t Zit drop

En weer een schooljaar voorbij gevlogen...

Komend jaar geen kleuter meer op school, niet meer even mee de klas in om de mooie knutsels te bekijken. Nee, gewerkt moet er straks. Het is waarschijnlijk het meeste wennen voor mama, want mevrouw zelf is afgelopen jaar getransformeerd van kleuter tot een gezellige meid die ontzettend klaar is om naar groep 3 te gaan. Lezen heeft ze zich zelf geleerd, net als haar broer destijds. Maar, als ze geen zin heeft om alle lettertjes te lezen, dan verzint ze gewoon fijn zelf wat er staat. En mooie tekeningen maken doet ze gelukkig thuis ook.

De grote broer slaat komend jaar een groep over, of althans, hij deed dit jaar ook al een flink stuk van groep 5, dus technisch gezien is het slechts een halve groep. En zo zit hij dan straks zo maar in groep 6, de bovenbouw. En komt opeens de middelbare school in zicht. Ben ik net gewend aan het feit dat we schoolgaande kinderen hebben, moeten we ons langzaamaan gaan oriënteren op middelbare scholen. Aaah, kan iemand de tijd even stil zetten?

(Dat groep-overslaan is trouwens een beslissing waar we lang over hebben nagedacht. Het had niet onze voorkeur - wel die van David overigens - en samen met de intern begeleider en de leerkracht hebben we de voor- en nadelen van wel of niet versnellen bekeken. Hij is uitgebreid getoetst op het eindniveau van groep 5, en daaruit bleek dat hij ook daar in de hoogste regionen scoorde ondanks dat hij slechts een klein gedeelte van de reguliere lesstof volgt, naast z'n levelwerk. Komend jaar zal blijken of de beslissing de juiste was. Maar het blijft een raar idee; onze kleine springende garnaal naar groep 6... Aan de andere kant: als hij lekker in z'n vel blijft zitten, en leert dat leren leuk is en dat het normaal is dat je niet altijd direct het goede antwoord weet, dan zitten we goed. David heeft er in ieder geval zin in.)

Territoriumgedrag

Alleen als je de code weet, mag je naar binnen.

Lijkt me duidelijk... Voortaan zelf stofzuigen.

Ik vond het al zo verdacht...

Omdat het gewoon té leuk is, die reactie van de kinderen...

David kan het in 1e instantie nog niet meteen bevatten. Hij is nog altijd op zoek naar dat leuke dorpje bij Parijs waar we op vakantie gaan.


Maar dan, als we alle feiten op een rijtje zetten...

Verrassing!

Huisgenoot en ik hadden al een ruime maand voorpret.

Een superaanbieding in combinatie met een paar extra dagen vrij na Pinksteren, met als excuus dat we een 10-jarig huwelijk toch écht wel moesten vieren met ons 5-en...

De korte vakantie was snel geboekt!

Alle familieleden, vrienden en bekenden die we deze weken zouden tegenkomen, waren geïnstrueerd om vooral niets los te laten over Dé Verrassing.

 

Een maand geleden

'Jongens, we gaan met Pinksteren even kort op vakantie. Leuk he?'

'Waar gaan we dan naar toe, mam?'

'Naar een heel leuk dorpje in de buurt van Parijs. Misschien zien we de Eiffeltoren nog wel'.

'Oja, die grote toren. Da's leuk'.

Twee weken geleden

'Gaan we dan ook misschien naar Disneyland, mam? Want dat is ook in de buurt van Parijs.'

'Nee joh, dat is echt heel duur. Dan moeten we eerst nog heel hard sparen.'

Tien dagen geleden

'Is er ook een zwembad, pap?'

'Jazeker, maar we gaan vooral veel zien.'

'Hè nee, ik wil niet veel lopen en bekijken hoor. Daar word ik moe van.'

Verrassing! Stiekem toch naar Disneyland!

'Jaaa, Missiemous!!'
Klappen, dansen en juichen, Floris gaat uit z'n dak

Floris heeft al snel door hoe het werkt: 'Mensen uit, Gossje im'.
En als dat na een paar keer commanderen niet helpt, dan klim je gewoon in de hekjes.
Of maakt vrienden met andere mensen in de rij.



'Vetcool' volgens David. 'Piew, Buss Lait', aldus Floris

 

 

Woehoe, gaaaaaf!

Als er auto's zijn, dan moet je erin!

En ook Goofy is lief!

De mooiste vuurwerk-water-licht-show éver!

3x raden wie het hardste kan gillen

Mad Hatter Teacups rule!

