Laat het lòòòs, laat het gááán...

Hoera, de dansschool van Danaë organiseert leuke danslessen in de vakantie. Compleet met Anna en Olaf (deze nauwelijks in beeld). Elsa zelf was er vandaag niet. Waarschijnlijk met vakantie denk ik.
En als je zelf geen Elsa jurk hebt (ik heb steeds meer spijt dat we een jaar geleden niet zo'n über-veel-te-dure-echte-Elsa-jurk uit Disneyland hebben gekocht), dan mag je mooie glittertopjes uit de voorstelling-voorraad van de dansschool lenen.
En nou de voetjes van de vloer. En kom op, meezingen mag. Uit volle borst!

Übertrots

Manoman, zo trots als een pauw ben ik.
Op alledrie eh -vier natuurlijk, maar nu op 2 in het bijzonder.

Kijk nou.
Z'n allereerste judowedstrijd ooit.
En dan ook nog winnen met ippon!
Oja, dat bemoedigende gepiep halverwege de opname, dat ben ik. Het liefst had ik als een hyena-moeder naar de mat geschreeuwd 'Pak'm David! Leg 'm neer' en iets als 'Spring d'r bovenop' of 'Maak 'm af'. Maar dat is niet zo netjes natuurlijk. Want zo ben ik. Netjes. Heel keurig 'Toe maar David' en 'Goed zo' piepend...


Het was dat mijn schoenen al uit waren omdat ze niet mee de zaal dojo in mochten, maar anders liep ik er naast van trots.
Meneer zelf was ook best content met het resultaat, al werd dat gevoel tijdens het toernooi toch een beetje overschaduwd door de 4 andere wedstrijden die hij verloor of gelijk beëindigde. Maar, en daar ben ik ook trots op, hij incasseerde z'n verlies en gelijk spel heel goed (en werd bijv. niet kei-kwaad, of schoot weg in een depressie om vervolgens op voorhand alle andere wedstrijden al op te geven, zoals we om ons heen ook wel zagen gebeuren).
Iedere keer ging hij er weer vol in, om te proberen z'n tegenstander tegen de grond te krijgen. Prachtig!

En dan deze prachtige dame.
Zo blij in haar nieuwe danskleren.

Sindskort op dansles.
Waarmee we de eerder gestelde regel 'Geen andere sporten totdat een zwemdiploma is behaald' overboord gegooid hebben. Soms hebben kinderen het namelijk gewoon nodig.
Heel handig allemaal, want de dansles wordt in hetzelfde pand gegeven als waar de bso zit, en dat scheelt weer halen en brengen op een 'vrije' speelmiddag.

Ze vindt het reuzespannend, maar langzaam went ze eraan dat ze dit helemaal zelf kan (natuurlijk, de juf van de bso zorgt dat ze op tijd is omgekleed en de dansjuf weet ook dat ze na afloop door de andere deur de klas weer moet verlaten).
Maar toch. Allemaal nieuwe meisjes die ze nog niet kent.
Dat vindt ze heel erg eng en spannend. En tóch doet ze het.
En dat maakt mij heel trots!

Het is echt een jongetje...

Iets dat we al wisten uiteraard, maar wat tegenwoordig op diverse momenten wordt bevestigd.
En waarin hij duidelijk een nieuwe weg in slaat vergeleken met zijn grote broer op die leeftijd.
's Avonds genieten we van een 'live action movie', soms compleet met monsters en bloed...

Ik vond het al zo verdacht...

Omdat het gewoon té leuk is, die reactie van de kinderen...

David kan het in 1e instantie nog niet meteen bevatten. Hij is nog altijd op zoek naar dat leuke dorpje bij Parijs waar we op vakantie gaan.


Maar dan, als we alle feiten op een rijtje zetten...

Weg van de vooruitgang deel II

Haha.
Zo blogt ze nooit, en zo komt u er achter dat u er 'alweer' 3 gemist hebt. Ha. Haha.

Onze jongste kabouter heeft er namelijk flink de sokken in.
Ruim 2 maanden geleden verplaatste hij zich nog louter via zijn befaamde buikschuif-methode. Daarmee was hij vaak sneller dan andere vriendjes van hem die het op de knieën probeerden. Waarom 'evolueren' in bewegen als datgene wat je hebt nog voldoet? Precies.

