Een weekje achter op schema

Dat is het dus. Ik loop gewoon een week achter.
Heb wat moeite om bij de tijd te blijven.
Naja. For the record.

Z'n eerste 'boekverslag'.
Diepgaande lectuur. Over ridders die nooit bang zijn en 'over mijsje speste' in een bos.
Prachtig.

Verder braken wij in.

De storm van vorige week had één van de bouwhekken om geblazen, en dus zagen wij vorige week zondag onze kans schoon om ons eigen huis van iets nader bij te bekijken.

Meer mensen waren op dat idee gekomen, en dus spraken we leuke mede-toekomstige bewoners van achter het hek.

  

Een week later (vandaag dus) hebben we inmiddels ook dakpannen op het tussenliggende stukje gekregen, staan de gipsblokken voor de binnenmuren hoog opgestapeld, en zijn de huizen tót ons huis uit de steigers gekomen.

De eerste huizen van de eerste fase worden sinds deze week officieel opgeleverd met 2-3 huizen per week.

En dat betekent behalve veel 'Jippie het lijkt wel echt', toch ook een soort van keuzestress bij ons.

Een kleine impressie: 

• Badkamer: nu toch maar echt eens regelen. Maar wat voor tegels moeten we toch kiezen?
• Muren: ook nu toch echt ook maar eens een mannetje voor regelen.
• Vloer: what is hell's name gaan we op de vloer(verwarming en -koeling) leggen? En in wat voor kleur dan wel. Of vooral niet?
• Keuken: hebben we al geregeld. Dat geeft rust. Toch? Of zullen we toch maar andere frontjes doen? Want dat staat zo leuk bij de nog uit te kiezen vloer. En hoe zat het ook al weer met de apparatuur? Volgens Huisgenoot past de zorgvuldig uitgekozen kookplaat niet in ons ultradunne werkblad. Dus hoe gaan we dat nou toch weer oplossen?
• Schuur: ehmm. Schuur. Wel handig, met al die fietsen en tuinspullen. Maar eh. Waar laten we dat? Want we hebben zo ruimtelijk joh de inpandige berging bij de woonkamer laten trekken. Juist. Toch maar even een schuur regelen. En liefst voor de helft van het geld dat een aparte schuur via de bouwer zou hebben gekost.

Nu ja. Apart from alle 'bouwstress' aten we vorige week totally zen sushi.

Mét de kinderen, in plaats van een intiem diner-voor-twee als de kinderen al op bed liggen.

Het was een verdeeld succes.

De stokjes vonden ze briljant, de sushi wat minder.

Jammer. Hoewel: zo is er meer voor ons.

Betrapt

Zijn dit Kittiekits bananen?, vraagt David, terwijl hij zijn banaan-met-sticker aan een nadere inspectie onderwerpt.
Huh?, doe ik.
Ja. Kittiekits, legt hij uit. En hij zet zijn ik-leg-het-wel-even-uit-stem op.
Van de reclame op tv.
En dan moeten er ook stickers bij zijn.
Want dan kun je er een prinses ofzo van maken.

Kittiekits bananen. Of C.hiquita bananen. Jawel.
Maar de promo-stickers heb ik, sneaky als ik ben, direct samen met de plastic verpakking in de vuilnisbak gemieterd.

Van 'af'en 'bijna af'

Het is af!
En dat nog voordat de begunstigde in kwestie zelf oud genoeg is om kinderen te krijgen.
Stiekem ben ik er best trots op, dat ik deze missie heb 'volbracht'.
Ik zeg u, the spell has been broken.
Kijk, streepjes, met een randje eraan. Ruim 70 bij 55 cm, in 3 weken tijd.

Gemaakt naar een voorbeeld bij haar.

Katoen gekocht bij de Pippo-winkel (bizarre winkel trouwens, maar dat terzijde), en gehaakt met haaknaald 3,5.

En wat nu toch te haken?

