Over foejek en het bed van Shaka

Foejek is wel mooi, volgens Danaë, die 'gisteravond vanuit onze dakkapel skybox rond 19 uur ademloos keek naar alle mooie pijlen die alvast de lucht in gingen. 

Maar toen ze in bed lag, dacht ze daar heel anders over. Huilend beval ze 'noe stoppe foejek' en 'foejek klaa'.

Bij iedere knal schrok ze weer wakker en begon weer te jammeren.

Inne papa bed lape, leek haar wel een goed idee.

Kennelijk zit de schrik van de shootout in Jackson Hole er nog diep in...

En zo hadden we vannacht - na eerder deze week Shaka Z. fka D* - een meisje in ons bed liggen. 

Gelukkig deed dit meisje gewoon slapen. In tegenstelling tot haar broer die blijkt te tandenknarsen.

*Shaka Zulu formerly known as David.

Shaka stortte eerder deze week nogal ongelukkig ter aarde, toen hij slaapdronken na z'n rituele avondplas struikelde over z'n vloerkleedje: met z'n tanden tegen z'n bed. 

Een hoop bloed en een dikke vette tand door z'n lip was het gevolg. Onhandige timing, als je net zelf je bed in wilt stappen.

Na veel huilen, praten en nog meer huilen, wilde hij wel bij ons in bed liggen.

En zijn zus, wakker geworden door de hysterische huilbui van z'n broer, vond het ook nodig om bij ons in bed te liggen. 

En dat past dus niet hè. 4 op een rij in één bed. Daarvoor is ons bed gewoon te klein. Of zijn de kinderen inmiddels te groot.

Na een uur lukte het Zus weer terug te leggen in haar eigen bed. Broer maakte direct van de gelegenheid gebruik en had het zich gemakkelijk gemaakt, en lag inmiddels breed uit te tandknarsen. Huisgenoot E. deerde het allemaal niet, te horen aan z'n gesnurk.

Ik koos eieren voor mij geld en verkoos de nacht door te brengen in een kamer voor mijzelf alleen. 

Shaka blijkt een heel fijn bed te hebben.

Ach ende weemoed...

Weer een jaar voorbij. Een pracht jaar, al zeg ik het zelf.

Een jaar waarin:

• zij leerde lopen
• zij in juni nog slechts enkele woordjes sprak en in december lekker eigenwijs meepraat en graag haar eigen mening geeft
• hij voor het eerst naar school ging
• hij leerde lezen
• ik drie dagen per week ging werken
• wij wilde plannen maakten en uitvoerden en
• wij trotse bezitters werden van stukje grond waarop momenteel een paar heipalen staan.

Dat 2011 net zo'n mooi jaar mag worden als z'n voorganger...
Ik wens iedereen een prachtig, gezond en mooi 2011 toe.
Seize the days!

En ja, deze is met terugwerkende kracht gelogd. Zo makkelijk... 

Jingle whatever you can find...

Ho ho ho...

Merry x-mas to y'all.

La Photocabine.com. Gezien bij haar.

Van een keuken, 2 stukken grond en een badkamer-crisis

Ja. Nee. Maar.

Het kan dus toch.

Hebben we ons daar toch 'even' een keuken gekocht.

Wanna-be Siematic greeploos, retro hout-look-bruin met superdun wit blad. Of zoiets.

En - ook niet onbelangrijk - een fijne keukenadviseur met wie we al gauw op hetzelfde level zaten. Geen  verhalen over konische waterstralen en andere onzin, maar iemand die oprecht zin had om een keuken te bedenken.

'Wat vinden jullie leuk?', vroeg de adviseur. 

Eh, déze, wezen we aan. Een peperdure greeploze Siematic keuken. Zwaar boven budget.
'Maar dan eigenlijk niet voor de Siematic-prijs', grapte ik half-serieus.

'Oh, maar als het u niet gaat om de Siematic-handigheidjes in de kastjes, dan kunnen we met de andere merken keukens die we hier verkopen een heel eind komen', sprak de keukenadviseur opgewekt.

En aldus geschiedde.

Hij stelde vragen als 'Wilt u ook in de keuken eten?' (ja graag) of 'Waarvoor gebruikt u een magnetron vooral?' (ontdooien... en dus blijkt een oven met magnetron-functie voor ons de meest logische combinatie). Wisten wij veel.

