Niet trouwen

Danaë pakt de handen van Floris om samen een rondje te zwieren.

'Néé', zegt Floris fel. 'Ik wil niet trouwen!'

Übertrots

Manoman, zo trots als een pauw ben ik.
Op alledrie eh -vier natuurlijk, maar nu op 2 in het bijzonder.

Kijk nou.
Z'n allereerste judowedstrijd ooit.
En dan ook nog winnen met ippon!
Oja, dat bemoedigende gepiep halverwege de opname, dat ben ik. Het liefst had ik als een hyena-moeder naar de mat geschreeuwd 'Pak'm David! Leg 'm neer' en iets als 'Spring d'r bovenop' of 'Maak 'm af'. Maar dat is niet zo netjes natuurlijk. Want zo ben ik. Netjes. Heel keurig 'Toe maar David' en 'Goed zo' piepend...


Het was dat mijn schoenen al uit waren omdat ze niet mee de zaal dojo in mochten, maar anders liep ik er naast van trots.
Meneer zelf was ook best content met het resultaat, al werd dat gevoel tijdens het toernooi toch een beetje overschaduwd door de 4 andere wedstrijden die hij verloor of gelijk beëindigde. Maar, en daar ben ik ook trots op, hij incasseerde z'n verlies en gelijk spel heel goed (en werd bijv. niet kei-kwaad, of schoot weg in een depressie om vervolgens op voorhand alle andere wedstrijden al op te geven, zoals we om ons heen ook wel zagen gebeuren).
Iedere keer ging hij er weer vol in, om te proberen z'n tegenstander tegen de grond te krijgen. Prachtig!

En dan deze prachtige dame.
Zo blij in haar nieuwe danskleren.

Sindskort op dansles.
Waarmee we de eerder gestelde regel 'Geen andere sporten totdat een zwemdiploma is behaald' overboord gegooid hebben. Soms hebben kinderen het namelijk gewoon nodig.
Heel handig allemaal, want de dansles wordt in hetzelfde pand gegeven als waar de bso zit, en dat scheelt weer halen en brengen op een 'vrije' speelmiddag.

Ze vindt het reuzespannend, maar langzaam went ze eraan dat ze dit helemaal zelf kan (natuurlijk, de juf van de bso zorgt dat ze op tijd is omgekleed en de dansjuf weet ook dat ze na afloop door de andere deur de klas weer moet verlaten).
Maar toch. Allemaal nieuwe meisjes die ze nog niet kent.
Dat vindt ze heel erg eng en spannend. En tóch doet ze het.
En dat maakt mij heel trots!

t Zit drop

En weer een schooljaar voorbij gevlogen...

Komend jaar geen kleuter meer op school, niet meer even mee de klas in om de mooie knutsels te bekijken. Nee, gewerkt moet er straks. Het is waarschijnlijk het meeste wennen voor mama, want mevrouw zelf is afgelopen jaar getransformeerd van kleuter tot een gezellige meid die ontzettend klaar is om naar groep 3 te gaan. Lezen heeft ze zich zelf geleerd, net als haar broer destijds. Maar, als ze geen zin heeft om alle lettertjes te lezen, dan verzint ze gewoon fijn zelf wat er staat. En mooie tekeningen maken doet ze gelukkig thuis ook.

De grote broer slaat komend jaar een groep over, of althans, hij deed dit jaar ook al een flink stuk van groep 5, dus technisch gezien is het slechts een halve groep. En zo zit hij dan straks zo maar in groep 6, de bovenbouw. En komt opeens de middelbare school in zicht. Ben ik net gewend aan het feit dat we schoolgaande kinderen hebben, moeten we ons langzaamaan gaan oriënteren op middelbare scholen. Aaah, kan iemand de tijd even stil zetten?

(Dat groep-overslaan is trouwens een beslissing waar we lang over hebben nagedacht. Het had niet onze voorkeur - wel die van David overigens - en samen met de intern begeleider en de leerkracht hebben we de voor- en nadelen van wel of niet versnellen bekeken. Hij is uitgebreid getoetst op het eindniveau van groep 5, en daaruit bleek dat hij ook daar in de hoogste regionen scoorde ondanks dat hij slechts een klein gedeelte van de reguliere lesstof volgt, naast z'n levelwerk. Komend jaar zal blijken of de beslissing de juiste was. Maar het blijft een raar idee; onze kleine springende garnaal naar groep 6... Aan de andere kant: als hij lekker in z'n vel blijft zitten, en leert dat leren leuk is en dat het normaal is dat je niet altijd direct het goede antwoord weet, dan zitten we goed. David heeft er in ieder geval zin in.)