In de nabije omgeving zijn geen baby's in het vooruitzicht (althans, niet dat ik weet natuurlijk).

Misschien iets priegeligers proberen? Een bloemetje ofzo, voor aan een speldje in heur haar?

Maar eigenlijk vind ik vooral het afhechten heel ingewikkeld. Hoe doe je dat eigenlijk? Tips, anyone?
Een dekentje is dan lekker makkelijk: gewoon rechtoe-rechtaan en de draadjes meehaken met de nieuwe kleur (thanks for the tip, mam ;-). Maar kleine friemeldingen met friemeldraadjes? Of mag je gewoon knoopjes in al die losse draadjes leggen?

Hoe meer ik rondsurf, hoe meer leuke dingen ik tegen kom.

Of gewoon toch beginnen aan een nóg groter project. Een lekker dekentje voor op de bank.

Kweettniet, kweettniet.

De bouwvak is voorbij, dus aan het huis wordt ook weer gestaag gebouwd.

We hebben sinds een week ramen met glas op de bovenste verdiepingen.

En de huizen uit de 1e fase zijn al bijna oplever-klaar.

Het gaat al op een echte straat lijken...

 Nu ons huidige huis nog 'even' verkopen...

Van mijlpalen en foto's enzo

Mensen, mensen... Wat een mijlpalen de afgelopen weken.
Van de weeromstuit kon ik er gewoon niet over loggen.
Dat is niet zo, natuurlijk. Maar het is zo fijne excuus-zin.
Ik heb een heel ander niet-log-excuus. Maar daarover straks meer.
Nu eerst de mijlpalen.

Mijlpaal 1:
Hij ging voor het eerst naar zwemles.
Nog wat onwennig, en zeker niet de snelste.
Maar hij vindt het in ieder geval leuk.
En dat is al meer dan wat zijn moeder vroeger van haar zwemlessen vond.
Daarom is zwemles een vader-zoon-uitje.
En stiekem ook vanwege het praktische zaterdag-aspect. Dan hoeft moeder namelijk niet van 'na schooltijd met 2 kinderen op onmogelijke tijden in een ziekelijk warme zwembad-wachtruimte zitten' het heen en weer te krijgen.

Kijk.
Zo schattig, zoals hij voorzichtig het zwembad uitprobeert.
Om nog geen 3 minuten daarna bij het gaan zitten op de rand zijn evenwicht te verliezen en kopje onder te duiken.
Maar ook dat vond-ie 'niet zo heel erg'. De bikkel.

Mijlpaal 2:

Zij tekende vorige week haar eerste kop-poter.

Of iets wat daarop leek, en waar zij nadrukkelijk 'baby' tegen zei toen ze het aanwees.

Ahwel. Bewijs wilt u.

Kijk. Ziet u wel. Daar bij haar elleboog.

Of ter hoogte van haar nog net wat spekkige vuistje.

Overduidelijk een baby.

Speaking of which. Een baby.

Jaha, een hele echte.

Nee. Niet hier.

(Ja. Haha. Daar had ik u even hè. Yeah, thanks, but no.)

Na het poppendekentje had ik nog steeds acute haakjeuk aan mijn vinger.

En toen dacht ik. Hé, dacht ik.

Als ik nou eens een omslag-doek-baby-deken-ding maak haak.

Da's niet zo moeilijk als een babytrui breien, en heeft dus een gerede kans dat het afkomt voordat de 'afleverdatum' van dé baby in zicht komt.

Dacht ik dus.

Wat betreft dat eerste klopt het inderdaad. Rechttoe-rechtaan haken is niet moeilijk.

Men neme wat leuke kleurtjes en - hossa - direct eer van uw werk.

Maar dan dat tweede.

Ik wéét dat het riskant is om 3 weken voor een uitgerekende datum iets te beginnen dat 70 cm breed en zo'n 50-60 cm hoog zou moeten worden.