Zes weken geleden bedacht hij dat het leuk was om eens op z'n knieën de wereld tegemoet te treden. Eerst wat onhandig op handen en knieën heen en weer wiegend, toen een paar kruipjes om wat eelt op de knieën te kweken, en binnen 10 dagen was kruipen the only way to go.

Een maand geleden ontdekte hij zijn loopkar, en schoot daarmee als ongeleid projectiel door de woonkamer en de keuken. Het wagentje ging er als een dolle met hem vandoor.
Enigszins geholpen door zijn gipsenbeentje, leerde hij zelf de wagen te besturen en rijdt hij het inmiddels zeer beheerst en behendig door de kamer. Achteruit in parkeren en straatje keren kennen geen geheimen meer.

En toen was daar van de week ineens het moment dat meneer bedacht dat hij zelf ook wel kon opstaan.
Ja, ineens ja. Wij zijn namelijk gewend in dit huishouden dat er voor 18 maanden niet gelopen wordt. Dus we waren er niet echt op bedacht, zeg maar.

Maar kijk nou toch, woensdag nog net op tijd om een filmpje te maken:


En twee dagen later, nog net genoeg battery-power om een van z'n eerste stapjes vast te leggen:


Gelukkig gaat het niet zo hard als bij zijn zus, die 2 maanden voor haar 2e verjaardag bedacht dat het wel eens tijd werd om te lopen en - niet gelogen - binnen een kwartier rondjes met haar broer om de tafel rende.
Ach. Omdat het zo leuk is:


Oh, en dat gillen, dat doet ze nog steeds, vrees ik.

De weg van de vooruitgang

Tjemig mensen. Het leven met 3 kinderen en een baan is leuk druk, heel erg leuk druk leuk.
Zo leuk druk dat ik er niet aan toe kom om alle leuke, mooie, grappige dingen en nog meer van die mijlpalen een beetje op te typen voor u mijn eigen lol. En dat is dan weer jammer, bedacht ik me net.
Dus, op deze hele goede vrijdag een klein kijkje in de afgelopen weken.

Zo vond Huisgenoot het nodig om het een paar dagen wat hoger op te zoeken met wat collega's, en stond daarom op een berg in Oostenrijk. Met skies onder zijn voeten, dat dan weer wel.
Oudste kindertjes logeerden een weekend heerlijk bij Opa en Oma, en dus had ik het rijk min of meer alleen. En wat doe je dan? Dan maak je een suikerzoete tutu. Niet voor mezelf natuurlijk, maar voor het meisje dat zo af en toe graag ballerina is.
Ik kan totaal niet naaien, heb niet eens een naaimachine, maar gelukkig is daar Pinterest. En daar zijn mensen die je precies vertellen hoe je een tutu in elkaar zet zonder dat daar ook maar naald en draad aan te pas komt. Ik zeg: my cup of tea.

Bij thuiskomst was het meisje razend enthousiast. Zeg nou zelf. Dat zou ik ook zijn als ik vier was.

Allemaal leuk natuurlijk, zo'n fijne balletrok.
(Ik las net balle-trok. U ook? Ha!) 
Maar het haalt het niet bij de mijlpalen van onze kleine kabouter.
He is on the move, people.
Daar komt bij dat meneer bijzonder nieuwsgierig is, dus alles wat nu los op de grond ligt, wordt binnen afzienbare tijd aan een geschikt-voor-babies-test onderworpen: het wordt eerst uitvoerig voorzichtig betast en van de ene naar de andere hand overgepakt. Daarna volgt een rondje aflebberen en knagen en als ook dat goed is bevallen, volgt de beuk-, ram- en meptest.
De manier van voortbewegen vinden we erg grappig. Als een soort worm friemelt hij zich zelf naar de plek waar hij wezen wil.
Oja. Sorry voor mijn überblije gejuich bij onderstaand filmpje. Ook bij een derde blijf ik de weg van de vooruitgang toch altijd weer een wonder vinden.