Territoriumgedrag

Alleen als je de code weet, mag je naar binnen.

Lijkt me duidelijk... Voortaan zelf stofzuigen.

In the picture

Enige tijd geleden was ik jarig.
Of nou ja, eigenlijk maakt dat niet uit voor het verhaal.
Want waar het om gaat is: ik heb een nieuw fototoestel. Gekregen voor m'n verjaardag dus, mocht u het zich nog afvragen.

En daarmee maak ik dus foto's. Van de kinderen bijvoorbeeld.
Want ze groeien zo hard. Soms, als ik door m'n wimpers kijk, zie ik opeens iets doorschemeren van hoe ze over een paar jaar zijn. Prachtig!

Spelregels

David en Danaë spelen na het eten nog even buiten in de tuin.
Ze zijn iets heel ingewikkelds aan doen, iets met heel veel levens en bepaalde aanvallen waarvan je de naam dan heel hard roept (zegt de 'Bloem-aanval u iets? Of anders iets met 'Bliksem-Schild-aanval' of 'Hamer-der-levens'?) en dat er dan levens afgaan of bijkomen, al naar gelang de manier waarop ringen van een of ander werpspel en de kinderbezem door de lucht vliegen. En als je levens dan op zijn, dan moet je knock-out op het gras gaan liggen. Of zoiets.
Afijn, you get a picture.

'David, jij moet mij dood maken', roept Danaë enthousiast.
'Dat woord wil ik niet meer horen', maak ik bezwaar tegen het woord 'dood'. Dat woord heb ik namelijk vandaag in allerlei - weliswaar goed bedoelde - vormen al teveel gehoord.
Ze haalt haar schouders op.
'Oh, ok. Nou David, dan moet jij mij overleden maken'.

Van katoentje

Hoera, hij is er weer!
De pakjes op de pakjesboot zijn besteld en vast al ergens in huis bezorgd.
Maar, 'meer' schijnt beter te zijn. Dus na de dagelijkse biecht door de brievenbus om zo de luisterpiet te helpen met het onthouden van de waan van hun dag, zingen broer en zus gebrusterlijk de Sintermedley. In de hoop op 'meer'... En als 's ochtends blijkt dat het 'minder' is - als in 'Sint niet langs geweest' - dan 's avonds vol goede moed opnieuw. Want je weet tenslotte maar nooit of-ie in de buurt is.

Danaë heeft zo haar eigen teksten...
'Sinterklaas katoentje
Gooi wat in m'n schoentje
Gooi wat in m'n laarsje
Dank u Sinterklaasje'

Sinter-Maarten-Klaas

Vorig weekend knutselden en prikten we driftig om op tijd een mooie lampion af te krijgen: een vlinder lampion dit keer.

Het was bijna too much voor onze kleuterdame: het idee dat je s avonds langs de deuren mag om in ruil voor een liedje een onmeunige hoeveelheid snoep op te halen, en zeker als je dat idee combineert met de eerste aflevering van het Sinterklaas Journaal.

De vraag wie dit jaar de kinderen mocht vergezellen op hun tocht langs de deuren, leidde tot een flinke echtelijke discussie. Maar gelukkig hebben wij een grote zoon, die dit soort dingen heel pedagogisch aanpakt:
"Wie was er vorig jaar mee?" Papa...
"Oh, dan is nu mama aan de beurt. En nu geen ruzie meer maken."

Aldus werd Huisgenoot veroordeeld tot de thuisdienst, in onze ogen het minst leuke onderdeel van Sint-Maarten. Ik bedoel, er komen natuurlijk ook schattige kindertjes aan de deur die al hun moed verzameld hebben om aan te bellen, schuchter hun liedjes zingen en netjes op hun beurt wachten tot ze iets uit de mand mogen kiezen. En dan vervolgens helemaal uit zichzelf dankjewel zeggen.
Maar hoe later op de avond, hoe opdringeriger en hoe brutaler de kinderen. En hoe minder het gaat om de 'gezelligheid' van het donker en de kleine lichtjes en hoe meer om het snoep. Sommige kinderen vallen bijna letterlijk bij het openen van de deur over de drempel, scanderen het verplichte nummer, doen een graai in de bak waarna ze heel hard wegrennen op weg naar de volgende deur. En dat vinden wij dan weer een beetje jammer...