En hij wist precies waar wat in de showroom stond, als we twijfelden over wat voor soort spoelbak, kraan of over fijne werkbladhoogte. Geduldig legde de verschillende soort materialen naast elkaar, en legde de voor- en nadelen uit.

Terwijl de gastvrouw regelmatig langs kwam met koffie, thee, taartjes, verse broodjes of borrelhapjes en fris, maakte de keukenadviseur op de computer voor ons een keuken.
Onze keuken.

Dat het nog een heel dik jaar duurt voordat we er koken, vergeten we gemakshalve maar even. 

Ondertussen zijn we trouwens hier weer in een andere crisis beland. Een badkamer-crisis.
Had íemand ons even van te voren kunnen vertellen hoeveel een badkamer kost? En dan niet alleen de spullen, maar wat het kost om het zaakje te monteren en wat tegels tegen de muren te plakken.
Holy f*ing smokes...

Hoe gaat het eigenlijk verder met hét huis?
Even een bouw-update.
Ze zijn klaar met heien.
En vorige week hebben we de feestelijke 1e steenlegging van de 1e fase gehad. Met toeters, bellen en confetti enzo.
Van deze huizen staan de buitenmuren van de begane grond al, dus dat begint al aardig ergens op te lijken.
En daarnaast enboven zijn we sinds 10 december de trotse bezitters van 2 stukjes grond op deze aardkloot.
How cool is that!

Dus... Én een keuken, én 2 stukken grond.
Toemaar. tmoeniegekkerworden zo voor Kerst.
Nu nog een badkamer en 2 wc's.
Iemand nog goede tips voor een betrouwbare badkamer-installatie-meneer?
Iemand met gouden handjes?
Anyone???

En vandaag zagen wij...

Dirk rocks niet alleen big time op cd, maar ook real time in Tivoli.

Hoe een sneeuwvlokje de dark side van zijn moeder ontdekte

Het is 's ochtends. Nog pak 'm beet een minuut of 10 voordat we moeten vertrekken naar school, dus enige stress is merkbaar.
Ja. Bij ons wel.
Maakt niet uit hoe vroeg ik m'n bed uit stap, op de een of andere manier is er altijd wel iets (of iemand) dat een zwart gat in de tijd veroorzaakt. Is het niet een omgegooide omgevallen beker melk, dan wel een onverwachte kakluier of een centimeter ijs op je auto.
Het kind eet ondertussen met lange tanden z'n boterham en heeft eigenlijk meer oog voor de Playmobil-brochure die naast z'n bord ligt.

Plotseling veert hij op.
'Nee, ik moet niet deze kleren aan. Ik moet een wit t-shirt aan.' zegt-ie. 'Want ik ben sneeuwvlokje', voegt hij er aan toe.

Uit de stapels was kan ik nog net een optisch wit t-shirt trekken om daarna het sneeuwvlokje dwarrelend stuiterend achter te laten bij een juf en klas in Kerststemming.
Alles geheel pais en vree, zoals het hoort op de dag van de Kerstviering.
In de kring staat de Kerstboom te jammeren dat hij zijn groene shirt is vergeten. De moeder van de Kerstboom moppert samen met een moeder van een Lichtje-zonder-geel-shirt dat de juf dat op z'n minst het kledingvoorschrift voor de Kerstviering op een briefje had kunnen meegeven.

En er is niet alleen een Kerstviering, er is ook een Kerstdiner. Om kwart voor 6 's avonds werd het sneeuwvlokje weer op school verwacht. Voorzien van hapjes en bestek.
Als nietsvermoedende moeder van een 1e-groeper dacht ik 'oh leuk, gezellig'. My maiden schoolkerstdiner. Yay.

Maar het is helemaal niet leuk en gezellig. Het blijkt één grote bron van kerststress.
Allereerst de hapjes.
Wat ga je maken? Sandwiches, dacht ik. Met ham en kaas, en ook met zalm. Want het sneeuwvlokje vindt dat zo lekker. En dan ook een beetje feestlijk aankleden. Want het is tenslotte kerst.
Dus ik mikte wat kerstige cocktailprikkers op de broodjes en zette het geheel op leuke zilveren bordjes.
Maar het kan ook anders. Blijkt.
Koop-een-stapel-Danoontjes heet deze optie. Wist ik niet.
Maar ik zal het zeker onthouden. Kan ik volgende keer de avond voor het Kerstdiner ook weer gewoon sporten in plaats van broodjes snijden en smeren.