En soms rolt hij zichzelf onbedoeld om. Maar gelukkig is er dan altijd een grote broer in de buurt die een handje komt helpen.
Ach zo lief en schattig...

Dino Floris

Floris heeft een nieuw geluidje ontdekt...
Matching met z'n t-shirt, heel stoer.

Wat spook jij hier nou doen?

Mam? Maham?
Ik sta in de badkamer m'n haar te föhnen; immers, drie kinderen of niet, als je haar maar goed zit. En hoor Danaë de trap op lopen.
Mam, waar is de tandpasta van David? Het is op en papa kan de nieuwe tube niet vinden.
In het keukenkastje, antwoord ik. En mompel daarna dat ik dat al tegen hem gezegd had voordat ik naar boven ging, maar dat hij niet luisterde.
Pap? Paháp..., tettert Danaë naar beneden. Mama zegt dat de tandpasta in het keukenkastje ligt. En niet te beroerd om alles door te geven, brult ze er achteraan ... en dat jij niet naar mama luistert.

Ja, een schatje. Dat is ze.
Ze houdt van lezen. Omdat ze niet - zoals haar broer - na een paar weken groep 1 al zelf kan lezen, doet ze het op haar manier. Kijk en luister naar het verhaal van Molletje en de maan. "Wat spook jij hier nou doen?"


Andere juweeltjes van woorden die ze op dit moment (nog)zegt:
weespapier. WC-papier. Ja. Je zal maar zonder zitten.

L O L

Hoogste tijd voor footage van onze kleine kabouter.
Die eigenlijk allang niet meer zo klein is, vinden we zelf.
Kwamen anderhalve week geleden de eerste zachte voorzichtige geluidjes, tegenwoordig heeft meneer hardop de grootste lol met z'n stem als je 'm net uit bed vist. En helemaal als-ie de hik heeft.

Heerlijk, die lichte verbazing in z'n ogen na een harde kreet.
Ach, t is zo'n lekker menneke... nu nog leren de nachten lekker door te slapen

Sitting, waiting

Of het kind er al is?

Nou nee. Niet echt. 

Wel een enorme buik, maar een kind? Ho maar.

Wat ik zoal deed de afgelopen weken?

Dekentje afmhaken. Check.
Kind zelf is kennelijk nog niet af. Uncheck.
Ik stel voor dat u pas foto's krijgt van de deken als het kind ook af is.
Liefst natuurlijk foto's van deken met kind. Of andersom.

Ik deed ook Lekker fijn binnen zitten. Want daar is het cool.

Buiten niet. Uncool.

Of ik deed Kindertjes vermaken, mits ze niet uit logeren waren. Hoewel Gezellig, ook Best vermoeiend.

Of kindertjes naar BSO en KDV brengen. Da's erg fijn.

Nu is het vooral wachten.Wachten en nog eens wachten.

En Navelstaren. Heel erg Navelstaren. (Want die is namelijk behoorlijk verschwunden. Al best een tijdje.)

Kennelijk heeft nr3 een geheel andere opleveringsdatum dan dat ons was voorgeschoteld.
Naja. So be it.

Daarom, terwijl u wacht. En ik ook.

Zingen is zo fijn

Zingen doet ze erg graag. Daarom speciaal voor u een medley van Liedjes die ze bij de "Kunstkindjes" regelmatig zingt.
Nog leuker zou zijn de versie waarbij ze er ook bij danst. Maar hé, die heb ik niet. Jammer hè?

Van bergen, zon en sneeuw en een ronde-miss

'ns kijken...
Flink wat bergen, zon en sneeuw.
Plus een fantastische appartementen am bauernhof (inclusief een zweempje mestlucht vermengd met frisse berglucht als je je ramen 's ochtends opendoet), donzige jonge poesjes, ritjes op een ponyrug en zelf geroosterde broodjes boven het kampvuur. En als special event nog een onaangekondigde brandweer-oefening bij de stallen van de boerderij. Eerst even schrikken, maar daarna vooral leuk en spectaculair.
Tel daarbij op mooie wandelingen, leuke speeltuinen bovenop bergen, een roofvogelshow, een fietstocht en rodelritjes.
Plus knisperverse broodjes, melk en appelsap van de boer, verse eitjes en de allerlekkerste pizza sinds tijden.