Maar goed, broer en zus haalden gebrusterlijk in onze straat een dikke kilo snoep op. Daar kunnen ze de rest van het jaar op teren :-)

En nou op naar de tijd van Sinterklaas, schoenen zetten, heel hard liedjes zingen en pepernoten bakken. We gaan maar eens met het laatste beginnen.

Trip down memory lane

Nee, ik log niet meer zo vaak nee. #understatement
Ja... In m´n hoofd, dat wel.
Maar ja. Dat is niet zo zichtbaar voor het nageslacht he?
En dat vind ik dan weer jammer.
Ahwel.
De management summary van de afgelopen maanden. Opdat wij niet vergeten.

David:

onze heel erg 7-jarige gespierde spijker met hersens. Hangt momenteel ergens tussen groep 4 en groep 5 in en Levelwerkt zich overal doorheen.
Kan inmiddels - goddank - zelf fietsen. Oh. Daar had ik dan weer wel over gelogd.
Kan inmiddels - ook goddank - zonder zwembandjes zwemmen maar is nog altijd in afwachting van zijn zwemdiploma A. Hij kan alles, (en hier ben ik dan eigenlijk gewoon het meest trots op) durft alles, maar alleen rugzwemmen wil nog niet zo lukken. Hij schijnt z'n buik niet zo goed boven water te houden. Nou weet ik niet of de badmeester wel eens goed naar de buik van David heeft gekeken, maar.... die is er eigenlijk gewoon niet. Dus - vind ik als moeder dan hè - kan-ie 'm ook niet boven water houden. Dus kom nou maar gewoon door met dat diploma.

Danaë:

inmiddels alweer 5 en ontzettend groep 2.
Leest - als ze zin heeft, anders niet - best wat woordjes bij elkaar en verzint anders gewoon het hele voorleesverhaal zelf wel.
Houdt van tekenen (prinsessen, hartjes, dat soort werk) en van playmobil.
Is lief en begaan met anderen: zo krijgen we ieder jaar een oproep voor een Schoenmaatje. David interesseert het niet, maar Danaë duikt meteen in haar knuffel- en speelgoedverzameling om enkele exemplaren die in een schoenendoos passen geheel belangenloos af te staan en 'op vakantie te sturen'. 'Want eigenlijk wil ik ook wel in zo'n lekker warm land wonen, mama. Dan hoef ik nooit op vakantie, net als die kindjes, want die wonen al op vakantie'.
Kan waanzinnig treuzelen, maar is eigenlijk gewoon steady going, met hier en daar een stampvoetende giluitbarsting als uiting van haar kleuter-pubertijd.

Floris:

Waar de laatste footage hem nog buikschuivend toonde, racet hij nu met zijn loopkar door de benedenverdieping.
Zijn grote vriend is - behalve David - een grote I.KEA krokodil.
Houdt van duplo en van Kapla (maar dan vooral de plankjes in en uit de doos halen; of heel service-gericht bouwwerken van broer of zus alvast weer 'opruimen' voordat ze aan het grote publiek getoond zijn).
Loopt regelmatig hier en daar wat averij op: vooral blauwe plekken op z'n hoofd, maar soms ietsie meer: vorige maand had-ie z'n eerste (en hopelijk ook z'n laatste) gipsenonderbeentje wegens een 'lage verdenking op een onderbeenfractuur' omdat hij op een hele suffe manier ter aarde stortte toen hij zich optrok aan de balletrok van Danaë die uiteraard daardoor niet bleef hangen om haar heupen. Maar... loopt nu weer als een kievit.
Bouwt in sneltreinvaart aan zijn vocabulaire. Maar daarover een andere keer meer.

Huisgenoot:

Fietste anderhalf jaar na de aanschaf van zijn racefiets deze zomer de Mont Ventoux op. En weer af natuurlijk.
En daar ben ik supertrots op.
Oh, wacht... bewijs.

