Zo. Daar zijn we weer.

Kreeg ik 'zo maar' een huis voor mijn verjaardag. Tismijwatzeg.
Ik vrees dat Huisgenoot de rest van zijn leven dit kado niet meer zal overtreffen, maar als ik eerlijk ben: volgend jaar neem ik graag genoegen met een mooie ketting.
Word ik een stuk minder moe van.

Voorlopig De komende 30 jaar zitten we hier goed, maar nog wel een Gouden Verhuistip voor u:
Huur twee beroepsverhuizers met grote auto voor een paar uur en laat die al je zware dingen als wasmachines, banken, kasten en nog veel meer zooi-waarvan-je-dacht-dat-je-het-uit-elkaar-moest-halen-omdat-het-anders-niet-door-het-trapgat-kan in één keer in de verhuisauto zetten en keurig netjes op z'n plekje in je nieuwe huis zetten.
Dan hoef je zelf de volgende dag met lieve broers, schoonzus-to-be en schoonpapa* alleen 'nog maar' de verhuisdozen en kleine meubels in de gehuurde verhuisauto te duwen.
Heerlijk!

En nu?
Nu zitten we daar.
David heeft zijn eerste schoolweek op zijn nieuwe school achter de rug. Zowel voor hem als voor mij wennen.
Hij aan de nieuwe juf, kinderen en de anders-dan-de-oude-school-lesmethode.
En ik aan het feit dat school op woensdag en vrijdag niet om 12 uur, maar om 12.30 uitgaat. Stond ik daar woensdag een half uur in de vrieskou te bibberen samen met Danaë. Naja. Nog altijd beter dan andersom.

Oh. U wilt foto's.
Nou vooruit. Een beetje dan.
Vooral de laatste is om de verhuisdozentroep-waarvoor-we-nu-nog-te-lam-zijn-om-uit-te-pakken heen gefotografeerd.

Maar hé, who cares.
We zijn óver.
Het oude huis is overgedragen aan de nieuwe eigenaars.
We hebben weer internet.
En we hoeven voorlopig nergens anders heen.

* Dankt allen nogmaals voor het verjaarskado in natura.

Tip van de dag: huur een verhuizer voor een paar uur...

...want dan kan die schuifdeur van de klerenkast wél in 1x mee!

Dan hou je zelf nog een hoop dozen over...

...maar die laat het Familie-Verhuis-team de volgende dag moeiteloos in de vrachtauto verdwijnen...

...zodat je zelf alleen nog feestelijk wat lampen in elkaar hoeft te zetten.

En dan ziet het er na 2 weken ongeveer zo uit.

Aftellen...

We telden al heel wat af de afgelopen tijd.
Tot Sinterklaas weer in Nederland was, bijvoorbeeld.
Of tot verjaardagsfeestjes.
Tot dat we de sleutel van het nieuwe huis kregen.
Of tot logeerpartijen en oppas-dagen.
Tot Kerstmis en Oud & Nieuw.

En nu komt de verhuisdatum toch wel heel erg dicht bij.
Gelukkig keert de rust - hopelijk - in februari weer.

Auto nieuw

T is wat mensen, zo'n pas opgeleverde nieuwbouw woning.
Eigenlijk is het een soort van blok beton dat aan alle kanten leefbaar gemaakt moet worden.
En dat is dus wat we deden en nog steeds doen, mocht u zich afvragen wat we de afgelopen periode hebben uitgevoerd.
Ik zou dat kunnen illustreren met leuke voor-en-na-foto's.
Maar hé, daar heb ik even geen puf voor. Ik ben uitgebehangd en uitgeverfd.
Ik beloof u foto's van een bewoonbaar huis. Met meubels erin. Daar zult u nog een week of 3 op moeten wachten. *schiet in acute verhuisstress*

Meneer de Stuccer deed er trouwens uiteindelijk zo'n 3 weken over om het huis van onder tot boven glad te stuccen. En niet de beloofde twee weken (voor het gemak vergeet ik even de in eerste instantie beloofde 1 week, die wij zelf namelijk al ontzettend niet-reeel vonden).
Manmanman. Wat. Een. Stof. komt daarbij kijken. On-ge-loof-lijk.
En daarna verfden Huisgenoot en ik gezamenlijk het hele huis van onder tot boven. Twee keer. Want het zuigt nogal, zo'n vers gestuucte muur. Dat is dus bij elkaar zo'n 600 vierkante meter muur.
Wij kunnen best verven samen, Huisgenoot en ik. Maar na zoveel vierkante meter, zijn we er best heel erg klaar mee.

Volgende week gaan we de vloer op de eerste en tweede verdieping leggen. Bijna 100 vierkante meter laminaat.
's Kijken of we dat ook zo goed samen kunnen. We'll see.

En dan over tot de orde van de dag met nog wat leuke kinder-quotes. Voordat ik ze vergeet. Want ook hier is het tussen de stofwolken en de verhuisdozen Oud & Nieuw, en doen de kinderen de dingen die ze altijd doen.

Danaë had het vandaag bij het kinderdagverblijf over Oud & Nieuw.
"Oh," zei ze verheugd, "mijn papa heeft ook een auto nieuw!" 

David speelt met zijn Lego-Ninjago poppetjes het Ninjago-spelletje van de iPad na.
"Haha, jauw losse"* roept hij fanatiek als een ninjastrijder het loodje legt.
Of, als zijn poppetje aan de winnende hand is, "jauwa winne"**




* bij verlies staat er You Loose in het scherm te lezen. 
** en bij winst You're A Winner.