Sjansen met Minie

'Ooh, wat mooi, Elsa en Anna zijn er ook!', de favorieten van Danaë

David blijkt een thrillseeker: 2x in Big Thunder Mountain,
2x in de Crush Coaster en in de Soldier Drop. Lang leve de Baby Switch-kaart:
1e keer met papa, en daarna nog een keer met mama!

Kortom. Het was dus Heel Erg Leuk!

En als u het nog weten wil: we hebben ons suf gelopen, 4 dagen lang. In de kleffe hitte, in de tropische stortregen, we hebben geduldig op onze beurten moeten wachten, we zijn vroeg opgestaan (lang leve de Extra Magic Hours: voor officiele openingstijd het park in) en laat naar bed gegaan. En niemand, maar dan ook Niemand, heeft geklaagd! We hebben ons suf genoten.
En gezwommen, dát hebben we ook.

Terror-momentje
Terwijl Huisgenoot met z'n Fast Pas in de rij van de Tower of Terror stond, beleefden David en ik ons eigen Terror-moment: terwijl de mensenmassa na de Cars'nStars-parade naar verschillende kanten uiteen week, was onze thrillseeker in 5 seconden Verschwunden. Weg. Foetsie. Kwijt.

2 minuten bleef ik redelijk cool om me heen kijken. 'Daaf, waar ben je?' 'Daaf?' 'David?!'
Daarnaa schoot ik behoorlijk in de stress. Zoveel mensen. Zo'n klein mannetje. En -stomstomstom-geen bandje om z'n pols of telefoonnummer op z'n arm. Hoe vind ik hem weer terug?
'DAAAAAAVIIIIID..... DAAAAAVIIIID'. Als een roepende in de woestijn, met zoveel mensen en zoveel muziek en geluiden om me heen.

Een Française bood aan om op Floris en Danaë te passen. Een Nederlandse familie hielp mee zoeken.
Huisgenoot bleek bereik te hebben in zijn wachtrij, en sprong terstond door de nooduitgang naar buiten om ook te zoeken.
En na een eeuwigheid 5 minuten vond ik hem.
Snikkend als een zielig vogeltje in het huisje van de portier van de Tower of Terror-wachtrij. Die al aan het bellen was over een vermist gevonden jongetje.

Nadat David ons kwijt was geraakt, kreeg hij van een Nederlands jongetje de tip om zich te melden bij iemand van Disneyland. En dat deed hij dus. Godzijdank.
En terwijl Huisgenoot opgelucht weer terugkeerde in de (reguliere maar op dat moment absurd korte) 5-minuten-rij, deden wij een heleboel extra knuffels en een ijsje voor de schrik.

Gouden tips:
Vroeg het park in, tegen 13 uur weer naar de stacaravan, terwijl Floris slaapt lekker zwemmen, en dan weer rond 18 uur het park in tot aan sluitingstijd. De dinsdag en woensdag zijn écht veel rustiger. Zeker vergeleken met Pinksterzondagmiddag :-)
Baby switch-kaartjes ook echt gebruiken! De 2e keer kan de 2e ouder binnen 5 minuten via de uitgang weer instappen, en vaak ook nog met de grote broer of zus die zo maar nóg een keertje mag!
En een telefoonnummer tatoeeren op de arm van een 8-jarige. Of die polsbandjes - die de hele vakantie in het voorvakje van m'n rugtas zaten - tóch omdoen. Ze kunnen zo maar - binnen 5 seconden - keihard nodig zijn!

8 + 10

Je wordt 8. En dan vraag je het allerliefste Lego Starwars. Want dat is cool!
(en ondertussen ben je sinds de laatste foto ook even naar de kapper geweest :-)

Je wordt 8. En dan eten we pannekoeken en mag je helemaal voor jezelf alleen één pudding opeten. (of kijken hoever je komt zonder misselijk te worden. FYI: tot ruim over de helft. En dan de rest als ontbijt opeten).

En dit deden wij 10 jaar geleden.
Trouwen. Dus.
10 jaar zijn voorbij gevlogen. En 3 kinderen later gaan we dat binnenkort met z'n ergens 5-en vieren.

Omdat het zo'n mooie brug man is.

In the picture

Enige tijd geleden was ik jarig.
Of nou ja, eigenlijk maakt dat niet uit voor het verhaal.
Want waar het om gaat is: ik heb een nieuw fototoestel. Gekregen voor m'n verjaardag dus, mocht u het zich nog afvragen.

En daarmee maak ik dus foto's. Van de kinderen bijvoorbeeld.
Want ze groeien zo hard. Soms, als ik door m'n wimpers kijk, zie ik opeens iets doorschemeren van hoe ze over een paar jaar zijn. Prachtig!