Trots. Dus. Op allemaal.

Beetje vroeg

Ja... U ziet het goed...
*hele diepe zucht*

De Sintstress heeft hier sinds afgelopen dinsdag definitief toegeslagen.
Toen kwam David thuis met het verhaal dat een klasgenootje "zo maar zonder zingen echt waar" in haar schoen de volgende ochtend een chocoladeletter had gevonden. "Dat deden de verkenningspieten mam. Want die hebben gewoon de snelle boot genomen..."

En dus stond vooral broer, maar ook zus, dinsdagavond op de mat bij de voordeur keihard te zingen door de brievenbus. In de hoop op een goede vangst in hun schoen. Die natuurlijk gewoon leeg bleef, want deze Sint is wel goed maar niet gek.

Hmm hmm

Bij voorkeur als ik even in iets verdiept ben. Of een poging doe tot Oost-Indisch doof zijn.

- Mam...
- Jahmm...?
- Mag ik (vul hier een willekeurige wens in; bijvoorbeeld tv kijken, nog een koekje, DS-en, computeren, nog meer tekenpapier, al mijn Playmobil door de woonkamer gooien, met de stiften op de grond tekenen)?
- Hmm, hmm.
- Bedoel je hmm-ja of hmm-nee?

Van feitjes, de kleine kabouter en een boefkruimel

Even een feitje mensen. Precies een maand geleden was het ruim 30 graden buiten.
Dat wist u vast niet meer, en dat zou je nu niet meer zeggen (as I write giet het hier even met bakken uit de hemel en wijst de thermometer een schamele 15 graden aan).

Enniewees. Wat ik eigenlijk zeggen wilde.
Precies een maand geleden zat ik de hele dag op de bank naar mijn verdwenen navel te staren en haalde ik de ene na de andere high score met Bejeweled.
Precies een maand geleden was namelijk dé opleverdatum van onze kleine kabouter.

Dat zou je nu natuurlijk ook allemaal niet meer zeggen.
Want hij kwam gewoon op z'n eigen verjaardag (slogisch) en van Bejeweled spelen is het de afgelopen weken natuurlijk ook niet meer gekomen (sooklogisch).

Wij genieten namelijk ons suf met het menneke.
En als we dat toevallig niet doen, dan is de kans groot dat we liggen te slapen.
Ja, want zo gaat dat hier. Slapen en eten. (en oja, toch weer op tijd op staan, andere kinderen aankleden en voederen, en op tijd naar school brengen en halen, dat ook)
Het ene na het andere flesje gieten we er in leeg. Hij is nogal goed van innemen, to put it mildly... En wat erin gaat, moet er ook een keer weer uit... U kent dat wel.
We doen hard ons best om er een ritme in te brengen, maar: wat meneer in de kop heeft, heeft-ie niet in z'n kont. Hij zal wel erfelijk belast zijn :-)

Ach en nouja.
Kan iemand trouwens even de tijd stil zetten?
Het knuffelt namelijk zo lekker met zo'n knoedeltje baby op je schouder. Voor je t weet is deze periode weer voorbij.
En wat nog schokkender is: Grote Zus is dus nu niet alleen echt Grote Zus maar opeens Heel Grote Zus.
Het kind mag aankomende maandag tot haar grote plezier en trots wennen op school. Een schooltas, gymschoenen en een brooddoosje zijn gekocht, en mevrouw staat reeds bij de voordeur te trappelen.

En omdat ze zo groot is, toch nog even wat leuke uitspraken van de afgelopen weken.
Lang leve de notitie-functie van de iPhone.
"Boefkruimel": een kruimeldief...

Bij een poging om een lange discussie te eindigen:
"Nee Danaë, je krijgt koek zonder boter. Punt uit."
"NEE. Koek MET boter. Punt AAN."

Och, en nou we toch bezig zijn:

Van alweer eind augustus...

Nieuwe lijstjes omdat ze gaan als een speer

Bij gebrek aan een baby, en een lijst van dingen die nog per sé zouden moeten gebeuren Voordat De Baby Komt (die lijst is namelijk al wel een tijdje 'af' of er staan dingen op die het stadium van HIK allang voorbij zijn; HIK: Hormonaal Ingegeven Klus), zag ik op m'n blog opeens iets wat al een tijd helemaal niet meer klopt.