En dan het tijdstip van handeling.
Vooral handig op donderdagavond. Als er toch altijd al redelijk wat file op de weg staat. Laat staan als er sneeuw ligt. En ik daarom dus al om kwart over 4 achter m'n bureau weg moest om het kind op tijd op te halen bij de BSO. Sorry baas. Het kind heeft kerstdiner.
Maar hee, toch op tijd bij de BSO. Da's mooi.

Ik haalde een sneeuwvlokje op die door alle spanning weer eens een ongelukje had gehad en dus in een bijzondere kledingcombinatie de auto instapte.
Maar hee, who cares. Want we we hebben nog 5 minuten om het kippeneindje van de BSO naar school af te leggen per auto.
En dan - waar ze vandaan kwamen, ik weet het nog steeds niet - opeens allemaal auto's met ouders en kinderen met borden, schotels, pannen.
Blijkt dat alle scholen in de buurt vanavond Kerstdiner vieren. En dat alle ouders aan just-in-time-delivery dachten te doen. Om 17.45 uur sharp.

Als ik dan niet meer voor- of achteruit kan wegens ultragladde straat, klem gereden wordt door een opdringerige ouder en ook nog eens een bocht niet kan nemen zonder dat ik op een haar na een lantaarnpaal schamp omdat zo'n laml.ul-ouder die te beroerd is om een eindje naar de bso te lopen met z'n auto 10 andere auto's staat op te houden ...
nou, dan word ik boos.
En als ik boos word, dan ga ik heel erg vloeken. Blijkt.

Het sneeuwvlokje zat op de achterbank met open mond alle nieuwe vocabulaire uit zijn moedersmond in zich op te nemen.
En keek wat benauwd toen hij zijn moeder zag uitstappen en de laml.ul-ouder op z'n raampje tikte en hem verbaal stimuleerde zijn auto ergens anders in de straat te parkeren of hem anders op een heel klein donker plekje te stoppen.
'Maar mama, ik weet heus wel dat je zulke woorden eigenlijk helemaal niet mag zeggen', piepte hij zachtjes toen ik weer instapte.

Maar verder...
verder was het een zalig Kerstdiner.

Sinter-taais

Ik weet niet hoe het bij u thuis is, maar de Sint-spanning stijgt hier in huis tot ongekende hoogten.

Dat kan ook liggen aan het feit dat ze zojuist een overdosis suiker naar binnen hebben gewerkt tijdens het Taai-taai versieren.

Maar goed.

Momenteel spelen David en M. - zijn grote vriendin - iets met Sint, Piet en een pakjesboot.

Uiterst serieuze materie, want er moet gestrooid (bij de brievenbus, en in de schoenen in de hal) en de pakjes moeten onder veel geschreeuw worden gered uit het water.

- 'Neehee, ik ben al de hele tijd Piet', joelt David.
- 'Oh, nou. Dan ben ik straks de Tijd Piet', zegt M.

Daarnaast is het Sinterklaasjournaal vaste prik.
Bij de openingstune zit David nog tamelijk rustig op de bank.
Maar bij alle alarmerende berichten over sleutels van pakjeskamers die kwijt zijn, baby-Pieten die vooral niet door Sinterklaas ontdekt moeten worden etc. etc., stuitert hij heen en weer tussen tv-toestel en de 'mentale ondersteuning' bij het fornuis, en verkondigt daarbij met luide stem alles wat Dieuwertje Blok hem zojuist heeft toevertrouwd.

En dan hebben we nog de obligate schoen. Het blijkt een mysterieuze communicatie-lijn tussen kleuter in kwestie en de Goedheiligman.

Vorige week zaterdag mochten ze 'echt' hun schoen zetten. Kleuter was door het dolle heen met zijn kleine pakje 'Grote Jongens Lego'. Zo'n vangst smaakte naar meer, en dus zet hij sindsdien iedere avond zijn schoen.

Een serieuze aangelegenheid, want er moeten minstens 3 liedjes gezongen worden en het feit dat de schoen er staat, wordt voor de zekerheid nog even door de brievenbus geschreeuwd.

Een voorzichtige opmerking - oh tere kinderziel - dat Sinterklaas misschien geen tijd heeft vannacht, wimpelt hij weg 'Want dat weet je niet mama, je weet maar nooit'.

De eerste keer deden we nog een briefje in zijn schoen met daarop de mededeling dat Sinterklaas helaas niet iedere avond kan langskomen om iets in z'n schoen kan doen.