Over op schema liggen - maar toch niet -

BSO-probleem: solved.

Eerste verhuisdozen: gepakt.

Eigen huis: verkocht.

Sleutel nieuwe huis: morgen.

Ik wou u zeggen: we liggen op schema.

Maar ja.
Nu blijkt dat de stucker/stuccer (?) niet woensdagochtend sharp begint, maar pas vrijdag. Of nog erger: maandag. En dat alles omdat "de spullen er nog niet zijn".
Huh? Ik dacht toch altijd dat je 30 november best met enige zekerheid mijlen vantevoren ziet aankomen.

Van meer keuze en andere dingen waar dit mens blij van wordt

Waar moet ik beginnen?
Dat de nieuwe BSO van David vorig jaar nog zei gewoon plek te hebben als wij verhuisd zijn, en dat dat nu niet meer zo is?
En dat dat op zich niet zo'n probleem zou zijn geweest - denk ik -, als we keus hadden gehad uit verschillende BSO's die onze bloedjes van kinderen tijdens hun na-school-tijd entertainen (want bso-keus = meer kans op plek - lijkt mij -)?
Maar dat de nieuwe school van David slechts één contract heeft afgesloten met een BSO-leverancier (terwijl er op de oude school minstens 4 verschillende soorten BSO-juffen kindertjes komen ophalen; dus ik zie niet in waarom het meerkeuze-model ook niet op de nieuwe school kan worden toegepast).

Nu heeft de preferred BSO-suplier - klachntgericht als zij zijn - een 'tussenoplossing' bedacht: het mannetje wordt met een taxi van school gehaald en naar een andere BSO gebracht.
Maar dat vind ik een slechte oplossing. Met mijn kindertje van vijf wordt namelijk niet gezeuld via auto's-van-onbekende-taxichauffeurs-die-ik-als-ouder-nooit-zal-zien. Slecht plan dus.
En daarenboven, vindt de BSO-suplier dat wíj dan de extra taxikosten zouden moeten betalen. Vond ik nogal een bizarre gedachte. Wij meer betalen voor een oplossing die we a) niet zelf bedacht hebben en b) überhaupt zelf nooit zouden verzinnen.

Ahwel. Al met al niet echt een blij onderwerp.
Sinterklaas dan?
Danaë maakte deze week welgeteld 3 pietenmutsen en een sinterklaasmijter. De Sinterknutsel-juf op het kinderdagverblijf maakte kennelijk overuren.
David praatte terug tegen de briljante Sinterklaasjournaal-viral (spánnend) en is helemaal opgelucht dat zijn naam nu in het Grote Boek van Sinterklaas staat.
Kijk. Daar word ik blij van. Van het Grote Geloof in Wondermooie Verhalen.
Dat hij er vandaag redelijk 'edgy' onder is, vergeet ik voor het gemak maar even.
Sinterklaas komt tenslotte niet iedere dag aan in Nederland.

En het mooiste woord van de week: panniejon.
Lampion op z'n Danaiaans.
Zulke nieuwe woorden koester ik.
Mevrouw is namelijk in rap tempo haar vocabulaire aan het bijschaven, waardoor juweeltjes als 'pleurpotlood' (kleurpotlood) of 'Jip & Malleke' nu in allerijl aan het verdwijnen zijn.

En kijk nou. Hèt Huis. Bijna af.
Inmiddels ligt ook de oprit. Deurbel zit erop, brievenbus zit erin. Kortom, bijna klaar.

29 november krijgen we de sleutel. Eind januari verhuizen.
Word ik ook blij van als ik niet denk aan de hoeveelheid werk die nog verzet moet worden.

Sorry. Even begus

Ja. We waren even 'begus' (bezig volgens Danaë).
En dan kan je niet loggen natuurlijk.
Wat moest er dan zoal gebeuren?

Nou. Tellen bijvoorbeeld.
Stopcontacten tellen, om precies te zijn. En checken of die dingen er überhaupt eigenlijk wel waren, en zo ja ook op dé plek die onze plattegrond met alle opties aangaf.
Dingen op de juiste plek plaatsen blijkt moeilijk te zijn in de bouw. Om wat voorbeelden te geven:

• Aansluitingen voor de keuken: niet aanwezig. Of nouja, wel aanwezig maar op de oorspronkelijke plaatsen. Niet op de plekken waar wij voor 800 euro extra geld de leidingen en de stopcontacten hadden bedacht en 'voor akkoord' hadden getekend.
• Of neem nou de douchehoek die vrijgehouden moet worden volgens een bepaalde rechthoekige afmeting. Staat gewoon "op-de-kaart-op-de-kaart-op-de-kááháárt" waar het ding moet komen.
  Conclusie: de afmeting klopt. De positie alleen niet. Dom Onhandig, lijkt me.
• En dan hebben we nog de kraan van de douche die wegens een grotere douche iets verder uit de wand geplaatst zou moeten worden. Maar dus gewoon op de originele plek blijkt te zitten. Tja.
• En dan de wanden van de douche. Die zijn dus gewoon scheef opgestapeld zodat de hele muur bol staat. Niet zo handig als je wilt gaan tegelen, lijkt me.

En dan nog in de categorie 'Wat zegt ze?' en 'Wat doet-ie? . 