Kijk:

David is allang geen kleuter meer. Laat staan een bijna-kleuter.
Hij heeft bijna z´n eerste week groep3/4 erop zitten.
Dolenthousiast is hij. We hebben nog nooit zo'n vrolijk kind van school gehaald (tenzij hij een Cito-toets had gedaan). Helemaal gelukkig dat hij echte werkjes mag doen, uit echte werkboekjes. En niet meer hoeft te knippen en te plakken. "Dat vond ik echt stom mam, in deze klas is het veel leuker! En de juf zegt dat ik ga als een speer, ik had vandaag al m´n werkjes af en allemaal krullen!`
Omdat hij al een flinke tijd kan rekenen en lezen, is hij afgelopen week ergens halverwege groep 3 begonnen, samen met nog een paar klasgenootjes. We zullen zien hoe het gaat, of-ie echt gaat versnellen naar groep 4 of toch niet. Maar het fijnste is dat er weer iemand opstaat 's ochtends die zin heeft in school! Dat hebben we lang niet meegemaakt.

En Danaë is natuurlijk allang geen dreumes meer. Het woord ´Bijna-kleuter' doet haar ook geen eer aan. Bijna vier, en zo ontzettend klaar om naar school te gaan.
Ze kan haar visie op dingen heel stellig brengen, daarbij je strak met haar grote blauwe ogen aankijkend of je het wel met haar eens bent. Ze kan lekker poppen-moederen (dat gaat nog wat worden straks, met nr3, haha) of met haar Playmobil prinsessen spelen, en is een gewaagde tegenstander bij het stoeien met haar broer. En op het kinderdagverblijf schijnt ze op een prettige manier een kudde meisjes naar haar hand te zetten, zodat iedereen meedoet met 'kinderdagverblijfje spelen'.

Tijd dus voor betere rijtjes.
En zie daarvoor gewoon aan de zijkant.

Een mijlpaal... van een week of twee gelee

Yep. Still there.
Met minder energie tot m'n beschikking dan ik van mezelf gewend ben, verschijnen er wel blogjes in m'n hoofd, maar niet zoveel op het weeweewee.

Enniewee. We hadden hier een mijlpaal, een week of twee geleden.
Het Kind, of meer precies De Zoon, werd Zes.
Ongelooflijk Zes en dat betekent Ongelooflijk Jarig.
Serious business dus. Zo serious business volgens het feestvarken zelf, dat hij op de ochtend van z'n familiefeestje bijna kostend van de spanning boven de wc hing.
Gelukkig kwam alles toch nog goed, en kon hij vol trots de kado's in ontvangst nemen en z'n kaarsje uitblazen.

De volgende dag was z'n échte verjaardag.
Zelden heb ik een kind zo waanzinnig blij gezien met een kado...

Het was namelijk Z'n Aller-Aller-Grootste Wens weet u.
Een wens die hij aan het begin van dit jaar op een zelfgeknipte vallende ster had geschreven (want 'dan komt m'n wens misschien wel uit mama').
Een wens die voor nogal wat spanning zorgde toen hij er een maand of twee geleden achter kwam dat Het Kado in kwestie bij de speelgoedwinkel in de opruiming was. En dat er 'nog maar twee' van in de winkel waren.
Assertief als hij is, ging hij zelf wel even vragen bij de winkelmevrouw of Het Kado eventueel nog besteld kon worden, voor het geval ze allebei verkocht zouden zijn.
Groot was de schrik in zijn ogen toen de mevrouw vertelde dat Het Kado helaas niet meer bijbesteld kon worden. Er zat niets anders op dan wachten en hopen. En regelmatig de speelgoedwinkel binnenlopen om te kijken of het er nog was.
En toen... toen bleek een paar weken later dat er één verkocht was... En toen... toen bleek vlak voor z'n verjaardag dat ze allebei verkocht waren...
Hoe moest dat nou?
Afwachten David... Wie weet komt het allemaal toch nog goed.

En het kwam goed.
Glimmend van trots en blijdschap, nadat hij eerst uitzinnig op ons bed had gejuichd toen hij na het eerste afgescheurde papiertje ontdekte dat Z'n Aller-Aller-maar-dan-ook-echt-Aller-Grootste Wens onder het pakpapier verborgen zat.

