Zwangerschapsbubbel en hersenverweking

Zou u toch denken dat ik alle tijd heb om weer eens een logje te schrijven, nu ik zo fijn zwangerschapsverlof heb. Dan heb je tenslotte tijd genoeg.
Dacht ik eigenlijk ook.

Natuurlijk heb ik tijd genoeg.
Maar nee, geen logjes.

Ik dobber namelijk fijn rond in mijn zwangerschapsbubbel, en helemaal nu de kindertjes een weekje uit logeren zijn.
Heerlijk. De hele dag alleen met mijn gedachten, geheel in mijn eigen ritme.
Eten wanneer ik wil. Slapen wanneer ik wil.
Beetje onder de parasol een boekje lezen.
Of een beetje voor me uit mijmeren.
Wat haken (die deken moet toch echt binnenkort af).
Fotoalbumpje maken van de geboorte van Danaë. Zielig hè. Het kind heeft ondertussen honderden foto's van zichzelf, maar nog geen enkel album van haar bestaan. Ja, heel zielig. En dus probeer ik nu op de valreep er nog wat van te maken. Zodat ze kan zien wat ze zelf allemaal heeft 'ondergaan' toen ze een kersverse baby was.

Het kan trouwens ook zijn dat ik zo maar vergeet te loggen.
Want ik lijd met de dag meer aan hersenverweking, lijkt het wel.
Gister nog m'n autosleutels kwijt in de parkeergarage. Bleken gewoon verstopt in een ander vakje in m'n tas. Maar dat duurt dan ruim 5 minuten voordat ik daar achter ben. Tja.
Of was in de machine laten zitten, een dag of 2.
Of weten dat je per sé naar de Etos moet, maar daar aangekomen echt niet meer kunnen verzinnen waarom dan wel. En dan thuiskomen met vanalles in de hoop dat daar hetgeen bij zit waarom je naar de Etos moest. U raadt het al: niet dus...

Het toppunt was echter afgelopen maandag.
Wegens beetje vage pijn in de onderbuik toch maar besloten een plas bij de huisarts in te leveren. Het zou misschien zo maar blaasonsteking kunnen zijn, niet waar?
Aldaar aangekomen vul ik netjes alle vragen in (en dat waren er best veel), en zet de boel met vragenlijst en al in het daarvoor bestemde kastje.
Ik kon nog net onthouden dat ik na tweeën kon bellen voor de uitslag.
Helaas stond mijn uitslag niet in het systeem.
Want ik was de bovenste helft van het formulier vergeten in te vullen. Dat waar je essentiële dingen als je naam, adres, geboortedatum, naam van de huisarts etc. invult.
Gelukkig was er maar één zwangere van 36 weken plus 2 dagen die de boel was vergeten in te vullen, dus kwam alles toch nog goed.
Minder goed was dat ik inderdaad blaasontsteking had.
Maar daar helpen een hoop pillen tegen.
En rust.
Dus eh, ik ga weer even een siësta houden. Onder de parasol.

Van open deuren en Hormonaal Ingegeven Behoeften

Tjee zeg. Heb ik zo maar in ene zwangerschapsverlof.
En ook 'zo maar in ene' een heul dikke buik.
Maar dan ook echt een dikke buik. M'n navel lijkt verdwenen. Het vel staat met de dag strakker.
Waar gaat dat heen? Of liever gezegd: komt dat allemaal ooit nog weer goed?

En als ik dan toch aan het zeuren ben, zal ik dan ook maar meteen even de open deuren met u behandelen?

Meest gestelde, en wat mij betreft ook de meest irritante vraag van dit moment: Hoe lang móet je nog?
En dan vooral zo'n ach-ende-wee-meewarige blik erbij, starend naar the huge belly.
De vraag kan tegenwoordig overal en door iedereen gesteld worden. Van collega's tot wildvreemden in de supermarkt.
Waar ik eerst nog vriendelijk doch stellig antwoordde 'Ik mág nog zo'n maand of 2, week of 8, week of 6 euhm 5', krijg ik nu de neiging te zeggen dat ik nog minstens tot m'n 67ste mag werken, en te vragen hoe lang de ander nog 'moet'.

