Verklaring

Terwijl wij ons ons hoofd breken over zaken als

• dé locatie van een vaatwasser (keuken, evident),
• wat op de vloer te leggen met vloerverwarming als hoofdverwarming (geen radiatoren meer, hoera... maar houten vloer is niet geschikt en van tegels houden we niet)
• tegels in wc's en badkamer (hoe groter hoe beter, schoonmaak-technisch gesproken),
• stopcontacten (nooit genoeg, zo hebben wij begrepen),
• nieuwe scholen (katholiek, openbaar, christelijk, wel of nieuwerwetse onderwijsopvattingen),
• bso's en kinderdagverblijven (beide liefst in de buurt van t nieuwe huis),

mag u onderstaand epistel even lezen ontcijferen.

Woensdag de onthulling. Woehoe, een echte clifhanger.

En nee. Ik heb hier geen woord en geen letter bij geholpen.

Want ik was aan het koken. En als u mij een beetje kent, weet u dat dat een proces is waarbij ik al mijn aandacht nodig heb willen worstjes onder mijn handen niet verschrompelen tot ondefinieerbare zwartgeblakerde dingetjes en de broccoli tot soep veranderen.

Magguh-wauw

'Klik', doet het deurtje van de volle wasmachine opeens.
Danaë staart met één oog semi-schuldbewust naar het opengesprongen deurtje. En met haar andere oog houdt ze mijn reactie in de gaten.
Danaë? Heb jij aan de knopjes van de wasmachine gezeten?
Nee, zegt ze. Snel kijkt ze de andere kant op, en begint bij wijze van afleiding nonchalant met een doos te spelen. Een aureooltje verschijnt nog nèt niet boven haar hoofd.
Danaë, wijs me eens aan. Op welk knopje heb je geduwd?
Dan wint de trots. Met stoute glinster-oogjes priemt ze haar vingertje in de richting van de knop waarmee je de deur opent.
Maar dat mag toch niet? Je mag toch niet aan de knopjes van de wasmachine komen?, zeg ik streng.
Met grote blauwe ogen kijkt ze me aan, knikt instemmend en zegt 'magguh-wauw'

Juist.
Magge-wel. Kleine dondersteen.

Let's do it

Sommige dingen moet je gewoon doen. 

Schreef ik semi-stoer *en slaat nog maar weer eens een kruisje*. Maar degenen die mij/ons kennen, weten dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan. Nee. Meer een hele winter zomer.

Lang verhaal kort: we doen het dus. Een nieuw huis. 

En - as we speak - de eerste voorbereidingen zijn al begonnen. De zonnebloemen zijn weg. Hekken erom heen. De grond is uitgegraven. De hoeveelheid regenwater die zich in het gapende gat verzameld heeft, negeren we gemakshalve maar even.

Deze week of volgende week gaan de eerste palen erin.

Dus.

De komende tijd zal ik u verslag doen van hilarische uitstapjes naar keukenboeren en badkamertoko's. En vermoeien met dilemma's over bijvoorbeeld deurkrukken, wandafwerking, of het aantal stopcontacten dat een mens nodig heeft. 

Yay.

Ah. Hoe hét huis eruit ziet? Nou, zo. 

Ja. Best wel  überleuk, al zeg ik het zelf. 

Alleen wonen we dan niet aan t water, maar in de straat erachter. Met openslaande deuren vanuit de keuken naar de 6 meter diepe voortuin waar je lekker in de zon kunt zitten.

En met uitzicht op nu reeds bestaande houtwallen. Wel zo prettig vind ik, in een totally-new-bouwwijk.

En wanneer het huis af is? Ehm, ergens 1e kwartaal 2012. 

Of 2e kwartaal. Dat kan ook. Iets met strenge winters en 180 werkbare dagen per jaar.

Statement(je)

In het kader van 'Lekker-Belangrijk-en-Totaal-Gebrek-aan-Inspiratie'


Hossáá. Weg ermee.
's Kijken. Accountopties. Klik.
Ja. Klik.
Ja-haaa. Klikkerdeklik. Bevestig.
Wat nou 'of ik wel weet wat ik aan het doen ben'. KlikkerdeKlik. Nog een keer bevestig.
Klikkerdeklik. KLIK.
En dan...
Eindelijk ge-de-hyved. Heerlijk.

Ja. Sorry hoor.
Deed er al eeuwen niets meer mee, met deze 'bijenkorf', en de overname door de Televaag was de spreekwoordelijke druppel.
U zult het met een vriendje minder moeten doen.
Woeh, statement...