Van een cultuurminnende rustverstoorder

Onlangs beleefde ik een - wat mij betreft - vrij memorabel moment: voor de eerste keer verzocht worden om met je kind een voorstelling te verlaten.
Het was me in m'n hele moederlijke carrière nog niet eerder overkomen.
Nu bezoeken we natuurlijk niet iedere week een of ander cultureel samenzijn. Maar goed. Eens moet de eerste keer zijn.
Nahgoed. Mag u nu even raden welk kind dat was. En waarom.

Onderwerp van de voorstelling: samen met je klasgenoten op diverse (afval)materialen geluid maken dat - indien wat ritmisch gebracht - inderdaad op muziek lijkt. Als in van met een hamer op een ton rammen, of schudden met een fles met kroondopjes erin. Of houten blokken tegen elkaar beuken.
Duur van de voorstelling: een minuut of vijf.
De toeschouwers: autorijdende ouders, en kinderen van een andere klas van onze school. Kortom: we waren nogal 'entre nous' zal ik maar zeggen.

Nou weet ik ook wel dat onze Kabouter stil zitten heel moeilijk vindt en graag ook zelf laat weten wat hij ergens van vindt. Dus stond ik in eerste instantie niet te trappelen toen er vanuit school om rij-ouders gevraagd werd.
Maar ja, als bij gebrek aan vervoer de eindvoorstelling van een project in het water dreigt te vallen, en het evenement ook nog eens op één van mijn niet-werkdagen plaatsvindt. Dan wil ik heus wel rijden. En nemen we de kleine broer gewoon mee.
De verzoekende mevrouw van H.olland O.pera nam haar baan kennelijk bijzonder serieus, en verzocht ons bij het eerste gewiebel en een enthousiaste kreet van Floris de zaal te verlaten. Nadat ze ons bij binnenkomst al vrijwel direct had duidelijk gemaakt dat de aanwezigheid van Floris niet gewenst was bij de échte voorstelling die na het kinderoptreden zou plaatsvinden.
De juf en ik waren het er over eens dat het redelijk overtrokken was, maar ik vond het ook niet chique om op het moment zelf live in discussie te gaan over het verzoek van de H.ollandO.praB.itch.

Ons optredende kind snapte er niets van, en vond het heel verdrietig dat zijn moeder en zijn broertje bij aanvang van Zijn Optreden moesten vertrekken. Want hij was juist zo blij dat zijn moeder ook eens een keertje bij iets kwam kijken (alle andere dingen waarvoor ouders gevraagd worden mee te helpen vinden namelijk vaak plaats op de dagen dat ik werk).

Maar goed: hier zit de rustverstoorder dus nog gezellig in de pauze naast zijn grote broer en zijn klasgenoten te joelen.



Spelregels

David en Danaë spelen na het eten nog even buiten in de tuin.
Ze zijn iets heel ingewikkelds aan doen, iets met heel veel levens en bepaalde aanvallen waarvan je de naam dan heel hard roept (zegt de 'Bloem-aanval u iets? Of anders iets met 'Bliksem-Schild-aanval' of 'Hamer-der-levens'?) en dat er dan levens afgaan of bijkomen, al naar gelang de manier waarop ringen van een of ander werpspel en de kinderbezem door de lucht vliegen. En als je levens dan op zijn, dan moet je knock-out op het gras gaan liggen. Of zoiets.
Afijn, you get a picture.

'David, jij moet mij dood maken', roept Danaë enthousiast.
'Dat woord wil ik niet meer horen', maak ik bezwaar tegen het woord 'dood'. Dat woord heb ik namelijk vandaag in allerlei - weliswaar goed bedoelde - vormen al teveel gehoord.
Ze haalt haar schouders op.
'Oh, ok. Nou David, dan moet jij mij overleden maken'.

Geslaagd... al een tijdje

Kijk.
Juist.

Erkend zwemvaardig. Al een maand, zoals u kunt zien, maar dat mag de pret niet drukken.
Wij zijn zeer blij en trots met z'n allen, dat begrijpt u.

En dan nu op zoek naar een nieuwe hobby.
Jaja. Wij zijn nog van de 'oude stempel' dat er eerst een zwemdiploma moet zijn behaald voordat iemand 'op iets anders mag'.
Heb al gezien dat er ook judo-training op zaterdag gegeven wordt.
Komt het toch nog goed met het grote zwarte gat van de tijdsbesteding op zaterdag nu we nog maar één kind heen en weer naar zwemles moeten brengen.

Het is maar wat je hoort...