Omdat ik het anders vergeet. En dat zou jammer zijn, want ik moest er juist heel hard om lachen.

Ik laat per ongeluk een boertje. Dat doe ik eigenlijk nooit. Want ik ben heel netjes ziet u. Maar het ontflipte mij. En dan Danaë vraagt verwonderd wat ik doe.

'Ik laat een boertje', zeg ik.

'Ow', doet ze. 'Ik laat geen boertje. Ik laat een zusje'.

We rijden langs een huis met een roze vlag.
'Oh kijk. Daar is een baby verloren', wijst Danaë .

En David heeft vanwege een overkill aan spelletjes als SuperMario, Angrybirds en andere spelletjes apps het geschreven Engels ontdekt. Want zelf leren wij hem deze woorden niet natuurlijk. Nee. Nederlands is al ingewikkeld genoeg.
Als ridder verkleed joelt hij door het huis met zijn zelfgemaakte pijl en boog en kattapult gemaakt van een  wichelroede-achtig stokje met een elastiekje ertussen (ja, als tegenwicht tegen al het digitale vermaak): "En dan zeg 'finissj' en 'koal'. En dan is het 'tû ent'. En dan duw ik op 'kontienuuwe'. En dan schiet ik weer verder. Yeah."

Een weekje achter op schema

Dat is het dus. Ik loop gewoon een week achter.
Heb wat moeite om bij de tijd te blijven.
Naja. For the record.

Z'n eerste 'boekverslag'.
Diepgaande lectuur. Over ridders die nooit bang zijn en 'over mijsje speste' in een bos.
Prachtig.

Verder braken wij in.

De storm van vorige week had één van de bouwhekken om geblazen, en dus zagen wij vorige week zondag onze kans schoon om ons eigen huis van iets nader bij te bekijken.

Meer mensen waren op dat idee gekomen, en dus spraken we leuke mede-toekomstige bewoners van achter het hek.

  

Een week later (vandaag dus) hebben we inmiddels ook dakpannen op het tussenliggende stukje gekregen, staan de gipsblokken voor de binnenmuren hoog opgestapeld, en zijn de huizen tót ons huis uit de steigers gekomen.

De eerste huizen van de eerste fase worden sinds deze week officieel opgeleverd met 2-3 huizen per week.

En dat betekent behalve veel 'Jippie het lijkt wel echt', toch ook een soort van keuzestress bij ons.

Een kleine impressie: 

• Badkamer: nu toch maar echt eens regelen. Maar wat voor tegels moeten we toch kiezen?
• Muren: ook nu toch echt ook maar eens een mannetje voor regelen.
• Vloer: what is hell's name gaan we op de vloer(verwarming en -koeling) leggen? En in wat voor kleur dan wel. Of vooral niet?
• Keuken: hebben we al geregeld. Dat geeft rust. Toch? Of zullen we toch maar andere frontjes doen? Want dat staat zo leuk bij de nog uit te kiezen vloer. En hoe zat het ook al weer met de apparatuur? Volgens Huisgenoot past de zorgvuldig uitgekozen kookplaat niet in ons ultradunne werkblad. Dus hoe gaan we dat nou toch weer oplossen?
• Schuur: ehmm. Schuur. Wel handig, met al die fietsen en tuinspullen. Maar eh. Waar laten we dat? Want we hebben zo ruimtelijk joh de inpandige berging bij de woonkamer laten trekken. Juist. Toch maar even een schuur regelen. En liefst voor de helft van het geld dat een aparte schuur via de bouwer zou hebben gekost.

Nu ja. Apart from alle 'bouwstress' aten we vorige week totally zen sushi.

Mét de kinderen, in plaats van een intiem diner-voor-twee als de kinderen al op bed liggen.

Het was een verdeeld succes.

De stokjes vonden ze briljant, de sushi wat minder.

Jammer. Hoewel: zo is er meer voor ons.

Van 'af'en 'bijna af'

Het is af!
En dat nog voordat de begunstigde in kwestie zelf oud genoeg is om kinderen te krijgen.
Stiekem ben ik er best trots op, dat ik deze missie heb 'volbracht'.
Ik zeg u, the spell has been broken.
Kijk, streepjes, met een randje eraan. Ruim 70 bij 55 cm, in 3 weken tijd.

Gemaakt naar een voorbeeld bij haar.

Katoen gekocht bij de Pippo-winkel (bizarre winkel trouwens, maar dat terzijde), en gehaakt met haaknaald 3,5.

En wat nu toch te haken?

In de nabije omgeving zijn geen baby's in het vooruitzicht (althans, niet dat ik weet natuurlijk).

Misschien iets priegeligers proberen? Een bloemetje ofzo, voor aan een speldje in heur haar?

Maar eigenlijk vind ik vooral het afhechten heel ingewikkeld. Hoe doe je dat eigenlijk? Tips, anyone?
Een dekentje is dan lekker makkelijk: gewoon rechtoe-rechtaan en de draadjes meehaken met de nieuwe kleur (thanks for the tip, mam ;-). Maar kleine friemeldingen met friemeldraadjes? Of mag je gewoon knoopjes in al die losse draadjes leggen?

Hoe meer ik rondsurf, hoe meer leuke dingen ik tegen kom.

Of gewoon toch beginnen aan een nóg groter project. Een lekker dekentje voor op de bank.