Maar ja. Je hebt acute haakjeuk of niet.

En toen hè.

En toen kwam het mannetje gewoon op zijn eigen verjaardag ter wereld, en niet op de datum die vooraf aan de trotse ouders was meegedeeld.

Ik zeg u: acute haakstress. Ik heb nog nooit zoveel en zo snel gehaakt (en daar is dus mijn niet-log-excuus). Da's trouwens makkelijk gezegd voor iemand die op de lagere school een grondige hekel had aan handwerken. Maar dat terzijde.

Want mensen... Mijlpaal 3 van de afgelopen weken:

We hebben een neefje!

Ach en kijk nou...

Zo klein...zo lief...

En oja. Het dekentje is nog niet af.

Maar wel bijna.

De baby van Danaë wilde wel even model zitten.

Maar niet te lang, zei de poppenmoeder. Want de baby had honger. 

Happy h.ooker

U raadt nóóóóit wat ik afgelopen week deed.
Kijk:

Nah. Een poppendeken.
Ik kreeg dinsdagavond 'opeens' acute haakjeuk aan m'n vinger.
Woensdag meteen de tools in huis gehaald (want hé, eigenlijk ben ik niet creatief-met-naald-en-draad).
En direct aan de slag: dankzij YouTube-filmpjes - en niet dankzij handwerkjuf Juffrouw De Bruin zo'n dikke 20 jaar geleden - begon het weldra ergens op te lijken, en bleek het nog leuk ook.

Sinds ik op mijn 10de ooit een keertje aan een babytrui begonnen ben voor mijn toen nog baby-nichtje en die trui nooit is afgekomen, dacht ik dat het beter was niet direct aan een enorme deken te beginnen.
Dik garen, grote naald, snel thuis klaar. Dacht ik.

En nu heb ik 2 problemen.
1) Ik kom precies 15 centimeter knalroze katoen tekort om het af te maken.
En 2) het meisje voor wiens poppen de deken bedoeld was, blieft het niet.

Haar broer daarentegen ziet er een prachtige deken in om al zijn Cars-auto's mee toe te dekken.
En het buurmeisje heeft zich ook al gemeld: dan hoeft ze thuis niet meer de poppendeken te delen met haar zusje.

Nu is de grote vraag: wat zal ik hierna eens gaan haken?

Oja. Nog de technische informatie. Dat hoort geloof ik.
Nou: naald 5. 3 bolletjes in 3 kleuren.
En dan dit patroon. De larkfootstitch.
En lang leve dit filmpje.
Echt. Iedereen kan het.

Van hogedrukgebieden en pedagoochelen

Aan de lezers met kinderen onder u. 

En aan al dan niet kinderloze opvoedpsychologen met hands-on-practice wat betreft kindertjes die zojuist hun 1e lustrum hebben doorstaan.

En misschien ook wel aan de beste-stuurlui-en-de-wal-mensen...

Bestaat er zoiets als de 'terribles twos' maar dan voor vijfjarigen? Zoiets als de 'frightful fives' ofzo?

Want als dat zo is, dan zitten wij er midden in.

Ook als dat niet zo is, trouwens.

Het weerrapport van binnen-de-muren lijkt namelijk verdomd veel op het weerrapport van de afgelopen zomer:

Hogedrukgebieden met boosheid, woede, onmacht, verdriet en spijt met de grote S. 

Ik-luister-Echt-Helemaal-Niet-naar-jullie-buien en de ik-doe-alleen-wat-Ik-Zelf-Wil-donderwolken.

Het waait hier allemaal met grote regelmaat over.

Of liever gezegd, ze waaien niet over, ze komen met orkaankracht aan land.