Ja... t was een fijne vakantie!
Gelukkig hebben we de foto's nog.

En dan nog een filmpje.
Van onze danseres op de berg.
We waren toevallig op de Kronplatz toen deze diende als finish voor PeakBreak 2011 (een Alpen-wielren-wedstrijd). Daarbij was ook een dj aanwezig, die volgens Danaë louter dansbare muziek draaide.
Haar vermoeidheid door de wandeling verdween als sneeuw voor de zon, en zij gaf nieuwe invulling aan het begrip 'ronde-miss'.
Zie voor uzelve:

Management summary van afgelopen maand

Haha. Gefopt.
Nee, ik was niet gestopt. En ook niet met vakantie.
Ik had alleen even geen prioriteit.
Tja. Zoveel dingen te doen en zo weinig tijd. Dan krijg je dat.

Zie hier de dans-invloeden van juf I. op het kinderdagverblijf.
Waar een dansje vroeger eigenlijk niet veel meer was dan een heipalen-stamp-sessie, wordt er nu zo afentoe sierlijk met de jurkjes gezwaaid.
Maar eigenlijk mag ik vooral niet kijken. Dus doe ik het stiekem.
Misschien toch maar eens op peuterdans.
Danaë dan hè. Want ik kan waanzinnig goed dansen. Tsk.


En het paste écht niet meer, zo'n peuterbedje.
Met pijn in mijn moederhart - waarom worden ze toch zo snel zo groot - zetten Huisgenoot en Danaë samen het nieuwe grote bed in elkaar.
En het slaapt heel lekker, aldus mevrouw.
Maar een kussen... dat wil ze niet.
Net als haar broer trouwens. Die slaapt ook nog steeds kussenloos.

Het huis 'groeit' gestaag verder.
Dit was een maandje geleden: eind mei. Klaar voor de kozijnen.

 Een jonge hinde met zonnebril dartelt nog even incognito over de bouwweg.

 Half juni zitten de eerste kozijnen en deuren erin, en staan de stenen klaar om gemetseld te worden.

En eind juni zit ook de vliering erop, zijn ze al bezig aan de gele stenen om te metselen en zit bij de eerste huizen het dak er al op.

En vandaag zagen wij live hoe het dak op ons huis gezet werd.
Ik zeg u: het gaat hard.
En ik zeg u ook: het is heeeeeeel groot van binnen.
Zo Ongelooflijk Groot dat ik het eigenlijk nog niet kan geloven...

Zo.
En nu gaan wij ons binnenkort op een bergtop beraden hoe we deze zee aan ruimte gaan indelen.
Let's open those windows. Ohnee, die zitten er nog niet in.

Een bericht voor het thuisfront

Aldus een week geleden in de sneeuw (t is inmiddels alweer de 21ste natuurlijk, lang leve bloggen met terugwerkende kracht).
Was het idee geweest dat we dit filmpje in het poepiedure superdeluxe hotel - mede mogelijk gemaakt door de baas van Huisgenoot - op internet zouden zetten.
Blijkt dat er geen Wifi is... Ja, ergens onder het bureau van de receptioniste met één of andere crapy verbinding en dat ook nog eens tegen betaling.
Dan maar zwaaien naar de kinderen met enige vertraging.
In real life hebben we elkaar gelukkig al lang weer in de armen gesloten.

Ik kan u natuurlijk nog vermaken met een verslag van een 13 km lange wandeling door de sneeuw omdat ik per sé een rondje rond het stuwmeer wilde maken.
Wat dus niet kon, omdat er teveel sneeuw lag en het complete pad verschwunden was.
Dat terugkerende voorbijgangers ons daarop reeds hadden gewezen, en dat we dat dus allang hadden kunnen weten, dat maakt niet uit. Want ik wil altijd graag zélf uitmaken of het pad er nog ligt.
Maar t lag er dus echt nie.