Kweettniet, kweettniet.

De bouwvak is voorbij, dus aan het huis wordt ook weer gestaag gebouwd.

We hebben sinds een week ramen met glas op de bovenste verdiepingen.

En de huizen uit de 1e fase zijn al bijna oplever-klaar.

Het gaat al op een echte straat lijken...

 Nu ons huidige huis nog 'even' verkopen...

Onder/Over de pannen

Yay! We zijn onder de pannen. Althans, half onder pannen.
Het voordakvlak is vlak voor het begin van de bouwvak bedekt met mooie zwarte pannen. En aan de achterkant van het huis is het dak nog knaloranje.
Het metselwerk is flink opgeschoten en een gedeelte is zelfs al gevoegd.
Kortom: het schiet op!

En dat had ik natuurlijk allemaal graag willen bewijzen met een foto.
Maar hé. Die staat nog op het toestel en het toestel bevindt zich nu 2 verdiepingen onder mij.
En ik ben lui. Aartslui, als het aankomt op hélemaal naar beneden lopen. En dan weer naar boven. Foto's van kaartjes afhalen. En verkleinen. En voorzien van anti-kopieer-ding.
Heb ik gewoon ff geen zin in.
Dus. Die foto krijgt u nog te goed van mij.

Terwijl ik vanuit onze sky-box dakkapel over de achtertuinen van onze buurt uitkijk, zie ik - as I write - dat de Poetspinda een waarde buurtgenoot met fluwelen handschoentjes zijn struiken weer eens aan het millimeteren is.
Staand op een keukentrapje knipt hij blaadje voor blaadje af, terwijl hij met regelmaat achterover buigt om te zien of het wel recht genoeg is.
Het zou me niets verbazen als hij zo achterover lazert een waterpas uit zijn achterzak haalt om te kijken of de coiffure van zijn struik voldoet aan zijn smetteloze eisen.

Speciaal voor de mensen die zoeken naar informatie over 'met een hogedrukspuit dakpannen schoonmaken' (en die zijn er volgens mijn bezoekstatistieken nog steeds...) kan ik vertellen dat de pannen van deze waarde buurtgenoot twee jaar na dato nog steeds schoner en roder zijn dan die van zijn buurman.
Ergo: het heeft dus zin.
Dus ga nu maar gauw die hogedrukspuit lenen. En vergeet vooral de hoogwerker niet.
Succes.

Management summary van afgelopen maand

Haha. Gefopt.
Nee, ik was niet gestopt. En ook niet met vakantie.
Ik had alleen even geen prioriteit.
Tja. Zoveel dingen te doen en zo weinig tijd. Dan krijg je dat.

Zie hier de dans-invloeden van juf I. op het kinderdagverblijf.
Waar een dansje vroeger eigenlijk niet veel meer was dan een heipalen-stamp-sessie, wordt er nu zo afentoe sierlijk met de jurkjes gezwaaid.
Maar eigenlijk mag ik vooral niet kijken. Dus doe ik het stiekem.
Misschien toch maar eens op peuterdans.
Danaë dan hè. Want ik kan waanzinnig goed dansen. Tsk.


En het paste écht niet meer, zo'n peuterbedje.
Met pijn in mijn moederhart - waarom worden ze toch zo snel zo groot - zetten Huisgenoot en Danaë samen het nieuwe grote bed in elkaar.
En het slaapt heel lekker, aldus mevrouw.
Maar een kussen... dat wil ze niet.
Net als haar broer trouwens. Die slaapt ook nog steeds kussenloos.

Het huis 'groeit' gestaag verder.
Dit was een maandje geleden: eind mei. Klaar voor de kozijnen.

 Een jonge hinde met zonnebril dartelt nog even incognito over de bouwweg.

 Half juni zitten de eerste kozijnen en deuren erin, en staan de stenen klaar om gemetseld te worden.

En eind juni zit ook de vliering erop, zijn ze al bezig aan de gele stenen om te metselen en zit bij de eerste huizen het dak er al op.

En vandaag zagen wij live hoe het dak op ons huis gezet werd.
Ik zeg u: het gaat hard.
En ik zeg u ook: het is heeeeeeel groot van binnen.
Zo Ongelooflijk Groot dat ik het eigenlijk nog niet kan geloven...

Zo.
En nu gaan wij ons binnenkort op een bergtop beraden hoe we deze zee aan ruimte gaan indelen.
Let's open those windows. Ohnee, die zitten er nog niet in.

Een soort van update

Ah. Hier bent u.
Ja, drukdrukdruk is het hoor. Uweetwel, huishouden, kinderen een beetje leuk opvoeden, beetje interessant doen op je werk.
Om maar niet te zwijgen over de naderende 5e verjaardag van de kleine grote man. Een life event, dat is het voor hem.

Behalve aan evenementenorganisatie voor een verjaarsfeest en een kinderpartijtje deed ik van de week nog iets heel carrière-achtigs. Althans, dat vond ik zelf dan hè.
Ik liet mij vrijwillig twee dagen opsluiten in een zuurstof-en-uitzichtloos conferentie-oord en dito hotelkamer voor een tweedaagse training. Huisgenoot paste op zorgde voor de kinderen.
Dat zeg ik, heel carrière-achtig.