Om zich vervolgens te meten met de irritatiegrens en het vermogen van de ouders om de-escalerend op te treden, hun grenzen standvastig maar duidelijk en onherroepelijk aan te geven en na torenhoge irritatie-levels troost te bieden aan een jongetje dat uiteindelijk (het kan soms een uurtje duren...) ook inziet dat het met zijn gezellige, vrolijke Ik veel leuker is om 'zichzelf' te zijn of bij anderen wat gedaan te krijgen. 

Lastig, lastig, lastig vind ik het allemaal. 

En ook moeilijk onder woorden te brengen.

En het vreet energie.

We hebben ons mantra maar weer eens van stal gehaald: 'tisunfase-tisunfase-tisunfase'. 

Werkt altijd. Volgens mij gaat het een mensenleven mee.

Nu nog het boek 'Pedagoochelen voor dummies'. 

Of gewoon weer naar school. Misschien zou een dergelijk dagbestedingsproject ook kunnen helpen.

Van krakkoek en kadosuggesties

Ha, lekker, nasi, zegt David.
Eten we er ook krakkoek bij?
Kroepoek dus hè, maar dat had u vast zelf al wel bedacht.
Danaë houdt trouwens niet van nasi.
Nee, hoef ik nie. Vinnik nie so lekker, houdt ze de hele maaltijd vol.
Waar omkopen met kroepoek bij David altijd hielp bij het proeven van hapjes, weigert zij stelselmatig.
Ze houdt meer van de standaard Hollandse pot.
Aardappels, groenten, vlees. Dat soort werk.
Eigenlijk precies het menu waar de rest van de familie niet zo van houdt.

Het meisje wordt trouwens over niet al te lange tijd drie.
Drie. Als in Heel Erg Peuter.
En over nog weer een jaar wordt ze Vier gaat ze naar school. Naar School.
Kan iemand de fastforwardknop van mijn leven even stil zetten?

Nu u hier toch bent: wat geef je een meisje dat Drie wordt?
Een fiets of een loopfiets?
Naar die laatste lijkt ze niet erg om te kijken, maar alles wat zijwielen heeft, moet door haar bestegen worden.
Alleen heb ik ergens gelezen dat je sneller leert fietsen via een loopfiets.
Want als mevrouw in hetzelfde tempo leert fietsen als waarin ze leerde lopen...
Of moet het kadootje gewoon iets rozigs zijn? Een suikerzoet balletpakje bijvoorbeeld?
Kortom, kom maar door met de suggesties!

Onder/Over de pannen

Yay! We zijn onder de pannen. Althans, half onder pannen.
Het voordakvlak is vlak voor het begin van de bouwvak bedekt met mooie zwarte pannen. En aan de achterkant van het huis is het dak nog knaloranje.
Het metselwerk is flink opgeschoten en een gedeelte is zelfs al gevoegd.
Kortom: het schiet op!

En dat had ik natuurlijk allemaal graag willen bewijzen met een foto.
Maar hé. Die staat nog op het toestel en het toestel bevindt zich nu 2 verdiepingen onder mij.
En ik ben lui. Aartslui, als het aankomt op hélemaal naar beneden lopen. En dan weer naar boven. Foto's van kaartjes afhalen. En verkleinen. En voorzien van anti-kopieer-ding.
Heb ik gewoon ff geen zin in.
Dus. Die foto krijgt u nog te goed van mij.

Terwijl ik vanuit onze sky-box dakkapel over de achtertuinen van onze buurt uitkijk, zie ik - as I write - dat de Poetspinda een waarde buurtgenoot met fluwelen handschoentjes zijn struiken weer eens aan het millimeteren is.
Staand op een keukentrapje knipt hij blaadje voor blaadje af, terwijl hij met regelmaat achterover buigt om te zien of het wel recht genoeg is.
Het zou me niets verbazen als hij zo achterover lazert een waterpas uit zijn achterzak haalt om te kijken of de coiffure van zijn struik voldoet aan zijn smetteloze eisen.