Of deze: 'En, weet je al wat het wordt?'
Ligt een beetje aan de intonatie, maar sommigen - meestal de vage bekenden of wildvreemden in een speeltuin, supermarkt of andere 'verzamelplek' - menen er recht op te hebben te weten wat het wordt is.
Vooral in die laatste gevallen vind ik het heel leuk om te zeggen 'Jazeker, een kind.'

Maar goed.
Ik zwangerschapsverlof, en Het Kind een eindeloze zomervakantie.
Gelukkig is daar de BSO, en natuurlijk het kinderdagverblijf voor Het Andere Kind.
Dat betekent dat ik tijd heb voor Hormonaal Ingegeven Behoeften als

het haken van een babydekentje,

het inslaan van voldoende potten pindakaas (echt, vraag me niet waarom, want zo vaak eet ik het niet. Maar genoeg pindakaas in huis is momenteel een heel rustgevende gedachte)

en het lappen van de ramen (heb ik dan natuurlijk geen foto van. Sommige dingen 'móet' je gewoon doen).

Zingen is zo fijn

Zingen doet ze erg graag. Daarom speciaal voor u een medley van Liedjes die ze bij de "Kunstkindjes" regelmatig zingt.
Nog leuker zou zijn de versie waarbij ze er ook bij danst. Maar hé, die heb ik niet. Jammer hè?

En zo zit het...

'Heb jij kindjes?' vraagt David aan de kapper, terwijl ze zijn haar aan het knippen is.
'Nee', zegt de kapper. 'Ik heb geen kindjes.'
'Ow', doet David. 'Waarom niet? Heb jij dan geen man?'
'Nee, ik heb wel een vriend. Maar geen man', zegt ze.
'Hmm, hmm', doet David begrijpend. Het hebben van een man is kennelijk toch een voorwaarde voor het hebben van kindjes.

'Maar als je wel een man had', denkt hij hardop, 'en je had een baby in je buik, dan had jij een eitje.'
Als de kapper doorkrijgt welke kant het gesprek op gaat, stijgt het rood langzaam vanuit haar nek omhoog.
'En dan had jouw man van die salamandertjes die net uit hun ei zijn gekropen. Roze en blauwe...' gaat hij onverstoorbaar verder.
'En als de roze dan het eerste bij het eitje is, dan wordt het een meisje. En als de blauwe salamander het eerste is, dan is het een jongen.'

Een mijlpaal... van een week of twee gelee

Yep. Still there.
Met minder energie tot m'n beschikking dan ik van mezelf gewend ben, verschijnen er wel blogjes in m'n hoofd, maar niet zoveel op het weeweewee.

Enniewee. We hadden hier een mijlpaal, een week of twee geleden.
Het Kind, of meer precies De Zoon, werd Zes.
Ongelooflijk Zes en dat betekent Ongelooflijk Jarig.
Serious business dus. Zo serious business volgens het feestvarken zelf, dat hij op de ochtend van z'n familiefeestje bijna kostend van de spanning boven de wc hing.
Gelukkig kwam alles toch nog goed, en kon hij vol trots de kado's in ontvangst nemen en z'n kaarsje uitblazen.

De volgende dag was z'n échte verjaardag.
Zelden heb ik een kind zo waanzinnig blij gezien met een kado...

Het was namelijk Z'n Aller-Aller-Grootste Wens weet u.
Een wens die hij aan het begin van dit jaar op een zelfgeknipte vallende ster had geschreven (want 'dan komt m'n wens misschien wel uit mama').
Een wens die voor nogal wat spanning zorgde toen hij er een maand of twee geleden achter kwam dat Het Kado in kwestie bij de speelgoedwinkel in de opruiming was. En dat er 'nog maar twee' van in de winkel waren.
Assertief als hij is, ging hij zelf wel even vragen bij de winkelmevrouw of Het Kado eventueel nog besteld kon worden, voor het geval ze allebei verkocht zouden zijn.
Groot was de schrik in zijn ogen toen de mevrouw vertelde dat Het Kado helaas niet meer bijbesteld kon worden. Er zat niets anders op dan wachten en hopen. En regelmatig de speelgoedwinkel binnenlopen om te kijken of het er nog was.
En toen... toen bleek een paar weken later dat er één verkocht was... En toen... toen bleek vlak voor z'n verjaardag dat ze allebei verkocht waren...
Hoe moest dat nou?
Afwachten David... Wie weet komt het allemaal toch nog goed.

