Lisiteerd

Nah.
Zit ze weer eens op de see om een plas te 'faken'.

Zoals de afgelopen maanden echt ontelbaar vaak het geval was, mensen. Echt. On-Tel-Baar Vaak.
Meestal, na een minuut of 5 vruchteloos wachten op geklater, ontspint zich dan een dialoog wat lijkt op:
- 'Komt de plas al Danaë?'
- (heel beslist) 'Ja. Passje komt. Ja'.
- 'Nee toch? Ik zie toch niets? En ik hoor toch niets?'.
- (ietwat vertwijfeld) 'Oh neeh. Passje... Passje... Kom noe buite? Jah? Nee. Pass hoeffe niet. Pass klaar. Noe pietje ja'.
Oh, u wilt ondertitels bij de laatste zin? Nou, komt-ie:
"Onee. Plasje... plasje... Kom je nu naar buiten? Ja? Nee. Plas hoeft wil niet. Plas is klaar. Kunt u me nu alstublieft een papiertje geven allerliefste mama? Dan kan ik, geheel zelfstandig als ik ben, mijn eigen b.ips afvegen."

Roept ze nu opeens 'Heej, pass komt noe wou.'.
En verd.mdalstniewaaris, zie en hoor ik daar opeens water klateren.
Man. Zo trots. Een pauw en een aap zijn er niets bij.
Appauws. Hoera. Lisiteerd!

Als u ons kwijt bent

We zitten hier...

Ndaag!

Time flies when you're having...

Men, wat gaat de tijd toch snel. Is het zo maar opeens alweer april.
Komt vast omdat ik zulke leuke dingen doe mensen. Vast.

Zo kocht ik vandaag gisteren - nah, ziejewel - eergisteren ondergoed voor onze gillende keukenmeid. Serious. t Is een wonder dat de ruiten hier nog heel zijn met dat oorverdovende gegil van haar.
Maar terug naar het onderwerp. Onderbroeken dus.
En t kind is er zo trots mee. Zo trots dat ze zes keer per dag haar luier moont naar iedereen die het maar wil zien. Of horen, want het gaat meestal gepaard met een luid Kijk. Ik heeft onnerboek. En hend.

En verders.
Verders startte ik to run. Jawel. Als in rennen. Als in een cursus hardlopen-voor-nitwits. Zo Start to Run dus.
En nu draaf ik braaf iedere zaterdagochtend met een vriendinnetje mee in de kudde nitwits die ook graag willen leren hardlopen.
Doordeweeks doe ik dan nog een trainingsloopje met coach Renate Wennemars op mijn oren.
En als ik eerlijk ben: het is fijn. Vermoeiend, maar fijn.
Alleen is mijn rechterknie daarvan nog niet zo overtuigd. Sinds de eerste training - op verkeerde schoenen, les 1: tennisschoenen zijn geen hardloopschoenen - kan-ie maar met moeite bekomen van een akelige blessure.
Rust nemen is geen optie. Want hé, de cursus is nu. En over twee weken worden we geacht een minuut of 25-30 aan een stuk te kunnen lopen.

Dus als u mij nu even wilt excuseren? Ik ben even een rondje rennen.
Yep. Time flies when you're having fun run.

Van maart en kippenrimpels

Maart roert zijn staart, zegt David.
Dat klopt, zeg ik.
T is wel mooi weer hè, zegt-ie.
Hmm hmm,, hum ik terug, terwijl ik me bedenk dat het eigenlijk al april is. En dat het eigenlijk niet klopt, wat-ie zegt.
Dan heeft-ie z'n staart best goed geroerd, concludeert hij tevreden. En hij stapt weer op z'n fiets voor een rondje in de speeltuin.

En ach, daarna hè. Daarna zat-ie als een ziek vogeltje op de bank.
En als een ziek vogeltje naast me tijdens het eten. Eten deed-ie niet. Want ik ben zie-hiek, snotterde hij. Maar het toetje, dat wilde hij dan weer wel. Ergens voel je je dan toch een beetje genaaid.
Enniewee. Ziek dus.
Toen-ie eenmaal gloeiend in z'n bedje lag: Ik heb het koud, ik krijg er helemaal kippenrimpels van.

iPad, youPad, wePad

Nah.
Kijk nou. Een iPad2.
En het tikt zo maar een blogje.
Yep. There's an app for that.