En nog weer even 'een eindje stukje terug', zoals David dat altijd zegt als iets gister of eergister was, stond ik zo maar opeens met mezelf met man en kinderen in de Efteling.
Mede mogelijk gemaakt door 1x boodschappen te doen bij de AH, en overladen te worden met zoveel 'spaar'zegels dat je 6x naar de Efteling kunt. En ik maar denken dat het principe van spaarzegels was dat je geduld moest hebben en ze moest sparen.
Ahwel. Het leek wel zomer, zo warm.
En het was weer prachtig.

Kijk. Een klein meisje in boten-centrifuge-apparaat.

Heel profi met haar armen omhoog. En lekker gillen.
Ja, dat wordt wel wat over een centimeter of 15.
Kan ze met papa in Joris-en-de-Draak. Of een ander over-de-kop-ding.
En dat gevangenennummer die vieze veeg op d'r rechterarmpje is niet vies. Da's het telefoonnummer van papa. Voor het geval het kittige ding er zo haar eigen programma in de Efteling er op na zou houden.
En nou niet allemaal gaan bellen. Want voor alle zekerheid heb ik het weggepoetst. Lang leve photoshop.

Ach, en kijk nou.
t is gewoon een stoere vent. Een beetje een draak uitdagen.
Dat hij twee jaar geleden nog met z'n ogen stijfdicht er langs liep, daar zetten we meteen een streep door.

En dan Hét Huis.
Dat vordert langzaam maar gestaag. Tot de vliering om precies te zijn.
Voor de zomervakantie zit het dak er waarschijnlijk op, volgens de bouwmeneren. Yay!
Een plaatje van gister:

Space. Espace. Raum. Oftewel, Ruimte.

Zo. Dat zit er op.

Dé. Foto's. Zijn. Gemaakt.

Van ons huis.

Een soort major mijlpaal in de route op weg naar het nieuwe huis. 

Maanden hebben we hier naar toe gewerkt. 

Want, het gaat om Ruimte Maken. 

Mensen die een huis kopen, kopen namelijk geen huis.

Nee, ze kopen Ruimte.

Nu had ons huis behoorlijk wat Ruimte toen wij het kochten. 

Met de komst van onze meubels, een ik-wil-geen-dozen-van-apparatuur-wegdoen-óók-niet-als-de-garantie-al-is-verlopen-tik van Huisgenoot en, oja, ook nog twee kinderen met bijbehorende meubels en speelgoed, bleek deze Ruimte de laatste tijd enigszins onvindbaar. Vandaar dat we onlangs zelf Meer Ruimte kochten.

Maar goed. 

Onze huidige Ruimte moet dus binnenkort verkocht.

Daarom werkten we de afgelopen maanden aan het Creëeren van Ruimte.

Ruimte maken kost namelijk tijd.

Om te beginnen zetten we een aantal jaar geleden een dakkapel op het huis. Want, zo Wint men Ruimte.

1-0 voor ons dus. Wat zeg ik. 3-0. Want het was werkelijk een Zee van Ruimte. 

Baby's blijken echter groter te worden. 

Hoe graag ik het nog zou willen, ze passen op een gegeven moment ècht niet meer in wippertjes, maxi-cosi's of badjes. Met een maand of wat wensen ze zich hoofdzakelijk buiten de afgebakende Ruimte van hun territorium, beter bekend als box, te willen begeven. 

Of nog erger, hun lijf neemt steeds meer Ruimte in. Ze dreigen uit koddige pakjes, snoezige jurkjes of stoere broekjes te barsten als je er niet snel een grotere verpakking om heen doet. 

Weggooiendoen van al het babymateriaal is nog nicht im Frage. Het overtollig kleine-kinder-spul verdween daarom naar zolder, alwaar het Ruimte stond in te nemen. 

Niet zo handig, als je de Ruimte wil Verkopen.

De meeste kleine-kinder-spullen verhuisden derhalve naar een kamer hemelsbreed zo'n 40 kilometer verderop. En passant veranderden we de indeling van de zolder, en brachten we 2 dozen vol met boeken naar de ramsj. 

Zo Schiepen wij Ruimte.

Licht blijkt ook Ruimte te zijn. Of althans daaraan bij te dragen.

En dus stond ik een paar weken geleden zo maar op een middag de ramen te lappen. Normaliter alleen een Hormonaal Ingegeven Klus als ik zwanger ben. Kunt u nagaan hoeveel Licht Ruimte wij nu in huis hebben.

Verder blijkt schoon-schoner-schoonst ook een Gevoel van Ruimte te geven. 

Daarom maakten wij schoon. Ontzettend schoon. Tot en met de tuinslang aan toe. We dweilden, zogen en poetsten ons gister drie slagen in de rondte. 

Ik werd er bijna smetvrezerig van. Geen handige combinatie trouwens, met twee kinderen die troep maken tot core-business hebben verheven. 

Afijn. Gisteravond was het zover.

De Ruimte is Hervonden voor zo lang als het duurt. 

Kijk. Een sneak-preview. 

Van eigen makelij. De officiële Ruimte-foto's door een erkend Ruimte-fotograaf zijn natuurlijk vast veel mooier.

Binnenkort, bij uw Ruimte-Verkoper:

En vooruit, omdat ik daarna zo lekker aan het klooien was met m'n fototoestel. 

Zo vaak heb ik geen bloemen in huis.