En het kwam goed.
Glimmend van trots en blijdschap, nadat hij eerst uitzinnig op ons bed had gejuichd toen hij na het eerste afgescheurde papiertje ontdekte dat Z'n Aller-Aller-maar-dan-ook-echt-Aller-Grootste Wens onder het pakpapier verborgen zat.

Een andere grote wens van hem was eens een écht kasteel te bezoeken. Hij was afgelopen vakantie wat teleurgesteld over de ruïnes van kastelen die we met veel moeite konden vinden, en wilde wel eens een heel kasteel bekijken.

Ook die grote wens kwam uit op z'n verjaardag:
We gingen naar het Muiderslot alwaar ze voor de gelegenheid een stapel échte ridders met alles erop en eraan hadden losgelaten.

Terwijl het ruim 25 graden was, liep meneer de hele dag in z'n smoorhete ridderpak rond en zoog alles op wat met ridders te maken had.
Mocht een echt zwaard hanteren, kreeg zijn eerste zwaard-vecht-les en liet en passant ook nog even samen met een stapel andere kinderen een ridder in z'n harnas sterven.

Een prachtdag was het.
Dat vond ook de kleine prinses, die ook de hele dag in vol ornaat (jurk, diadeem en suikerzoete handtas) haar Jarige Broer op gepaste afstand volgde.
Gelukkig hebben we de foto's nog:

Een echte ridder-handschoen

Toch zwaar, zo'n zwaard

Toch best spannend, zo dicht bij een echte ridder

Ridderdag bij het Muiderslot: ook leuk voor papa's

Eerste Zwaard-Vecht-Les van een ridder-zonder-harnas

Prinses Danaë bekijkt het gevecht

Val aan, oh koene Ridder

Het Herstel. En een meisje met een ijsje

En zo zijn we alweer 4 weken verder.
Uiteindelijk zijn we wel nog een weekje op vakantie geweest. Zwalken kun je tenslotte overal, dachten we. En op een terrasje in de zon een beetje draaierig wezen, is vast veel aangenamer dan in een koud Nederland wachten op herstel.
Ja, u weet het vast niet meer, maar begin mei was het hier dus koud en nat. En wij zaten lekker in 25-30 graden in de zon in Zuid-Frankrijk. Een beetje zoals het weer nu is, zeg maar.

En het was leuk hoor, zo in Frankrijk. Lekkere kaasjes, fijne stokbroodjes, mooie stadjes.
Kijk nou: het mooiste en lekkerste meiijsje van heel Frankrijk Europa.

Te eten aan de boulevard in Sainte Maxime, mocht u daar ooit een keer in de buurt komen. Een echte aanrader.

Nog even over dat Herstel, mensen.
Dat duurt dus echt Heul Erg Lang, voordat zo'n virus op je evenwichtsorgaan weer het veld heeft geruimd.
Zo lang het dat nu nog niet over is, dat ik nog niet naar mijn werk kan en dat ik nog niet durf te fietsen. Iedere dag een klein beetje beter, dat wel. Soms helaas maar zo'n klein beetje, dat het verschil met de dag ervoor nauwelijks op te merken is.
Het Herstel kan bij 'normale' mensen - en daar bedoelde de huisarts letterlijk niet-zwangeren mee - zo'n 6-8 weken duren. Vinnik nogal lang, persoonlijk.
Het goede nieuws is, dat ik dan nu zo'n beetje op de helft zou zijn, denk ik dan maar. Want ik reken mezelf graag tot de 'normale' mensen.
Nou weet ik ook wel dat dat momenteel niet zo is, en dat ik over niet al te veel weken voor de derde keer een baby op de wereld ga moet zetten. Maar hé, wat zou het fijn zijn als ik dat tegen die tijd pijnloos zeeziekloos zou kunnen doen.
Oh hè, daar is het weer: über-denial over het fenomeen dat bevalling heet. Ik ga gauw weer liggen onder die steen, en hopen dat over 12 weken als een soort magisch iets die baby als vanzelf in zijn of haar wieg belandt.

Van dat je blij bent dat je een annuleringsverzekering hebt....