Een andere grote wens van hem was eens een écht kasteel te bezoeken. Hij was afgelopen vakantie wat teleurgesteld over de ruïnes van kastelen die we met veel moeite konden vinden, en wilde wel eens een heel kasteel bekijken.

Ook die grote wens kwam uit op z'n verjaardag:
We gingen naar het Muiderslot alwaar ze voor de gelegenheid een stapel échte ridders met alles erop en eraan hadden losgelaten.

Terwijl het ruim 25 graden was, liep meneer de hele dag in z'n smoorhete ridderpak rond en zoog alles op wat met ridders te maken had.
Mocht een echt zwaard hanteren, kreeg zijn eerste zwaard-vecht-les en liet en passant ook nog even samen met een stapel andere kinderen een ridder in z'n harnas sterven.

Een prachtdag was het.
Dat vond ook de kleine prinses, die ook de hele dag in vol ornaat (jurk, diadeem en suikerzoete handtas) haar Jarige Broer op gepaste afstand volgde.
Gelukkig hebben we de foto's nog:

Een echte ridder-handschoen

Toch zwaar, zo'n zwaard

Toch best spannend, zo dicht bij een echte ridder

Ridderdag bij het Muiderslot: ook leuk voor papa's

Eerste Zwaard-Vecht-Les van een ridder-zonder-harnas

Prinses Danaë bekijkt het gevecht

Val aan, oh koene Ridder

Wat we deden...

Niet bloggen. Dat is duidelijk.
Maar wel veel andere dingen.

Zo haakte ik maar weer eens een babydekentje.
Niet voor onszelf. Maar voor een babymeisje-to-be van een vriendin.

En we deden vooral leuke dingen:

Speelden kaboutertje in het bos, bijvoorbeeld. Compleet met knapzak.

En een bosnimf die de opdrachtjes 'voorlas'.

Of we deden een poging om broer en zus eens gezellig samen op de foto te zetten.

Zeer goed gelukt, zoals u ziet.

 Of we dachten heel out-of-the-box na over kleren.

Ik zeg u, 'n t-shirt als bovenstuk is zo overrated...

 Of we gingen naar de kapper. Voor het eerst sinds anderhalf jaar.

En de kapper kon heel mooi invlechten.

Maar na 2 dagen moest het er toch echt uit...

Wel apetrots op haar 'krullen'.

Van meer keuze en andere dingen waar dit mens blij van wordt

Waar moet ik beginnen?
Dat de nieuwe BSO van David vorig jaar nog zei gewoon plek te hebben als wij verhuisd zijn, en dat dat nu niet meer zo is?
En dat dat op zich niet zo'n probleem zou zijn geweest - denk ik -, als we keus hadden gehad uit verschillende BSO's die onze bloedjes van kinderen tijdens hun na-school-tijd entertainen (want bso-keus = meer kans op plek - lijkt mij -)?
Maar dat de nieuwe school van David slechts één contract heeft afgesloten met een BSO-leverancier (terwijl er op de oude school minstens 4 verschillende soorten BSO-juffen kindertjes komen ophalen; dus ik zie niet in waarom het meerkeuze-model ook niet op de nieuwe school kan worden toegepast).

Nu heeft de preferred BSO-suplier - klachntgericht als zij zijn - een 'tussenoplossing' bedacht: het mannetje wordt met een taxi van school gehaald en naar een andere BSO gebracht.
Maar dat vind ik een slechte oplossing. Met mijn kindertje van vijf wordt namelijk niet gezeuld via auto's-van-onbekende-taxichauffeurs-die-ik-als-ouder-nooit-zal-zien. Slecht plan dus.
En daarenboven, vindt de BSO-suplier dat wíj dan de extra taxikosten zouden moeten betalen. Vond ik nogal een bizarre gedachte. Wij meer betalen voor een oplossing die we a) niet zelf bedacht hebben en b) überhaupt zelf nooit zouden verzinnen.