Toen waren de verhaaltjes opeens weer op he. Of de tijd om ze te typen. Dat kan ook. Iets met werken, werken, opvoeden, MR-van-school-achtige dingen, werken, Olympische Spelen kijken en nog meer opvoeden. Van zulks dus, mocht u het zich afvragen.
Hoe dan ook. Enniewee.

Het kind praat.
De laatste van de drie, bedoel ik. De eerste twee praten al heel lang. En goed ook. Dat wist u al.
Maar nee, de jongste van het stel praat nu ook.
Sinds zijn eerste verjaardag komen er hoe langer en hoe meer verstaanbare woorden uit zijn Koeterwaals.
En sinds kort ook de eerste echte zinnetjes. Nog wel wat staccato en directief, als in van 'Auto sitte' (wat twee dingen kan betekenen: of zelf in de auto gaan zitten of dat een Duplo/Playmobil poppetje wordt gesommeerd in de speelgoedauto te gaan zitten, al dan niet aangevuld met fysiek stimulerend handgebaren. En - omdat z'n motoriek natuurlijk nog niet mega-verfijnd ontwikkeld is - vaak gevolgd door een nee-schuddend hoofd en de uitdrukking 'Pass'. Dan past het niet. De auto en de poppetjes, bedoel ik).

Of - eentje die steeds vaker vol overgave gebezigd wordt - 'Nee, Mij'. Wat natuurlijk zoveel betekent als 'Nee lieve broer/zus/vriend/vriendin/vader/moeder, daarmee was/wilde ik gaan spelen en ik zou het graag weer terug hebben, als ik u niet ontrief'.
Ik kan de vragenlijst van de GGD dus weer gerustgesteld invullen bij de vraag of mijn kind 'al' meer dan 3 woordjes spreekt waarbij 'papa' en 'mama' dan niet mogen worden meegerekend.
Prachtig allemaal.

Momenteel vindt onze Kabouter - zoals we m liefkozend noemen - het ook leuk om bepaalde woorden lekker vaak achter elkaar te zeggen. Bijvoorbeeld zijn favoriete dier: de koe, ofwel Koetje.
En dan lijkt het opeens alsof we hier thuis er een heel ander vocabulaire op na houden.
Probeer maar eens. Koetje-koetje-koetje-k'tje-k'tje...
Ja. Ziet u wel.

Of wat denkt u van deze:
Grote broer en zus gaan naar 'goo' (school..., duh), en hij naar de 'titjes' (kindjes, zoals we het kinderdagverblijf hier thuis noemen).
Als u 'titjes' vaak herhaald, snapt u vanzelf waarom de buurman laatst wat vreemd keek, toen Floris laatst blij luid scanderend de gezamenlijke oprit afliep, op weg naar een nieuwe dag spelen met zijn vriendjes...

Grootse vragen

Tijdens het naar-bed-gaan-ritueel - tandenpoetsen, haren kammen, plassen, dat soort werk - verzucht Danaë ineens: 'Mam, ik ga toch maar met J. trouwen'.
'Eh, oh?', reageer ik wat verbaasd. Aan de ene kant door de timing (maar misschien praat dat gewoon wel lekker terwijl je moeder je tanden probeert te poetsen), en aan de andere kant omdat J. bij ons thuis vooral in verhalen over vervelende kindertjes uit de klas figureert.
'Ik dacht dat jij met Y. zou trouwen?', doe ik een poging tot opheldering van deze plotse wending in het liefdesleven van mijn dochter.
Y. moet u weten, is een leuk guitig joch met een leuk brilletje op en vaak wel in voor grapjes. En met Y., zo had Danaë laatst besloten, zou ze gaan trouwen.

'Ja, maar I. (een vriendinnetje van haar) gaat al met Y. trouwen. Dat vind ik helemaal niet leuk. Want ik vind Y. ook leuk. En ik wil ook trouwen. Maar Y. zegt dat hij I. leuker vindt dan mij', zegt ze een piepklein beetje verdrietig.
'Oh jee, ja, euhm', probeer ik een oplossing te bedenken. 'Maar er zijn toch wel meer leuke jongens in je klas? Want je moet alleen maar trouwen met iemand die je echt heel leuk vindt hoor.'
'Ja, die zijn er wel. J2 vind ik ook leuk. Of T.', somt ze op. 'Maar J2 gaat al trouwen met E. En T. Is al getrouwd met S.'
'Tjee, dan blijft weinig over hè?', doe ik meelevend.
'Ja, nou... En daarom trouw ik dan maar met J.', zucht ze. 'Want ik wil wel een jongetje van groep 2, en niet van groep 1.'
'Ho, ho, dat vind ik niet goed hoor', zegt Huisgenoot die ondertussen ook de badkamer is binnen gekomen. 'Je moet alleen trouwen met iemand die je echt heel lief vindt. Waar je echt verliefd op bent, bedoel ik', vadert hij.
'Ja maar...', zucht ze verdrietig. 'Ja, maar... Ik wil wel kindertjes krijgen later... Hoe moet dan dan als ik geen man heb?'