Ik zou dit kunnen schrijven vanaf een heerlijk zandstrand aan de Franse zuidkust.
Of vanaf een terrasje in een mooi oude haventje. Of voor mijn part vanaf het huisjespark waar we een huisje hebben gehuurd.

Dan zou ik schrijven over de lekkere verse croissantjes en de heerlijke Franse stinkkaasjes. En over de uitstapjes naar een mooi oud klooster of het schildpaddendorp in de buurt. Of over het zwembad waar de kinderen zo heerlijk de hele dag in konden rondspetteren. En uiteraard over het fantastische weer.

Maar u raadt het al. Niets van dit alles.
Nee.
Ik schrijf dit vanaf mijn bed.
Als dat nou nog eens mijn vakantiebed was, dat zou nog wat zijn.
Maar nee. Ik schrijf dit vanaf mijn eigen bed. Thuis. In Nederland.

En dat allemaal omdat een virus het gore lef heeft gehad om uitgerekend in de nacht voor vertrek in/op mijn evenwichtsorgaan te gaan zitten.
Nou weet ik niet of u weet wat dat met iemand doet. Ik sinds 4 dagen wel.

Het zorgt ervoor dat je ultra wagenziek in je bed ligt, terwijl je niets anders doet dan naar het plafond staren. Dat je niet meer zelf naar de wc kunt gaan. Dat het lijkt alsof iemand anders de besturing van je ogen heeft overgenomen. Dat je om alles moet vragen. Dat, als je te lang rechtop zit - wat sowieso niet zo'n aanrader is als je je zo voelt - je alles wat je gegeten en gedronken hebt er in strak reflex weer uitgooit. Dat je je kinderen echt heel lief vindt, maar dat je knettergek, om niet te zeggen kotsmisselijk, wordt van hun enthousiaste gestuiter en vrolijke getater om je bed.

Volgens de huisarts gaat dit grapje niet 1-2-3 over. Maar ben ik hier wel een paar weken zoet mee.

Nog een geluk bij een ongeluk - denk ik dan maar - dat Huisgenoot 'toevallig' ook vakantie heeft.
Alhoewel het meer op een werkvakantie begint te lijken. Kinderen entertainen. Vrouw bedienen. Kinderen uitleggen dat we voorlopig niet op vakantie naar Frankrijk gaan. Dat ze een beetje rustig in de buurt van mama moeten doen. Boodschappen doen. Wasjes draaien. Dat soort werk. Terwijl hij zich had verheugd op zandkastelen bouwen aan een of ander Frans strand.

En ach, u had Danaë moeten zien, op de ochtend van gepland vertrek. Slaapdronken in haar pyjamaatje, met haar rugzakje om kwam ze de trap afgestommeld. "Gaan we nu op vakantie papa?"
Nee lieverd.
Helaas. Mama is 'even' ziek.

Van high five, girly-girly stuff en een afhaaleend

Ach, ach, ach, wat is het toch gezellig allemaal: zo'n baby in je buik en wat fluisterende kindertjes er tegenaan.
Danaë wenst alleen een meisjesbaby te krijgen. Want die zijn lief.
David weet zeker dat het een jongensbaby is. Want hij schopt.

Vanavond heeft David voor de eerste keer de baby gevoeld. Terwijl ik even op z'n bed lag, kwam hij gezellig naast me liggen om de dag door te nemen en legde en passant z'n hand op m'n buik. Baby 3.0 zwom ogenblikkelijk naar z'n hand en gaf 'm een high five. Het duurde nog een high five of 3 voordat David het ook voelde.
'Hé, hallo baby. Ik ben David', en hij keek nog een keer ongeloofwaardig naar zijn hand.
'Mama, hij deed zó tegen mij!'

Afijn. Gezellig dus.
Wat ook heel gezellig is, of gewoon het absolute toppunt van girly-girly stuff, is 'nagellakjes op je vingers'.
Kijk. Zo trots als een pauw.

Geen idee trouwens van wie ze dat heeft.
Ja, van de juf van de creche natuurlijk. Maar ik bedoel die voorkeur voor meisje-meisje dingetjes, zoals poppen en make-upjes.
Ik heb pas nagellak remover in huis sinds David een paar maanden geleden heel metroman-like 3 dagen met groene nagellak op z'n vingers rondliep.