Ahwel. Al met al niet echt een blij onderwerp.
Sinterklaas dan?
Danaë maakte deze week welgeteld 3 pietenmutsen en een sinterklaasmijter. De Sinterknutsel-juf op het kinderdagverblijf maakte kennelijk overuren.
David praatte terug tegen de briljante Sinterklaasjournaal-viral (spánnend) en is helemaal opgelucht dat zijn naam nu in het Grote Boek van Sinterklaas staat.
Kijk. Daar word ik blij van. Van het Grote Geloof in Wondermooie Verhalen.
Dat hij er vandaag redelijk 'edgy' onder is, vergeet ik voor het gemak maar even.
Sinterklaas komt tenslotte niet iedere dag aan in Nederland.

En het mooiste woord van de week: panniejon.
Lampion op z'n Danaiaans.
Zulke nieuwe woorden koester ik.
Mevrouw is namelijk in rap tempo haar vocabulaire aan het bijschaven, waardoor juweeltjes als 'pleurpotlood' (kleurpotlood) of 'Jip & Malleke' nu in allerijl aan het verdwijnen zijn.

En kijk nou. Hèt Huis. Bijna af.
Inmiddels ligt ook de oprit. Deurbel zit erop, brievenbus zit erin. Kortom, bijna klaar.

29 november krijgen we de sleutel. Eind januari verhuizen.
Word ik ook blij van als ik niet denk aan de hoeveelheid werk die nog verzet moet worden.

Sorry. Even begus

Ja. We waren even 'begus' (bezig volgens Danaë).
En dan kan je niet loggen natuurlijk.
Wat moest er dan zoal gebeuren?

Nou. Tellen bijvoorbeeld.
Stopcontacten tellen, om precies te zijn. En checken of die dingen er überhaupt eigenlijk wel waren, en zo ja ook op dé plek die onze plattegrond met alle opties aangaf.
Dingen op de juiste plek plaatsen blijkt moeilijk te zijn in de bouw. Om wat voorbeelden te geven:

• Aansluitingen voor de keuken: niet aanwezig. Of nouja, wel aanwezig maar op de oorspronkelijke plaatsen. Niet op de plekken waar wij voor 800 euro extra geld de leidingen en de stopcontacten hadden bedacht en 'voor akkoord' hadden getekend.
• Of neem nou de douchehoek die vrijgehouden moet worden volgens een bepaalde rechthoekige afmeting. Staat gewoon "op-de-kaart-op-de-kaart-op-de-kááháárt" waar het ding moet komen.
  Conclusie: de afmeting klopt. De positie alleen niet. Dom Onhandig, lijkt me.
• En dan hebben we nog de kraan van de douche die wegens een grotere douche iets verder uit de wand geplaatst zou moeten worden. Maar dus gewoon op de originele plek blijkt te zitten. Tja.
• En dan de wanden van de douche. Die zijn dus gewoon scheef opgestapeld zodat de hele muur bol staat. Niet zo handig als je wilt gaan tegelen, lijkt me.

En dan nog in de categorie 'Wat zegt ze?' en 'Wat doet-ie? . 

Omdat ik het anders vergeet. En dat zou jammer zijn, want ik moest er juist heel hard om lachen.

Ik laat per ongeluk een boertje. Dat doe ik eigenlijk nooit. Want ik ben heel netjes ziet u. Maar het ontflipte mij. En dan Danaë vraagt verwonderd wat ik doe.

'Ik laat een boertje', zeg ik.

'Ow', doet ze. 'Ik laat geen boertje. Ik laat een zusje'.

We rijden langs een huis met een roze vlag.
'Oh kijk. Daar is een baby verloren', wijst Danaë .

En David heeft vanwege een overkill aan spelletjes als SuperMario, Angrybirds en andere spelletjes apps het geschreven Engels ontdekt. Want zelf leren wij hem deze woorden niet natuurlijk. Nee. Nederlands is al ingewikkeld genoeg.
Als ridder verkleed joelt hij door het huis met zijn zelfgemaakte pijl en boog en kattapult gemaakt van een  wichelroede-achtig stokje met een elastiekje ertussen (ja, als tegenwicht tegen al het digitale vermaak): "En dan zeg 'finissj' en 'koal'. En dan is het 'tû ent'. En dan duw ik op 'kontienuuwe'. En dan schiet ik weer verder. Yeah."

Een weekje achter op schema

Dat is het dus. Ik loop gewoon een week achter.
Heb wat moeite om bij de tijd te blijven.
Naja. For the record.