En als u me nu wilt excuseren. Ik moet namelijk even Angry Birds neerknallen educatieve sopjes downloaden. Yay.

Huh. Schreef ik nu sopjes? Ik bedoel natuurlijk 'appjes'.
Kan nog leuk worden. Damnyouautocorrect.

Space. Espace. Raum. Oftewel, Ruimte.

Zo. Dat zit er op.

Dé. Foto's. Zijn. Gemaakt.

Van ons huis.

Een soort major mijlpaal in de route op weg naar het nieuwe huis. 

Maanden hebben we hier naar toe gewerkt. 

Want, het gaat om Ruimte Maken. 

Mensen die een huis kopen, kopen namelijk geen huis.

Nee, ze kopen Ruimte.

Nu had ons huis behoorlijk wat Ruimte toen wij het kochten. 

Met de komst van onze meubels, een ik-wil-geen-dozen-van-apparatuur-wegdoen-óók-niet-als-de-garantie-al-is-verlopen-tik van Huisgenoot en, oja, ook nog twee kinderen met bijbehorende meubels en speelgoed, bleek deze Ruimte de laatste tijd enigszins onvindbaar. Vandaar dat we onlangs zelf Meer Ruimte kochten.

Maar goed. 

Onze huidige Ruimte moet dus binnenkort verkocht.

Daarom werkten we de afgelopen maanden aan het Creëeren van Ruimte.

Ruimte maken kost namelijk tijd.

Om te beginnen zetten we een aantal jaar geleden een dakkapel op het huis. Want, zo Wint men Ruimte.

1-0 voor ons dus. Wat zeg ik. 3-0. Want het was werkelijk een Zee van Ruimte. 

Baby's blijken echter groter te worden. 

Hoe graag ik het nog zou willen, ze passen op een gegeven moment ècht niet meer in wippertjes, maxi-cosi's of badjes. Met een maand of wat wensen ze zich hoofdzakelijk buiten de afgebakende Ruimte van hun territorium, beter bekend als box, te willen begeven. 

Of nog erger, hun lijf neemt steeds meer Ruimte in. Ze dreigen uit koddige pakjes, snoezige jurkjes of stoere broekjes te barsten als je er niet snel een grotere verpakking om heen doet. 

Weggooiendoen van al het babymateriaal is nog nicht im Frage. Het overtollig kleine-kinder-spul verdween daarom naar zolder, alwaar het Ruimte stond in te nemen. 

Niet zo handig, als je de Ruimte wil Verkopen.

De meeste kleine-kinder-spullen verhuisden derhalve naar een kamer hemelsbreed zo'n 40 kilometer verderop. En passant veranderden we de indeling van de zolder, en brachten we 2 dozen vol met boeken naar de ramsj. 

Zo Schiepen wij Ruimte.

Licht blijkt ook Ruimte te zijn. Of althans daaraan bij te dragen.

En dus stond ik een paar weken geleden zo maar op een middag de ramen te lappen. Normaliter alleen een Hormonaal Ingegeven Klus als ik zwanger ben. Kunt u nagaan hoeveel Licht Ruimte wij nu in huis hebben.

Verder blijkt schoon-schoner-schoonst ook een Gevoel van Ruimte te geven. 

Daarom maakten wij schoon. Ontzettend schoon. Tot en met de tuinslang aan toe. We dweilden, zogen en poetsten ons gister drie slagen in de rondte. 

Ik werd er bijna smetvrezerig van. Geen handige combinatie trouwens, met twee kinderen die troep maken tot core-business hebben verheven. 

Afijn. Gisteravond was het zover.

De Ruimte is Hervonden voor zo lang als het duurt. 

Kijk. Een sneak-preview. 

Van eigen makelij. De officiële Ruimte-foto's door een erkend Ruimte-fotograaf zijn natuurlijk vast veel mooier.

Binnenkort, bij uw Ruimte-Verkoper:

En vooruit, omdat ik daarna zo lekker aan het klooien was met m'n fototoestel. 