En kijk 'ns. Wie kwakte er even aan vanavond?
De afhaaleend.
Gezellig hoor. Altijd in voor een hapje brood.

Had ik al gezegd dat het hier momenteel heel gezellig is?

Van kootoeteren en Pasen

"Ga je nu kootoeteren mam?", vraagt Danaë belangstellend.

Ja. Ik dacht: ik doe eens gek.
Het is tenslotte Pasen niet waar.
Als de rest van de mensheid bij Ikea of een andere meubeltoko staat, dan kan ik best even 'kootoeteren' terwijl Huisgenoot her en der nog wat dingetjes aan de muur schroeft.

We leven hier op Paasbrood, veel eieren en de kinderen doen daar bovenop nog een berg chocoladepaaseitjes, of een hele chocoladepaashaas als ontbijt.
Het is tenslotte Pasen niet waar.

Het is trouwens toch wel even wennen nu David op een christelijke school zit.
Hoewel de oude school (katholiek) en deze school dezelfde godsdienstmethode hanteren, blijkt er toch wel wat verschil te zitten in bijvoorbeeld hoeveel en hoe vaak ze er iets uit doen.
Bidden doen ze bijvoorbeeld wel op de nieuwe school.
En ook het Paasverhaal wordt duidelijk diepgaander behandeld. Of het ligt aan het feit dat hij bij de Paasviering op school samen met wat kinderen uit de bovenbouw het Paasverhaal mocht voorlezen. Dat kan natuurlijk ook.
Hoe dan ook, het leidt tot het zingen van Jezus-liedjes in de auto en tot diepgaande vragen aan de keukentafel:
Waarom nam Jezus eigenlijk de schuld voor de stoute dingen die we hebben gedaan mam? Want hij heeft het toch niet gedaan? Dat vind ik eigenlijk niet eerlijk.

Ik neem nog even een paasei terwijl ik mij bezin op een antwoord.
Of ik stuur deze vraag door naar een hulplijn, ook wel genoemd 'juf'.
Het is tenslotte Pasen niet waar.

Wat we deden...

Niet bloggen. Dat is duidelijk.
Maar wel veel andere dingen.

Zo haakte ik maar weer eens een babydekentje.
Niet voor onszelf. Maar voor een babymeisje-to-be van een vriendin.

En we deden vooral leuke dingen:

Speelden kaboutertje in het bos, bijvoorbeeld. Compleet met knapzak.

En een bosnimf die de opdrachtjes 'voorlas'.

Of we deden een poging om broer en zus eens gezellig samen op de foto te zetten.

Zeer goed gelukt, zoals u ziet.

 Of we dachten heel out-of-the-box na over kleren.

Ik zeg u, 'n t-shirt als bovenstuk is zo overrated...

 Of we gingen naar de kapper. Voor het eerst sinds anderhalf jaar.

En de kapper kon heel mooi invlechten.

Maar na 2 dagen moest het er toch echt uit...

Wel apetrots op haar 'krullen'.

Van een conversatie die te leuk was om te vergeten

Tjee. Druk hoor.
Vind ik dan hè.

Werken. Her en der wat ziekige kinderen.
Zelf een fikse verkoudheid verwerken.
Overstappen naar en wennen aan een nieuw kinderdagverblijf. Wat ze 'pannend' vond, maar waar ze het heel erg naar haar zin blijkt te hebben.
Af en toe nog een beetje klussen in huis. Het is bijvoorbeeld wel prettig om een echte lamp boven de eettafel te hebben, in plaats van zo'n sfeer-dodend verhuispeertje.
Of wat dacht u van gordijnen. Ook heel fijn om te hebben.
En ondertussen ook nog even werken aan de bouw van nr3.
Voor wie Huisgenoot en ik overigens nog steeds geen enkele naam weten. Heel dom van ons om bij de eerste twee alle (volgens ons) leuke namen te verwerken. Het voorstel van Danaë om 'm Lugo te noemen, gaat het waarschijnlijk niet halen op het potentiële-namen-lijstje. Suggesties, iemand?
Ahwel. Ik word er bij tijd en wijle een klein beetje moe van.