Speciaal voor de mensen die zoeken naar informatie over 'met een hogedrukspuit dakpannen schoonmaken' (en die zijn er volgens mijn bezoekstatistieken nog steeds...) kan ik vertellen dat de pannen van deze waarde buurtgenoot twee jaar na dato nog steeds schoner en roder zijn dan die van zijn buurman.
Ergo: het heeft dus zin.
Dus ga nu maar gauw die hogedrukspuit lenen. En vergeet vooral de hoogwerker niet.
Succes.

Van bergen, zon en sneeuw en een ronde-miss

'ns kijken...
Flink wat bergen, zon en sneeuw.
Plus een fantastische appartementen am bauernhof (inclusief een zweempje mestlucht vermengd met frisse berglucht als je je ramen 's ochtends opendoet), donzige jonge poesjes, ritjes op een ponyrug en zelf geroosterde broodjes boven het kampvuur. En als special event nog een onaangekondigde brandweer-oefening bij de stallen van de boerderij. Eerst even schrikken, maar daarna vooral leuk en spectaculair.
Tel daarbij op mooie wandelingen, leuke speeltuinen bovenop bergen, een roofvogelshow, een fietstocht en rodelritjes.
Plus knisperverse broodjes, melk en appelsap van de boer, verse eitjes en de allerlekkerste pizza sinds tijden.

Ja... t was een fijne vakantie!
Gelukkig hebben we de foto's nog.

En dan nog een filmpje.
Van onze danseres op de berg.
We waren toevallig op de Kronplatz toen deze diende als finish voor PeakBreak 2011 (een Alpen-wielren-wedstrijd). Daarbij was ook een dj aanwezig, die volgens Danaë louter dansbare muziek draaide.
Haar vermoeidheid door de wandeling verdween als sneeuw voor de zon, en zij gaf nieuwe invulling aan het begrip 'ronde-miss'.
Zie voor uzelve:

Management summary van afgelopen maand

Haha. Gefopt.
Nee, ik was niet gestopt. En ook niet met vakantie.
Ik had alleen even geen prioriteit.
Tja. Zoveel dingen te doen en zo weinig tijd. Dan krijg je dat.

Zie hier de dans-invloeden van juf I. op het kinderdagverblijf.
Waar een dansje vroeger eigenlijk niet veel meer was dan een heipalen-stamp-sessie, wordt er nu zo afentoe sierlijk met de jurkjes gezwaaid.
Maar eigenlijk mag ik vooral niet kijken. Dus doe ik het stiekem.
Misschien toch maar eens op peuterdans.
Danaë dan hè. Want ik kan waanzinnig goed dansen. Tsk.


En het paste écht niet meer, zo'n peuterbedje.
Met pijn in mijn moederhart - waarom worden ze toch zo snel zo groot - zetten Huisgenoot en Danaë samen het nieuwe grote bed in elkaar.
En het slaapt heel lekker, aldus mevrouw.
Maar een kussen... dat wil ze niet.
Net als haar broer trouwens. Die slaapt ook nog steeds kussenloos.

Het huis 'groeit' gestaag verder.
Dit was een maandje geleden: eind mei. Klaar voor de kozijnen.

 Een jonge hinde met zonnebril dartelt nog even incognito over de bouwweg.

 Half juni zitten de eerste kozijnen en deuren erin, en staan de stenen klaar om gemetseld te worden.

En eind juni zit ook de vliering erop, zijn ze al bezig aan de gele stenen om te metselen en zit bij de eerste huizen het dak er al op.

En vandaag zagen wij live hoe het dak op ons huis gezet werd.
Ik zeg u: het gaat hard.
En ik zeg u ook: het is heeeeeeel groot van binnen.
Zo Ongelooflijk Groot dat ik het eigenlijk nog niet kan geloven...

Zo.
En nu gaan wij ons binnenkort op een bergtop beraden hoe we deze zee aan ruimte gaan indelen.
Let's open those windows. Ohnee, die zitten er nog niet in.

