorheen.
Kan inmiddels - goddank - zelf fietsen. Oh. Daar had ik dan weer wel over gelogd.
Kan inmiddels - ook goddank - zonder zwembandjes zwemmen maar is nog altijd in afwachting van zijn zwemdiploma A. Hij kan alles, (en hier ben ik dan eigenlijk gewoon het meest trots op) durft alles, maar alleen rugzwemmen wil nog niet zo lukken. Hij schijnt z'n buik niet zo goed boven water te houden. Nou weet ik niet of de badmeester wel eens goed naar de buik van David heeft gekeken, maar.... die is er eigenlijk gewoon niet. Dus - vind ik als moeder dan hè - kan-ie 'm ook niet boven water houden. Dus kom nou maar gewoon door met dat diploma.

Danaë:

inmiddels alweer 5 en ontzettend groep 2.
Leest - als ze zin heeft, anders niet - best wat woordjes bij elkaar en verzint anders gewoon het hele voorleesverhaal zelf wel.
Houdt van tekenen (prinsessen, hartjes, dat soort werk) en van playmobil.
Is lief en begaan met anderen: zo krijgen we ieder jaar een oproep voor een Schoenmaatje. David interesseert het niet, maar Danaë duikt meteen in haar knuffel- en speelgoedverzameling om enkele exemplaren die in een schoenendoos passen geheel belangenloos af te staan en 'op vakantie te sturen'. 'Want eigenlijk wil ik ook wel in zo'n lekker warm land wonen, mama. Dan hoef ik nooit op vakantie, net als die kindjes, want die wonen al op vakantie'.
Kan waanzinnig treuzelen, maar is eigenlijk gewoon steady going, met hier en daar een stampvoetende giluitbarsting als uiting van haar kleuter-pubertijd.

Floris:

Waar de laatste footage hem nog buikschuivend toonde, racet hij nu met zijn loopkar door de benedenverdieping.
Zijn grote vriend is - behalve David - een grote I.KEA krokodil.
Houdt van duplo en van Kapla (maar dan vooral de plankjes in en uit de doos halen; of heel service-gericht bouwwerken van broer of zus alvast weer 'opruimen' voordat ze aan het grote publiek getoond zijn).
Loopt regelmatig hier en daar wat averij op: vooral blauwe plekken op z'n hoofd, maar soms ietsie meer: vorige maand had-ie z'n eerste (en hopelijk ook z'n laatste) gipsenonderbeentje wegens een 'lage verdenking op een onderbeenfractuur' omdat hij op een hele suffe manier ter aarde stortte toen hij zich optrok aan de balletrok van Danaë die uiteraard daardoor niet bleef hangen om haar heupen. Maar... loopt nu weer als een kievit.
Bouwt in sneltreinvaart aan zijn vocabulaire. Maar daarover een andere keer meer.

Huisgenoot:

Fietste anderhalf jaar na de aanschaf van zijn racefiets deze zomer de Mont Ventoux op. En weer af natuurlijk.
En daar ben ik supertrots op.
Oh, wacht... bewijs.

Trots. Dus. Op allemaal.

De weg van de vooruitgang

Tjemig mensen. Het leven met 3 kinderen en een baan is leuk druk, heel erg leuk druk leuk.
Zo leuk druk dat ik er niet aan toe kom om alle leuke, mooie, grappige dingen en nog meer van die mijlpalen een beetje op te typen voor u mijn eigen lol. En dat is dan weer jammer, bedacht ik me net.
Dus, op deze hele goede vrijdag een klein kijkje in de afgelopen weken.

Zo vond Huisgenoot het nodig om het een paar dagen wat hoger op te zoeken met wat collega's, en stond daarom op een berg in Oostenrijk. Met skies onder zijn voeten, dat dan weer wel.
Oudste kindertjes logeerden een weekend heerlijk bij Opa en Oma, en dus had ik het rijk min of meer alleen. En wat doe je dan? Dan maak je een suikerzoete tutu. Niet voor mezelf natuurlijk, maar voor het meisje dat zo af en toe graag ballerina is.
Ik kan totaal niet naaien, heb niet eens een naaimachine, maar gelukkig is daar Pinterest. En daar zijn mensen die je precies vertellen hoe je een tutu in elkaar zet zonder dat daar ook maar naald en draad aan te pas komt. Ik zeg: my cup of tea.

Bij thuiskomst was het meisje razend enthousiast. Zeg nou zelf. Dat zou ik ook zijn als ik vier was.

Allemaal leuk natuurlijk, zo'n fijne balletrok.
(Ik las net balle-trok. U ook? Ha!) 
Maar het haalt het niet bij de mijlpalen van onze kleine kabouter.
He is on the move, people.
Daar komt bij dat meneer bijzonder nieuwsgierig is, dus alles wat nu los op de grond ligt, wordt binnen afzienbare tijd aan een geschikt-voor-babies-test onderworpen: het wordt eerst uitvoerig voorzichtig betast en van de ene naar de andere hand overgepakt. Daarna volgt een rondje aflebberen en knagen en als ook dat goed is bevallen, volgt de beuk-, ram- en meptest.
De manier van voortbewegen vinden we erg grappig. Als een soort worm friemelt hij zich zelf naar de plek waar hij wezen wil.
Oja. Sorry voor mijn überblije gejuich bij onderstaand filmpje. Ook bij een derde blijf ik de weg van de vooruitgang toch altijd weer een wonder vinden.