Verguld pakte hij het briefje uit zijn schoen. 'Een brief van Sinterklaas, een echte brief,' jubelde hij. Dat was haast nog mooier dan de Grote Jongens Lego-ieniemienie brandweerauto. En iedereen onderweg naar school moest het weten.

's Avonds moest de schoen weer gezet.

Want het was toch echt niet de bedoeling dat Sinterklaas zijn verlanglijstje had gehouden, vond hij. Sinterklaas had het ding moeten bekijken en gewoon weer terug geven. 'Want ik wil er zelf iedere dag naar kijken, mama'. En dus sommeerde hij de Goedheiligman per zelfgeschreven order zijn verlanglijst weer terug te geven.

Aldus geschiedde. De volgende ochtend lag op miraculeuze wijze zijn wensenpakket (niet gering trouwens, maar dat terzijde) weer in zijn schoen.

Wij werden nog even fijntjes met onze neuzen op de feiten gedrukt. Want Sinterklaas had dan wel geen kadootjes achtergelaten, maar hij was wél in onze straat geweest. En dus was-ie helemaal niet bij de kinderen in B. of W. om kadootjes te brengen, xoals we de avond tevoren hadden uitgelegd.

Danaë breidde en passant haar vocabulaire uit met het Sint-pakket:

Tietaas = Sinterklaas

Piet

Petenotuh = pepernoten

De keukenverkoper en de konische waterstraal

Je hebt keukenadviseurs en keukenverkopers. Blijkt.

Dat wisten we niet, maar daar komen we zo langzamerhand achter. 

Afgelopen zaterdag zaten wij tegenover de verkopende variant. 

De verkopende variant heette iets als 'Rachid', of 'Achmed'. We konden het niet zo goed verstaan, want naast afleidend wapperende armen, bezat de man ook een zeer rappe tong. Maar laten we 'm Achmed noemen.
En Achmed is een rasechte keukenverkoper.

Naar blijkt, slaat een rasechte keukenverkoper zijn publiek voortdurend om de oren met in zijn ogen hoogstnoodzakelijke weetjes. Op deze manier ontstaat er volgens de verkoper een gapende kenniskloof die alleen door zijn toedoen gedicht kan worden. En hij zal geen mogelijkheid onbenut laten om u daarop te wijzen. Zo ook Achmed.
Weet u bijvoorbeeld met 'hoeveel kuub uw keukenkastdeurtjes geperst zijn'?
Waarbij geldt hoe meer kuub, hoe beter, volgens Achmed. Terwijl wij, onwetende keuken-nitwits die wij zijn, louter voelen of een laadje bij het open en dicht doen niet uit elkaar dondert. En dat is dus echt heel erg verkeerd, zei hij streng.
Of nog zoiets, 'konische waterstralen'. Of we wel weten hoe fijn dat is, een konische waterstraal, vroeg Achmed.

Een keukenverkoper gebruikt ook om de haverklap zinsneden als 'commerciële dag' of 'daarin ga ik helemaal met u mee' en geeft voortdurend aan je 'uit de markt te willen kopen'.
Vooral dat laatste was heel fijn voor ons, zei Achmed. Want dan hoefden we vandaag nog geen keuken te kopen, maar alleen voor een 'heel scherp bedrag' (nog zo'n zinsnede) te zeggen tekenen dat de winkel van Achmed onze keuken gaat plaatsen.

Een keukenverkoper geeft desgevraagd geen advies over bijvoorbeeld min-of-meer logische plekken van apparaten.Of welke kleuren en materialen goed met elkaar combineren. Nee.
Want, zo benadrukte Achmed steeds, 'het is úw keuken mevrouw, het is úw beslissing'.
En hij begon direct op een plattegrond mijn onze keuken te tekenen.
Zonder te vragen wat voor voorkeur we hadden. Landelijk of modern bijvoorbeeld. En of we in de keuken misschien ook wilden eten.
Had-ie beter maar wel kunnen doen, want na een half uur tegen dovemansoren praten werd het Achmed duidelijk dat-ie maar beter opnieuw kon beginnen.

Een rasechte keukenverkoper houdt tevens van real-life voorbeelden en bewijzen, blijkt. Als een soort standwerker op de markt, zeg maar.
'Nee, dit butst echt niet als je er met je pan tegen aan stoot. Het is echt oersterk. Kijk maar.' En met een knetterharde knal zwaait hij de wok die als requisiet op het niet-aangesloten fornuis stond, tegen het keukenkastje. Argeloze bezoekers in de showroom met een hartverzakking van schrik achterlatend.
'Kijk. Dit materiaal laat na verloop van tijd stukjes los.' En hij ramt het voorbeeld-kastdeurtje tegen de rand van de tafel. Het blijkt niet gelogen: de stukjes vliegen inderdaad in het rond.