Tojstorie gevraagt

lievu oopaa en oomaa en l. en d. en m.

by de aberthijn is de tojstorie. 

die vint ik leuk.

mag ik van juulie de poputjs alsjeblieft

nuu moet ik slaapen

kus van daavitd post

En hij duwt tevreden op de verzendtoets op mijn laptop om zijn verzoek 'op te mailen'.

Dirk rocks

Ja. Dirk rocks big time.

Zwaai-zwaai-zwaai met je hán-den.
Hoog-hoog-hoog in de lucht.
Stamp-stamp-stamp met je platvoetjes.

Afijn, kijkt u zelf maar.
Springen gaat nog niet zo goed trouwens (maar ze doet een prachtige poging tot teraardestorting).



Ohja, buiten beeld wordt naast mij de speelgoedgids doorgenomen.
Speelgoedgidsen rulen ook big time en worden dagelijks van voor tot achter gespeld. Tegenwoordig bijna letterlijk...

H.e.r.f.s.t. vakantie-koekjes.

Eén kind in bed.
Ander kind graaft momenteel ergens in de speeltuinzandbak een enorme kuil. Denk Hoop ik. Al een tijdje niet meer gezien of gehoord. Hmm.
*Gaat naar buiten en checkt whereabouts van kind. Aha. Zandbak inderdaad.*

Juist. 's kijken. Een logje.

Herstvakantie heeft het grootste kind.
School-loos is-ie dus.
Gelukkig verzint hij zelf zijn dagprogramma. Zo neemt hij ruim de tijd om te lezen.
Dolfje Weerwolfje. Een beginners-leesboekje dat hij momenteel 10x per dag lees-spelt.
Afentoe p.r.aa.t. h.ij. oo.k. z.oo.
I.s. b.e.s.t. ie.rr.ie.t.a.n.t. v.e.r.m.oe.j.e.n.t.

Nagoed.
Daarna moet er van alles gekleurd, eh kleuren-gemengd "want ik ben de kleurenmenger", en vooral geknipt.

En geschreven.

Zijn eerste zelf-geschreven-zonder-voor-te-zeggen-woord, op een op haast wetenschappelijke manier ontstane potlood-kleuren-meng-probeersel:

U raadt het al. Die is dus voor mij.

Toen was het klei-tijd.

Maar voor de verandering deden we koekjes bakken. Herfstkoekjes om precies te zijn.
Ook fijn. En lekker.

Dus als u mij nu wilt excuseren.

Ik ga even een kopje thee drinken. Met een zelfgebakken koekje.

We doen het wel. Niet. Wel. Ni..

Decisions, decisions...
Moeilijkmoeilijkmoeilijk...

Kijk. Waar het dus eigenlijk al een tijdje hier in huis om gaat... is dat we - bijna nog met de jetlag in de benen - ontzettend gevallen zijn voor een huis.
Niet ons eigen huis, nee. Dat was bij thuiskomt na lange tijd afwezigheid wel duidelijk.
Maar een nieuwbouwhuis.
Zo'n huis in een gelikte brochure met van die prachtige artist-impresion-plaatjes.
Zo'n huis aan een straat waar nu nog heel idyllisch alleen maar zonnebloemen bloeien.
Kijk. Deze plek.

Ja. Prachtige hè...
Vinden wij ook. Wonen daar waar ooit zonnebloemen stonden.
Maar goed.
Zo'n nieuwbouwhuis is natuurlijk niet gratis. Ook niet tijdens een kredietcrisis.

En what's more important, we hebben al een huis.
Dat moet dan natuurlijk verkocht.
En liefst voor een beetje fijn bedrag. Overwaarde hoeft niet eens.
Maar gewoon, 'budgetair neutraal' zeg maar.

En dáár zit dus de crux, lieve mensen.
Wat het is dus kredietcrisis. En als we ons huis 2 jaar geleden hadden verkocht - maar dat deden we dus niet want toen baarde ik nèt toevallig het liefste meisje ooit -, dan waren we bij verkoop na aftrek van hypotheek en makelaarskosten keurig rond de '0 euro' uitgekomen.