En soms rolt hij zichzelf onbedoeld om. Maar gelukkig is er dan altijd een grote broer in de buurt die een handje komt helpen.
Ach zo lief en schattig...

De afgelopen weken

Zo. Heb ik de afgelopen maanden eens even heerlijk onder de steen van ontkenning gelegen.
Maar het schijnt dat ik toch echt een baan heb.
Kortom: welcome back to the real world.

Er waren best wat hoogtepunten afgelopen weken.
Zo was daar de eerste zwemles. Van Danaë.
Dat betekent dat Huisgenoot de twijfelachtige eer heeft om tegenwoordig op zaterdag 2x per dag op en neer naar het zwembad te gaan. Broer en zus zijn namelijk uiteraard niet op dezelfde tijd ingedeeld.
Nee zeg, stel je voor zeg. Dan moet ze bij het zwembad opeens gaan nadenken over logistiek en organisatie. En dat is natuurlijk niet hun core-business.
Nee. Dat is zwemmen-leren. Schijnt. Al schiet dat bij David nog niet erg op. Maar dat kan ook aan het ventje zelf liggen. Want hij is, zo zegt hij zelf, bang om te verdrinken. En dus zwemt hij koppig nog steeds met 2 bandjes om iedere arm.

Afijn. Ander hoogtepunt.
David is over naar groep 4.
Nu al ja. Kan ook niet anders eigenlijk, als je na de zomer start in groep 3-en-een-half. Dan houdt de groep 3 lesstof natuurlijk een keertje op.
Groep 4 dus. En hij vindt het prachtig. Krijgt de ene na de andere verdiepingsstof en verrijkingsstof aangeboden en heeft alles voor de pauze af. Ik heb bewondering voor z´n juffen die alle trucs uit de kast halen om de werkhonger van die jongen te stillen.
Hij deed de afgelopen weken de ene Cito-toets na de andere, zowel voor groep 3 als voor groep 4. Hartstikke leuk, vond hij. "En helemaal niet moeilijk mam". We zijn benieuwd naar de oudergesprekken om te horen wat daar is uitgekomen.

En Floris is sinds anderhalve week een kinderdagverblijf-kind.
Heerlijk vindt hij het. De hele dag gratis entertainment met al die kindertjes om 'm heen. Wennen hoefde eigenlijk niet. Zijn moeder daarentegen wel. Drie dagen in de week werken en een huishouden organiseren. Dat kost even tijd voordat dat weer in evenwicht is.

Van een croissant, Alladin en een veiligheidsbeeld

"Hé kijk," zegt Danaë verrukt als ze de tuin in kijkt.
"Een croissant".

We wonen dan wel in een nieuwbouwwijk mensen, maar wát een natuur om ons heen. Hele fazantenfamilies banjeren door onze tuin, in de lente kuddes schapen met hun lammetjes op het nog onbebouwde weiland achter ons huis, waar ook hazen hun legers hebben gebouwd. Echt, we hebben nog nooit zo 'landelijk' gewoond. Nu nog het geruis van de snelweg negeren als we buiten zitten.

"Ik geloof niet in God hoor mam", meldt David terloops bij het naar bed gaan.
Hij zit op een christelijke school, en dan heb je af en toe gesprekken over de wat meer 'diepere zaken des levens'. Ik zeg dat dat prima is, en dat hij zelf mag weten of en zo ja, in wie/wat hij gelooft.
"Ja," beaamt hij. "En ik geloof ook niet in Allahdin".

"Hé, wat leuk, kijk eens mam," zegt David terwijl hij naar de film The Wild kijkt. "In deze film is ook het Veiligheidsbeeld dat in New York staat."

Wat spook jij hier nou doen?

Mam? Maham?
Ik sta in de badkamer m'n haar te föhnen; immers, drie kinderen of niet, als je haar maar goed zit. En hoor Danaë de trap op lopen.
Mam, waar is de tandpasta van David? Het is op en papa kan de nieuwe tube niet vinden.
In het keukenkastje, antwoord ik. En mompel daarna dat ik dat al tegen hem gezegd had voordat ik naar boven ging, maar dat hij niet luisterde.
Pap? Paháp..., tettert Danaë naar beneden. Mama zegt dat de tandpasta in het keukenkastje ligt. En niet te beroerd om alles door te geven, brult ze er achteraan ... en dat jij niet naar mama luistert.

Ja, een schatje. Dat is ze.
Ze houdt van lezen. Omdat ze niet - zoals haar broer - na een paar weken groep 1 al zelf kan lezen, doet ze het op haar manier. Kijk en luister naar het verhaal van Molletje en de maan. "Wat spook jij hier nou doen?"


Andere juweeltjes van woorden die ze op dit moment (nog)zegt:
weespapier. WC-papier. Ja. Je zal maar zonder zitten.

Bijna...

Vier...

Zo. Ontzettend. Bijna. Vier.