Het zijn dus geen kaboutertjes

En een bouw-logje maar weer.
Dit was afgelopen zondag:

En dit was vanmiddag.
We waren getuige van 'live action on site'. On our site!
Mensen, er wordt écht gebouwd. Door bouwmeneren welteverstaan.
Niet door kabouters, zoals de kinderen soms lijken te denken. Want zo lijkt het namelijk een beetje, als je iedere zondag een kijkje komt nemen van achter het hek. Niemand te zien, hekken op slot. En hoe kan het dan, dat er opeens toch een muurtje staat?
Nou, zo:

Ze vonden het bere-interessant, die bouwmeneren.

De bouwopzichter vond het trouwens niet zo'n goed idee, een mevrouw met kinderen op de bouwplaats. We hadden het vooraf wel netjes gevraagd  bij de bouwkeet, maar kennelijk niet aan de goede persoon.
Terwijl hij ons met een behoorlijke Tukkerse tongval duidelijk maakte dat we maar gauw weer weg moesten, vroeg David hem recht op de man af: 'Welke taal praat jij? Want ik versta je niet.'

While we were in the snow...

Tjee. Het werk gaat gewoon door...

Ach en nou.
Ook dit blijkt gewoon door te gaan:

Zo schattig, de 'j' staat nog regelmatig in spiegelbeeld.
Maar uit zichzelf schrijft-ie 'citroen' dan dus wel weer met een C. En de rest weer fonetisch.
Hoe wonderlijk, hoe dat werkt in zo'n brein van een 4-jarige.
Het leukste woord vind ik toch wel Ombijtspul.
(Ont-bijt-spul. Muesli dus).

Weten wat-ie nog meer op de menukaart had staan?
Nou, kijk lees:

Mijn schild en de bebouwing

Bekentenis: ik verwaarloos u (blog) vreeschlijck. En dat spijt mij oprecht.
Want nu vergeet ik alle leuke kinder-dingen van de afgelopen weken. Of liever gezegd: ik weet ze nu nog wel, maar over een jaartje vast niet meer.

Zo knip- en plakte ik een paar weken terug een heus ridderschild.
En maakte ik op verzoek van de ridder in kwestie ook een zwaard erbij.
Apetrots nam hij het ding mee naar school en de bso.
Zus kon natuurlijk niet achterblijven, en wilde prinses worden. Allee, dan maar een hoedje ontworpen.
Zo bleef je nog eens een leuke woensdagmiddag.
Ja, echt.

Nog een nadeel aan niet zo vaak bloggen is dat ik de vordering van de bouw van 't-huis' niet in beeld heb.
En da's jammer, denk vind ik. Want waar eens zonnebloemen groeiden, ligt inmiddels de betonnen fundering. Per week zien we nu de veranderingen aan wat eens, over een jaar ofzo, ons huis moet worden.
Blijft lastig om me daar iets bij voor te stellen, maar dat terzijde.

Kijk, dit was vorige week:

En dit was vanochtend.

Omdat de storm de hekken heeft omgeblazen (of omdat de Hulk is langs geweest, het is maar welke optie u het meest reeel vindt), zijn we het bouwterrein op gesneakt, en hebben we voor het eerst ons huis recht van voor aanschouwd.

Best gaaf!

Van een keuken, 2 stukken grond en een badkamer-crisis

Ja. Nee. Maar.

Het kan dus toch.

Hebben we ons daar toch 'even' een keuken gekocht.

Wanna-be Siematic greeploos, retro hout-look-bruin met superdun wit blad. Of zoiets.

En - ook niet onbelangrijk - een fijne keukenadviseur met wie we al gauw op hetzelfde level zaten. Geen  verhalen over konische waterstralen en andere onzin, maar iemand die oprecht zin had om een keuken te bedenken.

'Wat vinden jullie leuk?', vroeg de adviseur. 

Eh, déze, wezen we aan. Een peperdure greeploze Siematic keuken. Zwaar boven budget.
'Maar dan eigenlijk niet voor de Siematic-prijs', grapte ik half-serieus.

'Oh, maar als het u niet gaat om de Siematic-handigheidjes in de kastjes, dan kunnen we met de andere merken keukens die we hier verkopen een heel eind komen', sprak de keukenadviseur opgewekt.

En aldus geschiedde.

Hij stelde vragen als 'Wilt u ook in de keuken eten?' (ja graag) of 'Waarvoor gebruikt u een magnetron vooral?' (ontdooien... en dus blijkt een oven met magnetron-functie voor ons de meest logische combinatie). Wisten wij veel.

En hij wist precies waar wat in de showroom stond, als we twijfelden over wat voor soort spoelbak, kraan of over fijne werkbladhoogte. Geduldig legde de verschillende soort materialen naast elkaar, en legde de voor- en nadelen uit.

Terwijl de gastvrouw regelmatig langs kwam met koffie, thee, taartjes, verse broodjes of borrelhapjes en fris, maakte de keukenadviseur op de computer voor ons een keuken.
Onze keuken.

Dat het nog een heel dik jaar duurt voordat we er koken, vergeten we gemakshalve maar even. 

Ondertussen zijn we trouwens hier weer in een andere crisis beland. Een badkamer-crisis.
Had íemand ons even van te voren kunnen vertellen hoeveel een badkamer kost? En dan niet alleen de spullen, maar wat het kost om het zaakje te monteren en wat tegels tegen de muren te plakken.
Holy f*ing smokes...