Of ik zou een hilarisch verhaal vertellen van hoe Huisgenoot, door iets té lang de stube en bijbehorende inhoud van bierpullen van dichtbij te bestuderen, ervoor zorgde dat ik tóch nog op de ski's stond.
En van dat ik toen met I. (ja, je zij vermeld) ging skieën en we al kletsend tot 3x toe bijna uit het sleepliftje donderden, nog voor we überhaupt eigenlijk een haak te pakken hadden. Want dat vergt toch een soort finesse, samen synchroon in een liftje stappen en er dan ook nog samen elegant uitstappen.
Of dat ik na 4 jaar tóch nog bleek te kunnen skieën en ik het eigenlijk - zoals eerst gedacht - helemaal niet eng vond en stiekem zelfs best leuk. Mede dankzij I. natuurlijk. Dat moet dan ook weer even vermeld.

Maar ach. U had er gewoon bij moeten wezen.
Net als al die vrouwen-van en collega's van Huisgenoot.

Jingle whatever you can find...

S-i-n-t-e-r-k-l-aa-s k-a-p-oe-n-t-j-e

U kijkt naar de generale repetitie vanaf blad voordat uit volle borst en overtuiging bij de schoenen voor brievenbus gezongen wordt. Even kijken hoe de tekst ook al weer was.



Het meisje daarentegen zingt gewoon op gevoel.
En laat de kans niet voorbij gaan om 'subtiel' op te merken dat zij het er niet mee eens is dat opa (net buiten beeld) een mandarijntje pakt.
Nei Túg, zegt ze nog, voordat ze weer verder zingt met 'bootje faaje, foenen gooje in' en ene Ti-taasje.

Dirk rocks

Ja. Dirk rocks big time.

Zwaai-zwaai-zwaai met je hán-den.
Hoog-hoog-hoog in de lucht.
Stamp-stamp-stamp met je platvoetjes.

Afijn, kijkt u zelf maar.
Springen gaat nog niet zo goed trouwens (maar ze doet een prachtige poging tot teraardestorting).



Ohja, buiten beeld wordt naast mij de speelgoedgids doorgenomen.
Speelgoedgidsen rulen ook big time en worden dagelijks van voor tot achter gespeld. Tegenwoordig bijna letterlijk...

Van een toestelling en een zaklantaarnpaal

- 'En toen hadden we een toestelling met de klas. En dat was heel leuk.'
- Oja zeg? Vertel 's, wat was dan heel leuk?
- 'Dat de meneer met een zaklantaarnpaal ging schijnen'

Ja. Heel cultureel verantwoord allemaal, daar op school.
Een voorstelling dus. In de gymzaal waar normaalgesproken de toestellen staan.
En iets met een meneer en een zaklantaarn dus. En handen die allemaal dingen deden, 'zoals in Sesamstraat mama'.

Wij denken dat deze meneer op school is geweest:


Volgende week maar eens aan de juf vragen.

Breaking news

En ze loopt... LOS.

In 10 minuten ging ze vanavond van hele voorzichtige geef-me-je-vinger-nou-want-ik-vind-het-eng-stapjes tussen papa en mama naar de 'grote' oversteek. En weer terug. En weer heen. En terug en...

We zijn apetrots! Het duurt even, maar: dan kun je ook wat!

Oh. Bewijs. Dat wilt u.

Nou, kijk:... Oja, heeft u uw luidsprekers aan staan, zet het volume dan even zachter. Want mevrouw placht luidgillend van spannendheid de oversteek te wagen. En wij complimenteren ons met overslaande stem natuurlijk 3 slagen in de rondte.

Van een filmpje en een allereerste zin

Zit ik een uurtje m'n best te doen op grappig commentaar gemonteerd ín het filmpje, stopt opeens het beeld ermee. Zou u alleen de tekst maar hebben.
Iets met .mov-bestandjes die geconverteerd moeten worden naar wmv.-bestandjes voordat je ze kunt bewerken. En dat werk dus niet. Naja.
Moet u t doen met het 'gewone' filmpje. Sookleuk.



Ja. Nou.
Hoorde u het ook?
Wij wel.
De eerste 2-woorden-zin van mevrouw: "Nee, mij."
Overduidelijk.
Er zijn slechtere zinnen om mee te beginnen, dacht ik zo.