Tot slot blijkt een rasechte keukenverkoper ook heel goed in het in-uw-persoonlijke-zone-staan. Maar dan vooral op een verbale manier. Zodat u tijdens het gesprek 'om uw keukenwensen in kaart te brengen' voortdurend op uw quivive bent.

Kijk, ik weet dat ik genaaid wordt met dit soort dingen. Dat wist ik al ver voor binnenkomst van de keukenshowroom. Maar op de een of andere manier ligt het er te dik bovenop.

Dat komt door het toneelstukje dat Achmed speelde, vanaf het moment dat we over de drempel stapten. 

Nét iets te hard je hand schudden. 

Nét iets te enthousiast juichen bij het intekenen van de vaatwasser op een ogenschijnlijk-wel-maar-toch-niet-logische plek en daarbij nét iets te vaak roepen dat dit 'echt dé plek' is. 

Of hysterisch enthousiast doen bij (weer) een combinatie van kastjes-kleur en werkblad die volgens ons toch echt niet lekker matcht.

En bij afronding nét iets te vaak zeggen dat hij het zo'n geweldig fijn en leuk gesprek vond. 

En da's gek. Want dat idee hadden wij dus helemaal niet.

Dus: heeft u nog prettige keuken-toko ervaringen, liefst ergens in het midden van het land? Tips anyone? 

Ik ben benieuwd.

En nu vraagt u zich natuurlijk af: waarom zijn jullie na de 1e minuut niet gewoon opgestapt? Why in hells name zijn jullie gebleven? 

Nou kijk. Met veel moeite hadden we de afspraak gemaakt én oppas voor de kinderen geregeld. 

En die kostbare uren zonder kinderen waarin je ongestoord kunt nadenken over de indeling van je keuken-to-be, laat je natuurlijk niet door de eerste de beste keuken-standwerker door je neus boren.

En besides that, op een gegeven moment werden we toch wel heel benieuwd naar wat de beste man van onze wensen überhaupt heeft meegekregen en hoe hij deze vertaalt naar de 'scherpe aanbieding' waar hij het de hele tijd over heeft. Eigenlijk was het bijna grappig.

S-i-n-t-e-r-k-l-aa-s k-a-p-oe-n-t-j-e

U kijkt naar de generale repetitie vanaf blad voordat uit volle borst en overtuiging bij de schoenen voor brievenbus gezongen wordt. Even kijken hoe de tekst ook al weer was.



Het meisje daarentegen zingt gewoon op gevoel.
En laat de kans niet voorbij gaan om 'subtiel' op te merken dat zij het er niet mee eens is dat opa (net buiten beeld) een mandarijntje pakt.
Nei Túg, zegt ze nog, voordat ze weer verder zingt met 'bootje faaje, foenen gooje in' en ene Ti-taasje.

Onthulling

Ik snap het al.
U komt niet weer hier kijken om te zien wát ie nou had geschreven (want dat was heel duidelijk, bleek), maar 'op wie' hij nou is...

Liefe mamaa ik ben ferlieft - dat stond er -
op jou - dat zei hij erbij, en hij lachte nog eens en gaf me een dikke knuf -
En nee, hij wilde die laatste 2 woorden niet ook nog opschrijven, want het volgende filmpje van Sesamstraat was alweer begonnen... Als verliefde jongen moet je tenslotte je prioriteiten weten te stellen.

Zo verschrikkelijk cute, schattig en ontroerend.
Dat-ie dat schreef met de punt van z'n tong bijkans op het papier geplakt, zo tussen de bedrijven door tijdens Sesamstraat.
Ben benieuwd hoe lang de liefde standhoudt. Als-ie 18 is, zal-ie wel een ander 'object of his affection' hebben.
En als-ie in de pubertijd belandt, zal-ie me vast niet meer zo lief vinden. Misschien toch handig om als bewijsmateriaal achter de hand te houden.

Maar voor zo lang het duurt: ik geniet ervan.
Lang leve de liefde!