Kind van deze tijd

Waarom is het zondag als het vandaag eigenlijk donderdag is?, vraagt David terwijl we op de fiets zitten.
Omdat het vandaag Hemelvaartsdag is, antwoordt Huisgenoot.
Wat is eigenlijk Hemelvaartsdag?, wil David weten.
Weet je nog wat we met Pasen vierden?, stel ik een vraag terug.

Dat weet-ie nog wel.
Ja, van dat Jezus dood ging enzo.
Aha.
Nou, met Hemelvaart vieren we dat Jezus naar de hemel is gegaan. Naar God., zeg ik.
Oh. Maar waarom? Wat doet-ie daar dan eigenlijk?, en hij kijkt nog eens bedachtzaam naar de blauwe lucht boven zijn hoofd.

Euhm..., denken Huisgenoot en ik na.
Goede vraag, misschien hoe weet de juf dat wel. Of staat het in Trefwoord, probeert Huisgenoot een antwoord te geven dat voldoet aan high standards van David.
Nee hoor, zegt David. Dat moeten we opzoeken op de computer.
Op WatdoetJezusindelucht.nl.

Spoiler alert voor de mensen die straks hier taart komen eten

Wat nou ridders.
Wat nou piraten en schatkaarten.
Dacht ik gisteravond.
Die jongen houdt van Angry Birds.
Dus máák ik toch gewoon Angry Birds.
Toen wist ik nog niet dat Angry Birds vooral hardcore kleien met marsepein was.
Of eigenlijk. Dat wist ik wel. Maar hé, über-denial.

*As I write, leest de jongen in kwestie gewoon mee op het scherm. Weg verrassing. Kennelijk leest hij tegenwoordig met tiksnelheid. How inconvenient. Alhoewel. Met Engels gesproken tekenfilms is het wel weer handig dat hij zijn eigen ondertiteling kan volgen. Maar ik dwaal af.*

Dus. Met enige trots, en met mijn wallen tot op mijn knieën - want my goodness, 2 avonden tot 1 uur 's nachts 2 taarten kleien gaat mij niet in m'n koude kleren zitten - , presenteer ik u:

Zo. En nu straks gaan we 'm opeten.

Tjemig. Wát een hobby. Taarten kleien. Gelukkig is de volgende verjaardag pas in oktober.
Ohnee. September. Maar Huisgenoot is ook al blij met een 'gewone' taart.
Zegt-ie.
De schat.
Da's pas echte liefde.

Van Vijf en Zeven en veel feest

tismewatmensen.
Is het kind opeens zo maar 5 geworden vandaag. Vijf...
Vijf jaar geleden was het een heel klein heel schattig mannetje. Echt.
Kijk:

En nu, 5 jaar later. Is hij in onze ogen stiekem nog steeds een heel schattig mannetje. Maar eigenlijk is-ie natuurlijk heel stoer. En Heel Erg Vijf.
Vooral Vijf Worden is een soort van life event. Nachtjes aftellen, Lego- en Playmobilkrantjes spellen op zoek naar het ultieme kado, dat soort zaken.
Vandaag een verjaardag in petit comité. Dan kan-ie lekker ongestoord spelen met z'n knikkerbaan en z'n ridderlego.
Kijk:

En ja. Hij heeft een blauw oog.
En nee. Ik heb het niet gedaan. Een kwestie van een nogal ongelukkig ongelukje op school met een klasgenootje en een houten stoel.

Morgen feest voor de opa's en oma's, ooms en tantes.
Maandag feest op school.
Dinsdag feest op de bso.
Ja. Tismewatmensen. Vijf worden. t Lijkt potdorie wel een Marokkaanse bruiloft wat betreft de festiviteiten.

Over bruiloften gesproken. Kijk nou.