Z'n eerste 'boekverslag'.
Diepgaande lectuur. Over ridders die nooit bang zijn en 'over mijsje speste' in een bos.
Prachtig.

Verder braken wij in.

De storm van vorige week had één van de bouwhekken om geblazen, en dus zagen wij vorige week zondag onze kans schoon om ons eigen huis van iets nader bij te bekijken.

Meer mensen waren op dat idee gekomen, en dus spraken we leuke mede-toekomstige bewoners van achter het hek.

  

Een week later (vandaag dus) hebben we inmiddels ook dakpannen op het tussenliggende stukje gekregen, staan de gipsblokken voor de binnenmuren hoog opgestapeld, en zijn de huizen tót ons huis uit de steigers gekomen.

De eerste huizen van de eerste fase worden sinds deze week officieel opgeleverd met 2-3 huizen per week.

En dat betekent behalve veel 'Jippie het lijkt wel echt', toch ook een soort van keuzestress bij ons.

Een kleine impressie: 

• Badkamer: nu toch maar echt eens regelen. Maar wat voor tegels moeten we toch kiezen?
• Muren: ook nu toch echt ook maar eens een mannetje voor regelen.
• Vloer: what is hell's name gaan we op de vloer(verwarming en -koeling) leggen? En in wat voor kleur dan wel. Of vooral niet?
• Keuken: hebben we al geregeld. Dat geeft rust. Toch? Of zullen we toch maar andere frontjes doen? Want dat staat zo leuk bij de nog uit te kiezen vloer. En hoe zat het ook al weer met de apparatuur? Volgens Huisgenoot past de zorgvuldig uitgekozen kookplaat niet in ons ultradunne werkblad. Dus hoe gaan we dat nou toch weer oplossen?
• Schuur: ehmm. Schuur. Wel handig, met al die fietsen en tuinspullen. Maar eh. Waar laten we dat? Want we hebben zo ruimtelijk joh de inpandige berging bij de woonkamer laten trekken. Juist. Toch maar even een schuur regelen. En liefst voor de helft van het geld dat een aparte schuur via de bouwer zou hebben gekost.

Nu ja. Apart from alle 'bouwstress' aten we vorige week totally zen sushi.

Mét de kinderen, in plaats van een intiem diner-voor-twee als de kinderen al op bed liggen.

Het was een verdeeld succes.

De stokjes vonden ze briljant, de sushi wat minder.

Jammer. Hoewel: zo is er meer voor ons.

Hoe je je grote broer om je vinger windt

Eerst was het Daataa.
Toen was het een tijdje Daatjeh.
En nou fleemt ze sinds gister Daa-fììt...helpe?

En die grote broer maar rennen...

Mijn schild en de bebouwing

Bekentenis: ik verwaarloos u (blog) vreeschlijck. En dat spijt mij oprecht.
Want nu vergeet ik alle leuke kinder-dingen van de afgelopen weken. Of liever gezegd: ik weet ze nu nog wel, maar over een jaartje vast niet meer.

Zo knip- en plakte ik een paar weken terug een heus ridderschild.
En maakte ik op verzoek van de ridder in kwestie ook een zwaard erbij.
Apetrots nam hij het ding mee naar school en de bso.
Zus kon natuurlijk niet achterblijven, en wilde prinses worden. Allee, dan maar een hoedje ontworpen.
Zo bleef je nog eens een leuke woensdagmiddag.
Ja, echt.

Nog een nadeel aan niet zo vaak bloggen is dat ik de vordering van de bouw van 't-huis' niet in beeld heb.
En da's jammer, denk vind ik. Want waar eens zonnebloemen groeiden, ligt inmiddels de betonnen fundering. Per week zien we nu de veranderingen aan wat eens, over een jaar ofzo, ons huis moet worden.
Blijft lastig om me daar iets bij voor te stellen, maar dat terzijde.

Kijk, dit was vorige week:

En dit was vanochtend.

Omdat de storm de hekken heeft omgeblazen (of omdat de Hulk is langs geweest, het is maar welke optie u het meest reeel vindt), zijn we het bouwterrein op gesneakt, en hebben we voor het eerst ons huis recht van voor aanschouwd.

Best gaaf!