U raadt het al: nu dus waarschijnlijk niet.
Het college van wijze onafhankelijke (lees: niet aan het nieuwbouwproject verbonden) makelaars schat namelijk in dat we dit huis met verlies gaan verlaten, als we het Te-Koop-bord in de tuin zullen zetten.
Om maar niet te zwijgen over de weinig positieve verhalen over de huizenmarkt. Eén op de drie huizen schijnt al meer dan een jaar te koop te staan... (en daarentegen twee op de drie dus niet, het ligt er maar aan hoe je ernaar kijkt).

Tja.
En wat is dan wijsheid hè?
Eerst verkopen en dan een nieuw huis kopen is niet echt een optie bij nieuwbouw.
Wachten totdat 'de markt' (whatever that may be) beter wordt?
Dan voeren we over twee jaar dezelfde discussie waarschijnlijk opnieuw. Want ons huis is dan misschien wel iets meer waard geworden zodat de hypotheek er makkelijk uit kan, maar de nieuw te bouwen huizen zullen dan ook waarschijnlijk navenant duurder zijn...
Of zullen we gewoon  de sprong in het diepe wagen?
Ik bedoel als iedereen - wat (ver)huizen betreft - weer gewoon doet wat-ie zo'n jaar of twee geleden van plan was, dan valt alles vast wel mee...

En hé, wie wil nou niet tussen de zonnebloemen wonen?

Van feest, taart en mais. En pannekoeken....

Man man, wat een weekend...
Gister was het natuurlijk feest. En niet zo'n beetje ook.
Ze werden ontzettend verwend met mooie spulletjes voor hun haar keukentje.
Broer en zus spelen sindsdien (bijna) samen. Soms vliegen er wat bordjes door de lucht, worden er op niet mis te verstane wijze ingerediënten over en weer opgeëist of mept zij met een pannetje op zijn hoofd.
Maar, t is een dikke hit, dat keukentje.

We maakten weer eens een taart. Want zeg nou zelf, wat is feest zonder taart?
Precies. Dat dacht ik.

En ja, hij was lekker. Heel lekker.
Gevuld met aarbeienjam en banketbakkersroom met framboosjes.
Mmmm, mjammie...

En vandaag...
Vandaag liepen we een hele leuke cacheroute. Langs een landelijke weg (waar Huisgenoot nota bene jarenlang over naar huis crosste om de files te ontwijken) zo maar een hekje door en - hopsa - een wereld vol bijzondere objecten in.
Lekker schommelen in het zonnetje, overal aanzitten en opzitten, en zelfs nog op zoek naar een draak in een maisdoolhof. Leukleukleuk.

En on top of all that bakte Huisgenoot de lekkerste pannekoeken ooit.
Want dat kan-ie. Mijn eigen pannenkoekenbakker.
Dat u t even weet.

Hoejaah, hoejaah

Twee dus.
En dan krijg je - heel rolbevestigend ja- een speelkeukentje van je papa en mama. En pannen van je broer.

Morgen fijn trakteren op het kinderdagverblijf.

Van een toestelling en een zaklantaarnpaal

- 'En toen hadden we een toestelling met de klas. En dat was heel leuk.'
- Oja zeg? Vertel 's, wat was dan heel leuk?
- 'Dat de meneer met een zaklantaarnpaal ging schijnen'

Ja. Heel cultureel verantwoord allemaal, daar op school.
Een voorstelling dus. In de gymzaal waar normaalgesproken de toestellen staan.
En iets met een meneer en een zaklantaarn dus. En handen die allemaal dingen deden, 'zoals in Sesamstraat mama'.

Wij denken dat deze meneer op school is geweest:


Volgende week maar eens aan de juf vragen.

Heupjes

Heupjes.
Ja. Laten we het daar eens over hebben.

We waren weer eens bij de orthopeed op controle.
Eigenlijk in de hoop dat we het eerst komende jaar niet meer terug hoefden te komen.
Maar helaas.

Op de foto blijkt de rechterheup nog steeds ergens te zweven rond 'standje net-wel-net-niet-normaal'.
Het zou kunnen dat er in/bij/rond het heupkopje en het heupkommetje wél kraakbeen aanwezig is dat tot bot uitgroeit. Dat valt op de röntgenfoto namelijk niet goed te zien. Aldus de orthopeed.
Het zou ook kunnen, dat dat kraakbeen-bot er niet is. En dan staat haar ene heupje dus nog steeds niet goed. Aldus de orthopeed.

Het spreidbroekentijdperk hebben we gehad. Dat zal nu niet meer helpen. Aldus de orthopeed.
En als die potentieel aanwezige kraakbeentjes zichzelf dus niet omtoveren in bot, dan moet het kind tóch geopereerd worden. Aldus de orthopeed.
En dus ziet de orthopeed ons graag terug over een half jaartje.