Zo vaak heb ik geen bloemen in huis.

Het zijn dus geen kaboutertjes

En een bouw-logje maar weer.
Dit was afgelopen zondag:

En dit was vanmiddag.
We waren getuige van 'live action on site'. On our site!
Mensen, er wordt écht gebouwd. Door bouwmeneren welteverstaan.
Niet door kabouters, zoals de kinderen soms lijken te denken. Want zo lijkt het namelijk een beetje, als je iedere zondag een kijkje komt nemen van achter het hek. Niemand te zien, hekken op slot. En hoe kan het dan, dat er opeens toch een muurtje staat?
Nou, zo:

Ze vonden het bere-interessant, die bouwmeneren.

De bouwopzichter vond het trouwens niet zo'n goed idee, een mevrouw met kinderen op de bouwplaats. We hadden het vooraf wel netjes gevraagd  bij de bouwkeet, maar kennelijk niet aan de goede persoon.
Terwijl hij ons met een behoorlijke Tukkerse tongval duidelijk maakte dat we maar gauw weer weg moesten, vroeg David hem recht op de man af: 'Welke taal praat jij? Want ik versta je niet.'

Alaaf...

Minstens 3 ridders, van wie David er ook één was.

Vijf Mega Mindy's.

Eén vlinder.

Twee boeven.

Twee autocoureurs.

Een stuk of wat feeën.

Een paar prinsessen.

Eén agent.

Eén K3-tje.

En een juf in pyjama.

Zelfgeknipte slingers en mooi gemaakte maskers.

Kortom: carnaval in de klas. Alaaf!

Over een lievebees en een kinderziel

Jaaah, lente...
David en z'n vriendinnetje deden aan 'natuurbeleving' vanmiddag. Als een soort vadertje en moedertje van 2 lieveheersbeestjes.
Überschattig eigenlijk, zoals ze met oprechte verwondering naar het beestje keken, eten voor hem zochten en om de beurt op ze pasten en zorgden dat ze niet weg liepen.
En hoe ze juichten als ze meenden dat de beestjes hadden gegeten van de blaadjes. En hoe ze ze voorzichtig oppakten om ze over hun vingers en handen te laten lopen.

Ja, ach... Kijk nou...

Iets minder überschattig werd het toen X. met een vriendje langs liep.
Héé, X... riep David, net iets luider dan nodig.
En X, moet u weten, is een jongetje voor wie David vanaf zijn eerste schooldag zo'n beetje een maffe 'adoratie' heeft.
Want 'X. is stoer, mam'. En X. zegt bijvoorbeeld steeds 'tegen Y dat hij een soepkip is, en doet dan naa-na-na-naa-na'. (uweetwel, dat irritant pesterige riedeltje).
Afijn, you get the point.

Terug naar de heessebeesses, zoals ze volgens Danaë heten.
Het vriendinnetje van David was reeds afgehaakt. Een plotselinge overkill aan kleuter-testosteron, denk ik.
Bleven dus drie jongetjes over, waarvan er 2 wel heel dicht op de natuur gingen zitten, zeg maar.

Eén van de lieveheersbeestjes zag nog kans te ontkomen aan de graaiende kleuter-vingers die op experimentele wijze wilden vaststellen hoe stevig de pootjes aan het insect vastzitten.
De ander werd onderworpen aan de modderbadtest. Kan een lieveheersbeestje bijvoorbeeld op zijn rug in de modder nog zelfstandig omdraaien?
Of de meptest: hoe hard kun je een lieveheersbeestje uit een dekseltje slaan?
David zag het allemaal met vertwijfeling aan. Aan de ene kant stoer meejoelen, en aan de andere kant toch een beetje onthutst over de grofheid van zijn 'vriendjes'.

Kortom, ik greep dus in.
En verzocht de hooligans het beestje, dat inmiddels wat versuft op de bodem van het jampotje zat, met rust te laten.