Hoe gaat het eigenlijk verder met hét huis?
Even een bouw-update.
Ze zijn klaar met heien.
En vorige week hebben we de feestelijke 1e steenlegging van de 1e fase gehad. Met toeters, bellen en confetti enzo.
Van deze huizen staan de buitenmuren van de begane grond al, dus dat begint al aardig ergens op te lijken.
En daarnaast enboven zijn we sinds 10 december de trotse bezitters van 2 stukjes grond op deze aardkloot.
How cool is that!

Dus... Én een keuken, én 2 stukken grond.
Toemaar. tmoeniegekkerworden zo voor Kerst.
Nu nog een badkamer en 2 wc's.
Iemand nog goede tips voor een betrouwbare badkamer-installatie-meneer?
Iemand met gouden handjes?
Anyone???

De keukenverkoper en de konische waterstraal

Je hebt keukenadviseurs en keukenverkopers. Blijkt.

Dat wisten we niet, maar daar komen we zo langzamerhand achter. 

Afgelopen zaterdag zaten wij tegenover de verkopende variant. 

De verkopende variant heette iets als 'Rachid', of 'Achmed'. We konden het niet zo goed verstaan, want naast afleidend wapperende armen, bezat de man ook een zeer rappe tong. Maar laten we 'm Achmed noemen.
En Achmed is een rasechte keukenverkoper.

Naar blijkt, slaat een rasechte keukenverkoper zijn publiek voortdurend om de oren met in zijn ogen hoogstnoodzakelijke weetjes. Op deze manier ontstaat er volgens de verkoper een gapende kenniskloof die alleen door zijn toedoen gedicht kan worden. En hij zal geen mogelijkheid onbenut laten om u daarop te wijzen. Zo ook Achmed.
Weet u bijvoorbeeld met 'hoeveel kuub uw keukenkastdeurtjes geperst zijn'?
Waarbij geldt hoe meer kuub, hoe beter, volgens Achmed. Terwijl wij, onwetende keuken-nitwits die wij zijn, louter voelen of een laadje bij het open en dicht doen niet uit elkaar dondert. En dat is dus echt heel erg verkeerd, zei hij streng.
Of nog zoiets, 'konische waterstralen'. Of we wel weten hoe fijn dat is, een konische waterstraal, vroeg Achmed.

Een keukenverkoper gebruikt ook om de haverklap zinsneden als 'commerciële dag' of 'daarin ga ik helemaal met u mee' en geeft voortdurend aan je 'uit de markt te willen kopen'.
Vooral dat laatste was heel fijn voor ons, zei Achmed. Want dan hoefden we vandaag nog geen keuken te kopen, maar alleen voor een 'heel scherp bedrag' (nog zo'n zinsnede) te zeggen tekenen dat de winkel van Achmed onze keuken gaat plaatsen.

Een keukenverkoper geeft desgevraagd geen advies over bijvoorbeeld min-of-meer logische plekken van apparaten.Of welke kleuren en materialen goed met elkaar combineren. Nee.
Want, zo benadrukte Achmed steeds, 'het is úw keuken mevrouw, het is úw beslissing'.
En hij begon direct op een plattegrond mijn onze keuken te tekenen.
Zonder te vragen wat voor voorkeur we hadden. Landelijk of modern bijvoorbeeld. En of we in de keuken misschien ook wilden eten.
Had-ie beter maar wel kunnen doen, want na een half uur tegen dovemansoren praten werd het Achmed duidelijk dat-ie maar beter opnieuw kon beginnen.

Een rasechte keukenverkoper houdt tevens van real-life voorbeelden en bewijzen, blijkt. Als een soort standwerker op de markt, zeg maar.
'Nee, dit butst echt niet als je er met je pan tegen aan stoot. Het is echt oersterk. Kijk maar.' En met een knetterharde knal zwaait hij de wok die als requisiet op het niet-aangesloten fornuis stond, tegen het keukenkastje. Argeloze bezoekers in de showroom met een hartverzakking van schrik achterlatend.
'Kijk. Dit materiaal laat na verloop van tijd stukjes los.' En hij ramt het voorbeeld-kastdeurtje tegen de rand van de tafel. Het blijkt niet gelogen: de stukjes vliegen inderdaad in het rond.

Tot slot blijkt een rasechte keukenverkoper ook heel goed in het in-uw-persoonlijke-zone-staan. Maar dan vooral op een verbale manier. Zodat u tijdens het gesprek 'om uw keukenwensen in kaart te brengen' voortdurend op uw quivive bent.

Kijk, ik weet dat ik genaaid wordt met dit soort dingen. Dat wist ik al ver voor binnenkomst van de keukenshowroom. Maar op de een of andere manier ligt het er te dik bovenop.

Dat komt door het toneelstukje dat Achmed speelde, vanaf het moment dat we over de drempel stapten. 

Nét iets te hard je hand schudden. 

Nét iets te enthousiast juichen bij het intekenen van de vaatwasser op een ogenschijnlijk-wel-maar-toch-niet-logische plek en daarbij nét iets te vaak roepen dat dit 'echt dé plek' is. 

Of hysterisch enthousiast doen bij (weer) een combinatie van kastjes-kleur en werkblad die volgens ons toch echt niet lekker matcht.

En bij afronding nét iets te vaak zeggen dat hij het zo'n geweldig fijn en leuk gesprek vond. 

En da's gek. Want dat idee hadden wij dus helemaal niet.