Kortom. Afwachten maar.

En toch hè. En toch.
Toch vragen we ons stiekem af of we nu ook op dit punt waren beland, als dit niet was gebeurt.
Helaas. Dat zullen we nooit weten.
Maar de vraag blijft toch door ons hoofd spoken.
Nu maar hopen dat het onzichtbare kraakbeen de komende tijd gewoon doet wat het moet doen.

Oja.
The girl got herself today some nice boots.
Maatje 24. En bijna 90 f*ing euro.

De rollen zijn omgedraaid

Gekke gewaarwording als-ie opeens op een voorbij rijdende vrachtwagen een 4-letterwoord goed leest. Tijd dus voor nieuwe lectuur en nieuwe rollen.
Wij worden tegenwoordig voorgelezen bij het naar bed gaan...

Waarom zo weinig logjes

Shocking.
Althans, dat vind ik zelf. Want al meer dan een week niet gelogd.
Verhaaltjes dwarrelen al dagen in fragmenten door mijn hoofd, maar lijken er niet uit te willen komen.
De fragmenten hebben namelijk last van hevige concurrentie. Concurrentie van 'zware beslissingen'. En dat kost veel mentale energie, zoals u misschien zelf wel weet.
Waarover de zware beslissingen gaan, zal ik een keer schrijven als de kogel écht door de kerk is. Nu heb ik daar weinig zin in, aangezien je nooit weet wie er meeleest.

Afijn.
Tel daarbij op een serieuze overbelaste pols. Ja. Echt.
Door teveel muizen, kinderen-in-en-uit-fietszitjes-tillen or whatever.
En dat is Ontzettend Niet Fijn en Onhandig. En bij tijd en wijle zelfs een beetje pijnlijk.
Verder is het foto-album van onze vakantie nog steeds niet af. Ik ben halverwege, en door die stomme pols ligt het een beetje stil. Balen vind ik zelf, want het lijkt me heerlijk om met een boek (of twee...) vol herinneringen op een regenachtige dag als vandaag op de bank te zitten.
Naja. tisnietanders.

Gelukkig is daar '24'.
En deden Huisgenoot en ik de afgelopen week een tv-marathon.
En mensen - bekentenis - kennelijk zijn we geen 18 meer. Na een week werken op vrijdagavond tot 1 uur 's nachts afleveringen kijken en dan de volgende morgen weer fris en fruitig zijn, dat lijkt iets uit het pré-kindertijdperk.
Naja.
Dat u t even weet. We takelen af.

En hij vindt het Léuk

Ja hoor. Wij zijn er nog wel. Alleen een beetje druk.
Met het inregelen van een nieuw doordeweeks-ritme bijvoorbeeld.
Of met het maken van nieuwe wilde plannen.
En natuurlijk dat vakantie-foto-album. Ja nog steeds. Weet u wel hoeveel werk dat is? Manmanman. Ik houd er gewoon een muisarm/pols aan over. Kan ook liggen aan m'n laptop-zonder-muis natuurlijk.
Nahgoed.

Alweer 3 weken school achter de rug. En hij vindt het heerlijk. Denken we althans.
Hier en daar een beetje wennen natuurlijk. Want 'je hand opsteken vóór dat je wat zegt' en 'wachten totdat de juf je aan het woord laat', dát is natuurlijk best een beetje moeilijk als praten je corebusiness is. Of gewoon stom, om met meneer zelf te spreken.
Maar gym is leuk. Alhoewel nog wel een beetje eng (een glijbaan zonder randjes, dat doe ik niet hoor mama).
En letters zijn ook leuk. Sinds een paar dagen 'hakt-leest' hij alle woorden die hij tegenkomt in z'n boeken, de Donald Duck, de krant, reclamefolders etc. De letters achter elkaar plakken en zo hele woorden lezen, dat doet-ie nog niet. Lijkt me ook nog een beetje vroeg trouwens. Was het niet groep 3 waarin ze écht leren lezen?
Hij knipt en plakt zich drie slagen in de rondte, kleurt olifanten, tekent opeens heel herkenbare poppetjes en vindt dit alles ook ontzettend leuk.

Na een schooldag is-ie niet eens super afgepeigerd of onuitstaanbaar van moeheid (ja, aan het einde van de week misschien eens een keertje).
Ach, misschien was-ie er gewoon ontzettend aan toe, die jongen.