Vanavond had ik het er nog eens over met David. Over hoe lief hij eerst had gespeeld met het lieveheersbeestje.
En hoe het beestje het eerst vast heel leuk vond bij David en zijn vriendinnetje. En hoe het zich daarna rot schrok van zoveel hardhandigheid. En dat hij nu vast uit zijn jampotje is gevlucht, op zoek naar een nieuwe heg.
Maar mama, zo bedoelde ik het helemaal niet..., zei hij een beetje verdrietig.
Zou hij nog terug komen? Dan kan ik sorry zeggen, zei hij nog verdrietiger.

En nou zit ik toch met een probleempje, lieve mensen.
Het lievebeest ligt al de hele avond onbeweeglijk in zijn potje.
Morsdood.
Hoe ga ik 'm dat vertellen?

Hoe je je grote broer om je vinger windt

Eerst was het Daataa.
Toen was het een tijdje Daatjeh.
En nou fleemt ze sinds gister Daa-fììt...helpe?

En die grote broer maar rennen...

Iets met voetbalplaatjes, kitranden en urlaub

Najaaa, zeg. Kregen we Kreeg David gister een wáánzinnige berg voetbalplaatjes.
Echt, wel duizend ofzo, volgens David.
(Dank opa's, oma's, ooms, tantes, vrienden en bekenden, dank, duizend maal dank).
Hebben we Heeft-ie op 6 na het album niet compleet...

En dat is dus redelijk frustrerend.
Zo frustrerend dat ik inmiddels álle dubbele plaatjes 3x heb doorzocht en en passant op volgorde heb gelegd.
Hele elftallen kan ik 2x compleet neerleggen, maar die 6 f*ing plaatjes... Njet. Nada. Noppes.

Dus, ik heb voor u de volgende aanbieding:
Heel veel voetbalplaatjes. In ruil voor één, meer of - nog beter - alle van volgende gezochte collectors-items:
Ajax - nummertje 28.
Graafschap - nummertje 105.
Heerenveen - nummer 132 én 139
Roda JC - nummer 233.
Willem II (elf volgens David) - nummer 314.
Zegt u mij naar welke u nog op zoek bent, en ik stuur het u op.

Ongelooflijk.
Ik schrijf iets over voetbal op mn blog. En dat terwijl ik werkelijk waar niets, maar dan ook Echt. Niets. met voetbal heb.
Maar ja, als er iets verzameld kan worden... Dan kruipt kennelijk het bloed waar het niet gaan kan.
tmoeniegekkerworden.

En verder.
Wat verder op deze oersuffe zeikregen-zondag?
Huisgenoot probeerde een randje te kitten in de badkamer. En dat is zo eenvoudig nog niet, mensen.
Iets met te zuinig erop spuiten, en dan niet fijn kunnen afsmeren ofzo.
Leverde een hoop gevloek op, en een gefrustreerde Huisgenoot die vindt dat hij niet alleen de ict in huis perfect voor elkaar moet hebben, maar ook dat hij als een volleerd klusser in 1x superstrakke kitranden moet kunnen fixen.
Kortom: dat projectje gaat binnenkort nog een keertje over, denk ik.

En in het kader van 'waar-verheugen-wij-ons-op' nog het volgende: de vakantie is geregeld en geboekt.
We doen een weekje hier (Oostenrijk, Hoge Tauern) en een weekje daar (Italië, Dolomieten).
Urlaub am bauernhof. Verse eitjes van de kip, beetje beesten aaien, watervalletje bekijken, bergspeeltuinen bezoeken, bergje op en bergje af en misschien zelfs een fietsie huren. Jippie-ja-jee.
Nu nog even de komende maanden met Danaë in training om wat grotere afstanden zelf te lopen, en dan kunnen we wellicht nog een beetje bergwandelen ook, deze zomer. Yay!

While we were in the snow...

Tjee. Het werk gaat gewoon door...

Ach en nou.
Ook dit blijkt gewoon door te gaan:

Zo schattig, de 'j' staat nog regelmatig in spiegelbeeld.
Maar uit zichzelf schrijft-ie 'citroen' dan dus wel weer met een C. En de rest weer fonetisch.
Hoe wonderlijk, hoe dat werkt in zo'n brein van een 4-jarige.
Het leukste woord vind ik toch wel Ombijtspul.
(Ont-bijt-spul. Muesli dus).