Uiteraard volgt een opvoedkundig verhaaltje van 'meer vissen in de zee' en 'je hebt nog alle tijd' en dat het helemaal niet erg is dat ze nu nog geen man heeft. Dat papa en mama ook 'pas' verliefd werden toen ze 'al' wel 17 waren.
Maar dat kwam pas toen we weer waren bijgekomen van het lachen.

De stand bijhouden

Danaë is 'een beetje' boos. Omdat we met de papa-auto naar de stad gaan.
Uiteraard is de mama-auto leuker (duh), maar het is wat lastig te bepalen wie van ons vijfen op het dak vervoerd moet worden aangezien we er niet met z'n allen in kunnen. Dus, de papa-auto it is...

Danaë is boos. Omdat ze in de papa-auto aan het raam moet zitten en niet in het midden.
In de tussentijd dat ze 'een beetje' boos was, zijn haar broers namelijk al in de auto geïnstalleerd. Tja, als we daarop moeten gaan wachten totdat mevrouw het behaagt om in de auto te stappen...

Danaë is heel boos. Omdat... Omdat... Omdat, nouja, alles...
Ze gaat luid huilend op één van de stoelen in de voortuin zitten. Demonstratief met haar armen over elkaar en haar allerbooste blik op oneindig.
'Dan ga je nu gewoon in de auto zitten. En dan ga je fijn de stand bijhouden', zegt Huisgenoot nog redelijk laconiek over zoveel drama.
'Neeheeh', huil-brult ze terug. 'Ik gahaa de stand niet bijhouduhun...'
Dan houdt het gebrul even stil. 
'Wat is dat eigenlijk, stand bijhouden?'

Aanmaak

Danaë wil ook wel eens bidden voor het eten. Dat doen ze op de reli-BSO met leuke leidsters namelijk ook altijd.
Prima. Wij zijn wel even stil.

"Lieve J.ezus.
Dankuwel voor het eten.
Aanmaak".

Weg van de vooruitgang op wielen

Waar we bij David twee jaar lang regelmatig zwoegend achter een kind op een fietsje aan renden - meer omdat wíj het tijd vonden dat hij zelf ging fietsen dan dat hij dat zelf graag wilde - ging het nu bijkans vanzelf:
'Zullen we eens oefenen met fietsen Danaë?', vroeg Huisgenoot in de kerstvakantie.
'Ja hoor, dat is goed. Dan doe ik wel m'n helm op OK? En m'n rugzak aan zodat jij me goed kan vasthouden', sprak ze monter.
Ze stapte op de fiets, en reed na een klein duwtje in de rug zo maar weg. Viel niet, kon meteen stoppen zonder om te vallen, reed keurige bochtjes. En leerde en passant van haar grote broer vorig weekend nog even hoe ze ook zelf zonder hulp kan wegfietsen.

Het is net als met haar eerste stapjes: zoiets doet ze pas als ze zelf echt zeker weet dat ze het kan.
Prachtig. Zo kan het dus ook.

Van een Rudolphje

En het geschiedde in die dagen... vlak voor Kerstmis inderdaad.
Echt heel passend allemaal enzo.

Dat onze jongste wijsneus kan lopen, dat wist u al.
Maar dat hij de kerstdagen als een echte Rudolph the Red Nosed Reindeer doorbracht, wist u vast nog niet. De allerlaatste dag voor de kerstvakantie had meneer namelijk een iets-te-close-encounter met een speel-föhn op het kinderdagverblijf.
Gevolg: neus kapot, veel bloed en gedoe en Huisgenoot die in allerijl van zijn werk kwam om met hem naar de huisarts te gaan. En natuurlijk een hele dikke rode neus. En een moeder die op haar werk paniekeerde bij het zien van 10 gemiste oproepen op haar 2 telefoons en luidt over de afdeling piepte dat haar kerstengeltje nu kapot was (en in gedachten al z'n hele gezicht zag open liggen en een afspraak met de plastisch chirurg aan het regelen was).
Inmiddels heeft hij van dit avontuur twee verse roze littekentjes overgehouden.
Waarschijnlijk ook niet z'n laatste, zoals Huisgenoot laconiek concludeerde.