Enniewee.
Deze conversatie was te leuk om te vergeten:
Wij rijden langs een sloot waar een mevrouw zichtbaar moeite heeft om haar aangelijnde hond mee te krijgen. Hij wil richting sloot, en zij wil duidelijk de andere kant op.
Hee kijk, zegt Danaë. Die hond wil zwemmen.
Oh, zeg ik. Dat kan toch niet? Hij heeft toch geen zwembroek aan?
Hahaha, giert Danaë het uit. Dat hoeft toch helemaal niet? Want hij heeft toch geen blootje?
Een hond heeft een zachtje.

En vandaag...

mag u een kijkje nemen in mijn buik.

Al bijna 13 weken onderweg.
Alive 'n lounging met een duimpje in de mond.
Wij zijn blij!

Zo. Daar zijn we weer.

Kreeg ik 'zo maar' een huis voor mijn verjaardag. Tismijwatzeg.
Ik vrees dat Huisgenoot de rest van zijn leven dit kado niet meer zal overtreffen, maar als ik eerlijk ben: volgend jaar neem ik graag genoegen met een mooie ketting.
Word ik een stuk minder moe van.

Voorlopig De komende 30 jaar zitten we hier goed, maar nog wel een Gouden Verhuistip voor u:
Huur twee beroepsverhuizers met grote auto voor een paar uur en laat die al je zware dingen als wasmachines, banken, kasten en nog veel meer zooi-waarvan-je-dacht-dat-je-het-uit-elkaar-moest-halen-omdat-het-anders-niet-door-het-trapgat-kan in één keer in de verhuisauto zetten en keurig netjes op z'n plekje in je nieuwe huis zetten.
Dan hoef je zelf de volgende dag met lieve broers, schoonzus-to-be en schoonpapa* alleen 'nog maar' de verhuisdozen en kleine meubels in de gehuurde verhuisauto te duwen.
Heerlijk!

En nu?
Nu zitten we daar.
David heeft zijn eerste schoolweek op zijn nieuwe school achter de rug. Zowel voor hem als voor mij wennen.
Hij aan de nieuwe juf, kinderen en de anders-dan-de-oude-school-lesmethode.
En ik aan het feit dat school op woensdag en vrijdag niet om 12 uur, maar om 12.30 uitgaat. Stond ik daar woensdag een half uur in de vrieskou te bibberen samen met Danaë. Naja. Nog altijd beter dan andersom.

Oh. U wilt foto's.
Nou vooruit. Een beetje dan.
Vooral de laatste is om de verhuisdozentroep-waarvoor-we-nu-nog-te-lam-zijn-om-uit-te-pakken heen gefotografeerd.

Maar hé, who cares.
We zijn óver.
Het oude huis is overgedragen aan de nieuwe eigenaars.
We hebben weer internet.
En we hoeven voorlopig nergens anders heen.

* Dankt allen nogmaals voor het verjaarskado in natura.

Tip van de dag: huur een verhuizer voor een paar uur...

...want dan kan die schuifdeur van de klerenkast wél in 1x mee!

Dan hou je zelf nog een hoop dozen over...

...maar die laat het Familie-Verhuis-team de volgende dag moeiteloos in de vrachtauto verdwijnen...

...zodat je zelf alleen nog feestelijk wat lampen in elkaar hoeft te zetten.

En dan ziet het er na 2 weken ongeveer zo uit.

Aftellen...

We telden al heel wat af de afgelopen tijd.
Tot Sinterklaas weer in Nederland was, bijvoorbeeld.
Of tot verjaardagsfeestjes.
Tot dat we de sleutel van het nieuwe huis kregen.
Of tot logeerpartijen en oppas-dagen.
Tot Kerstmis en Oud & Nieuw.

En nu komt de verhuisdatum toch wel heel erg dicht bij.
Gelukkig keert de rust - hopelijk - in februari weer.

Van slagboom en een wake-up call

De juf van het kinderdagverblijf was jarig vandaag, vertelde Danaë. En ze trakteerde "koekjes met slagboom en hageltjes". Hmm, lekker!

En wat betreft de wake-up call:
Als je dochter 's ochtends in de badkamer vraagt waarom je "prikkels" op je benen hebt, dan is het de hoogste tijd om je benen weer eens te scheren.