Weten wat-ie nog meer op de menukaart had staan?
Nou, kijk lees:

Een bericht voor het thuisfront

Aldus een week geleden in de sneeuw (t is inmiddels alweer de 21ste natuurlijk, lang leve bloggen met terugwerkende kracht).
Was het idee geweest dat we dit filmpje in het poepiedure superdeluxe hotel - mede mogelijk gemaakt door de baas van Huisgenoot - op internet zouden zetten.
Blijkt dat er geen Wifi is... Ja, ergens onder het bureau van de receptioniste met één of andere crapy verbinding en dat ook nog eens tegen betaling.
Dan maar zwaaien naar de kinderen met enige vertraging.
In real life hebben we elkaar gelukkig al lang weer in de armen gesloten.

Ik kan u natuurlijk nog vermaken met een verslag van een 13 km lange wandeling door de sneeuw omdat ik per sé een rondje rond het stuwmeer wilde maken.
Wat dus niet kon, omdat er teveel sneeuw lag en het complete pad verschwunden was.
Dat terugkerende voorbijgangers ons daarop reeds hadden gewezen, en dat we dat dus allang hadden kunnen weten, dat maakt niet uit. Want ik wil altijd graag zélf uitmaken of het pad er nog ligt.
Maar t lag er dus echt nie.

Of ik zou een hilarisch verhaal vertellen van hoe Huisgenoot, door iets té lang de stube en bijbehorende inhoud van bierpullen van dichtbij te bestuderen, ervoor zorgde dat ik tóch nog op de ski's stond.
En van dat ik toen met I. (ja, je zij vermeld) ging skieën en we al kletsend tot 3x toe bijna uit het sleepliftje donderden, nog voor we überhaupt eigenlijk een haak te pakken hadden. Want dat vergt toch een soort finesse, samen synchroon in een liftje stappen en er dan ook nog samen elegant uitstappen.
Of dat ik na 4 jaar tóch nog bleek te kunnen skieën en ik het eigenlijk - zoals eerst gedacht - helemaal niet eng vond en stiekem zelfs best leuk. Mede dankzij I. natuurlijk. Dat moet dan ook weer even vermeld.

Maar ach. U had er gewoon bij moeten wezen.
Net als al die vrouwen-van en collega's van Huisgenoot.

Don't talk sh*t

En deze is voor 't archief...

Huisgenoot trekt Danaë haar laarsjes uit en constateert warm-kleffige voetjes.

Zo dame, wat heb jij een zweetkakkies, zegt hij.

Danaë kijkt 'm verontwaardigd aan. If looks could kill...

Neej, niette. Nee, hebbe niette poep, roept ze fel.

Woehaha. 

Inderdaad.

Mijn schild en de bebouwing

Bekentenis: ik verwaarloos u (blog) vreeschlijck. En dat spijt mij oprecht.
Want nu vergeet ik alle leuke kinder-dingen van de afgelopen weken. Of liever gezegd: ik weet ze nu nog wel, maar over een jaartje vast niet meer.

Zo knip- en plakte ik een paar weken terug een heus ridderschild.
En maakte ik op verzoek van de ridder in kwestie ook een zwaard erbij.
Apetrots nam hij het ding mee naar school en de bso.
Zus kon natuurlijk niet achterblijven, en wilde prinses worden. Allee, dan maar een hoedje ontworpen.
Zo bleef je nog eens een leuke woensdagmiddag.
Ja, echt.

Nog een nadeel aan niet zo vaak bloggen is dat ik de vordering van de bouw van 't-huis' niet in beeld heb.
En da's jammer, denk vind ik. Want waar eens zonnebloemen groeiden, ligt inmiddels de betonnen fundering. Per week zien we nu de veranderingen aan wat eens, over een jaar ofzo, ons huis moet worden.
Blijft lastig om me daar iets bij voor te stellen, maar dat terzijde.

Kijk, dit was vorige week:

En dit was vanochtend.

Omdat de storm de hekken heeft omgeblazen (of omdat de Hulk is langs geweest, het is maar welke optie u het meest reeel vindt), zijn we het bouwterrein op gesneakt, en hebben we voor het eerst ons huis recht van voor aanschouwd.

Best gaaf!