Dus: heeft u nog prettige keuken-toko ervaringen, liefst ergens in het midden van het land? Tips anyone? 

Ik ben benieuwd.

En nu vraagt u zich natuurlijk af: waarom zijn jullie na de 1e minuut niet gewoon opgestapt? Why in hells name zijn jullie gebleven? 

Nou kijk. Met veel moeite hadden we de afspraak gemaakt én oppas voor de kinderen geregeld. 

En die kostbare uren zonder kinderen waarin je ongestoord kunt nadenken over de indeling van je keuken-to-be, laat je natuurlijk niet door de eerste de beste keuken-standwerker door je neus boren.

En besides that, op een gegeven moment werden we toch wel heel benieuwd naar wat de beste man van onze wensen überhaupt heeft meegekregen en hoe hij deze vertaalt naar de 'scherpe aanbieding' waar hij het de hele tijd over heeft. Eigenlijk was het bijna grappig.

Let's do it

Sommige dingen moet je gewoon doen. 

Schreef ik semi-stoer *en slaat nog maar weer eens een kruisje*. Maar degenen die mij/ons kennen, weten dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan. Nee. Meer een hele winter zomer.

Lang verhaal kort: we doen het dus. Een nieuw huis. 

En - as we speak - de eerste voorbereidingen zijn al begonnen. De zonnebloemen zijn weg. Hekken erom heen. De grond is uitgegraven. De hoeveelheid regenwater die zich in het gapende gat verzameld heeft, negeren we gemakshalve maar even.

Deze week of volgende week gaan de eerste palen erin.

Dus.

De komende tijd zal ik u verslag doen van hilarische uitstapjes naar keukenboeren en badkamertoko's. En vermoeien met dilemma's over bijvoorbeeld deurkrukken, wandafwerking, of het aantal stopcontacten dat een mens nodig heeft. 

Yay.

Ah. Hoe hét huis eruit ziet? Nou, zo. 

Ja. Best wel  überleuk, al zeg ik het zelf. 

Alleen wonen we dan niet aan t water, maar in de straat erachter. Met openslaande deuren vanuit de keuken naar de 6 meter diepe voortuin waar je lekker in de zon kunt zitten.

En met uitzicht op nu reeds bestaande houtwallen. Wel zo prettig vind ik, in een totally-new-bouwwijk.

En wanneer het huis af is? Ehm, ergens 1e kwartaal 2012. 

Of 2e kwartaal. Dat kan ook. Iets met strenge winters en 180 werkbare dagen per jaar.

We doen het wel. Niet. Wel. Ni..

Decisions, decisions...
Moeilijkmoeilijkmoeilijk...

Kijk. Waar het dus eigenlijk al een tijdje hier in huis om gaat... is dat we - bijna nog met de jetlag in de benen - ontzettend gevallen zijn voor een huis.
Niet ons eigen huis, nee. Dat was bij thuiskomt na lange tijd afwezigheid wel duidelijk.
Maar een nieuwbouwhuis.
Zo'n huis in een gelikte brochure met van die prachtige artist-impresion-plaatjes.
Zo'n huis aan een straat waar nu nog heel idyllisch alleen maar zonnebloemen bloeien.
Kijk. Deze plek.

Ja. Prachtige hè...
Vinden wij ook. Wonen daar waar ooit zonnebloemen stonden.
Maar goed.
Zo'n nieuwbouwhuis is natuurlijk niet gratis. Ook niet tijdens een kredietcrisis.

En what's more important, we hebben al een huis.
Dat moet dan natuurlijk verkocht.
En liefst voor een beetje fijn bedrag. Overwaarde hoeft niet eens.
Maar gewoon, 'budgetair neutraal' zeg maar.

En dáár zit dus de crux, lieve mensen.
Wat het is dus kredietcrisis. En als we ons huis 2 jaar geleden hadden verkocht - maar dat deden we dus niet want toen baarde ik nèt toevallig het liefste meisje ooit -, dan waren we bij verkoop na aftrek van hypotheek en makelaarskosten keurig rond de '0 euro' uitgekomen.

U raadt het al: nu dus waarschijnlijk niet.
Het college van wijze onafhankelijke (lees: niet aan het nieuwbouwproject verbonden) makelaars schat namelijk in dat we dit huis met verlies gaan verlaten, als we het Te-Koop-bord in de tuin zullen zetten.
Om maar niet te zwijgen over de weinig positieve verhalen over de huizenmarkt. Eén op de drie huizen schijnt al meer dan een jaar te koop te staan... (en daarentegen twee op de drie dus niet, het ligt er maar aan hoe je ernaar kijkt).

Tja.
En wat is dan wijsheid hè?
Eerst verkopen en dan een nieuw huis kopen is niet echt een optie bij nieuwbouw.
Wachten totdat 'de markt' (whatever that may be) beter wordt?
Dan voeren we over twee jaar dezelfde discussie waarschijnlijk opnieuw. Want ons huis is dan misschien wel iets meer waard geworden zodat de hypotheek er makkelijk uit kan, maar de nieuw te bouwen huizen zullen dan ook waarschijnlijk navenant duurder zijn...
Of zullen we gewoon  de sprong in het diepe wagen?
Ik bedoel als iedereen - wat (ver)huizen betreft - weer gewoon doet wat-ie zo'n jaar of twee geleden van plan was, dan valt alles vast wel mee...

En hé, wie wil nou niet tussen de zonnebloemen wonen?