Verklaring

Terwijl wij ons ons hoofd breken over zaken als

• dé locatie van een vaatwasser (keuken, evident),
• wat op de vloer te leggen met vloerverwarming als hoofdverwarming (geen radiatoren meer, hoera... maar houten vloer is niet geschikt en van tegels houden we niet)
• tegels in wc's en badkamer (hoe groter hoe beter, schoonmaak-technisch gesproken),
• stopcontacten (nooit genoeg, zo hebben wij begrepen),
• nieuwe scholen (katholiek, openbaar, christelijk, wel of nieuwerwetse onderwijsopvattingen),
• bso's en kinderdagverblijven (beide liefst in de buurt van t nieuwe huis),

mag u onderstaand epistel even lezen ontcijferen.

Woensdag de onthulling. Woehoe, een echte clifhanger.

En nee. Ik heb hier geen woord en geen letter bij geholpen.

Want ik was aan het koken. En als u mij een beetje kent, weet u dat dat een proces is waarbij ik al mijn aandacht nodig heb willen worstjes onder mijn handen niet verschrompelen tot ondefinieerbare zwartgeblakerde dingetjes en de broccoli tot soep veranderen.

Magguh-wauw

'Klik', doet het deurtje van de volle wasmachine opeens.
Danaë staart met één oog semi-schuldbewust naar het opengesprongen deurtje. En met haar andere oog houdt ze mijn reactie in de gaten.
Danaë? Heb jij aan de knopjes van de wasmachine gezeten?
Nee, zegt ze. Snel kijkt ze de andere kant op, en begint bij wijze van afleiding nonchalant met een doos te spelen. Een aureooltje verschijnt nog nèt niet boven haar hoofd.
Danaë, wijs me eens aan. Op welk knopje heb je geduwd?
Dan wint de trots. Met stoute glinster-oogjes priemt ze haar vingertje in de richting van de knop waarmee je de deur opent.
Maar dat mag toch niet? Je mag toch niet aan de knopjes van de wasmachine komen?, zeg ik streng.
Met grote blauwe ogen kijkt ze me aan, knikt instemmend en zegt 'magguh-wauw'

Juist.
Magge-wel. Kleine dondersteen.

Let's do it

Sommige dingen moet je gewoon doen. 

Schreef ik semi-stoer *en slaat nog maar weer eens een kruisje*. Maar degenen die mij/ons kennen, weten dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan. Nee. Meer een hele winter zomer.

Lang verhaal kort: we doen het dus. Een nieuw huis. 

En - as we speak - de eerste voorbereidingen zijn al begonnen. De zonnebloemen zijn weg. Hekken erom heen. De grond is uitgegraven. De hoeveelheid regenwater die zich in het gapende gat verzameld heeft, negeren we gemakshalve maar even.

Deze week of volgende week gaan de eerste palen erin.

Dus.

De komende tijd zal ik u verslag doen van hilarische uitstapjes naar keukenboeren en badkamertoko's. En vermoeien met dilemma's over bijvoorbeeld deurkrukken, wandafwerking, of het aantal stopcontacten dat een mens nodig heeft. 

Yay.

Ah. Hoe hét huis eruit ziet? Nou, zo. 

Ja. Best wel  überleuk, al zeg ik het zelf. 

Alleen wonen we dan niet aan t water, maar in de straat erachter. Met openslaande deuren vanuit de keuken naar de 6 meter diepe voortuin waar je lekker in de zon kunt zitten.

En met uitzicht op nu reeds bestaande houtwallen. Wel zo prettig vind ik, in een totally-new-bouwwijk.

En wanneer het huis af is? Ehm, ergens 1e kwartaal 2012. 

Of 2e kwartaal. Dat kan ook. Iets met strenge winters en 180 werkbare dagen per jaar.

Statement(je)

In het kader van 'Lekker-Belangrijk-en-Totaal-Gebrek-aan-Inspiratie'


Hossáá. Weg ermee.
's Kijken. Accountopties. Klik.
Ja. Klik.
Ja-haaa. Klikkerdeklik. Bevestig.
Wat nou 'of ik wel weet wat ik aan het doen ben'. KlikkerdeKlik. Nog een keer bevestig.
Klikkerdeklik. KLIK.
En dan...
Eindelijk ge-de-hyved. Heerlijk.

Ja. Sorry hoor.
Deed er al eeuwen niets meer mee, met deze 'bijenkorf', en de overname door de Televaag was de spreekwoordelijke druppel.
U zult het met een vriendje minder moeten doen.
Woeh, statement...