Dat waren zijn wij. Precies 7 jaar geleden.
Nah. Da's ook toevallig: maakte ik gisteravondnacht zo maar een bruids-achtige taart.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik moet nog een stoere vijf-jarige-jongens-taart fixen.
Iets met ridders. Of piraten. Of een schatkaart ofzo.
Of Cars. Maar dat deed ik vorig jaar al.
Of SuperMario. Been there, seen that, done that.
En ik maak een taart altijd maar één keer.
Echt, zo exclusief. Poehee.

Harder dan ik hebben kan

Soms kijk ik naar haar door m'n oogharen en dan is ze geen 2 (en een half) meer. Dan zie ik opeens Danaë als kleuter doorschemeren. En lijkt ze 4. Of nog ouder.

Harder dan ik hebben kan, groeit ze groot.
Vorig jaar rond deze tijd bijvoorbeeld, praatte ze nog nauwelijks. Nu houdt ze hele verhandelingen over hoe iets wel of niet zou moeten.
Of lopen. Deed ze ook niet een jaar geleden. Nu staat ze swingend en heupwiegend met haar poppen te dansen. Of rolt ze stoeiend met haar broer over de vloer. Hij is sneller en wendbaarder, maar zij gooit haar gewicht in de strijd. Tegenwoordig is het een bijna gelijkwaardig duel.
Waar David zo langzaam groeide dat hij t-shirts en broeken 2 zomers (of nog langer) aan kon, schiet mevrouw in een half jaar tijd één kledingmaat door.
Eigenlijk moet ze al een tijdje naar een groter bed. Maar hé, het is zo aandoenlijk, hoe ze klem tussen haar knuffels en spijlen, met haar duim half uit haar mond ligt te slapen.
Echt, voordat ze dubbel gevouwen in haar spijlenbedje de nacht moet doorbrengen, heeft ze vast een groter bed.
Maar mag deze moeder nog even wennen aan haar grote kleine kleine grote meid ?

En daarom, omdat al deze heerlijke prietpraat morgen alweer voorbij kan zijn... Opgetekend. Om nooit meer te vergeten.

Heb jij een woone boteham? Ik hebbe roodkapje*, constateert Danaë tevreden.

Favoriete zomerdracht: Mouwen hoog. Foene uit. En sokke ook. Ikke wil op kouwe foete.

En het liefste woord op de wereld op dit moment: Oolieflass.
Helemaal als ze het zingt: Oolieflasse inne boss.

* A.k.a 'kapje', 'kontje' of 'korst' van het brood.

Wraak

David *hartje* iPhone slash iPad slash Angry Birds.

Maar eelaass pinnekaasss (om met zijn altijd meelevende zusje te spreken): hij mag niet iedere dag onze gadgets beroeren.
Nee. Daar krijg je sjacherijnige kindertjes van. Of kindertjes die nog voor hun 10e het nerd-gehalte van hun vader overstijgen. Dat laatste moeten we al helemaal niet hebben natuurlijk.
Afijn. Hij mag het dus niet iedere dag. Maar vindt daar uiteraard wel wat van. En dat laat hij merken ook.

Weet je... Wéét je...., briest hij boos, zinnend op wraak voor het vermeend onrecht dat hem wordt aangedaan als ik hem (weer eens) sommeer dat hij van onze telefoons moet afblijven.
Als ik Lekker vader ben. Nou..., en hij haalt eens diep adem voor zijn slotrepliek.
Dan ga ik Lekker de Héle Dág Engrie Burse. Zo!!

En als dat nóg geen indruk maakt, dan zet hij zijn ultieme wapen in.
Nou... Nóu... Dan ga ik scheíden!


Ik heb overigens wel een vaag idee waar hij dit onzalige plan vandaan heeft. 
Hier thuis bezigen we deze termen nooit, mocht u zich dit afvragen. In zijn klas zijn wel wat kinderen met gescheiden ouders. En soms komt zoiets in een kringgesprek ter sprake. En kennelijk maakt zoiets indruk.