Dino Floris

Floris heeft een nieuw geluidje ontdekt...
Matching met z'n t-shirt, heel stoer.

Bijna 3 maanden alweer

En, hoe is het eigenlijk met de jongste kabouter?
Zeer goed, mogen we wel stellen.
En zeer groot inmiddels. Althans, dat vinden we zelf dan.
Sommige voorbijgangers die (al dan niet ietwat dwingend door David of Danaë geattendeerd op de inhoud) in de wagen koekeloeren, roepen nog 'Aaaah, wat schattig, nog zó klein...' Maar dat duurt vast zo lang niet meer...

Alweer bijna 3 maanden... Praten kan hij nog niet uiteraard, maar hij kan wel heel gezellig kletsen, schaterlachen en hij is een kei in 'opdrukken'.
Maatje 62 past precies en we werken vandaag of morgen de laatste luiers maatje 2 er door heen. Sinds kort is hij van 6 flessen op een dag naar 5 gegaan zodat meneer wat langer kan slapen tussen z'n voedingen.
Uitslapen kan hij ook, net als z'n grote broer en zus: soms tot half 9 's ochtends. En dat is in het weekend natuurlijk een groot kado!

Broer en zus zijn dol op hem. Vooral David verandert in een 'soft pakje boter' als Floris ziet. "Oh, Florissie, halloooo...." Maakt niet uit wat David doet (zwaaien, gekke bekken trekken, koeren, kraaien etc.), zo'n beetje alles tovert een dikke lach op Floris gezicht.

Van een croissant, Alladin en een veiligheidsbeeld

"Hé kijk," zegt Danaë verrukt als ze de tuin in kijkt.
"Een croissant".

We wonen dan wel in een nieuwbouwwijk mensen, maar wát een natuur om ons heen. Hele fazantenfamilies banjeren door onze tuin, in de lente kuddes schapen met hun lammetjes op het nog onbebouwde weiland achter ons huis, waar ook hazen hun legers hebben gebouwd. Echt, we hebben nog nooit zo 'landelijk' gewoond. Nu nog het geruis van de snelweg negeren als we buiten zitten.

"Ik geloof niet in God hoor mam", meldt David terloops bij het naar bed gaan.
Hij zit op een christelijke school, en dan heb je af en toe gesprekken over de wat meer 'diepere zaken des levens'. Ik zeg dat dat prima is, en dat hij zelf mag weten of en zo ja, in wie/wat hij gelooft.
"Ja," beaamt hij. "En ik geloof ook niet in Allahdin".

"Hé, wat leuk, kijk eens mam," zegt David terwijl hij naar de film The Wild kijkt. "In deze film is ook het Veiligheidsbeeld dat in New York staat."

Beetje vroeg

Ja... U ziet het goed...
*hele diepe zucht*

De Sintstress heeft hier sinds afgelopen dinsdag definitief toegeslagen.
Toen kwam David thuis met het verhaal dat een klasgenootje "zo maar zonder zingen echt waar" in haar schoen de volgende ochtend een chocoladeletter had gevonden. "Dat deden de verkenningspieten mam. Want die hebben gewoon de snelle boot genomen..."

En dus stond vooral broer, maar ook zus, dinsdagavond op de mat bij de voordeur keihard te zingen door de brievenbus. In de hoop op een goede vangst in hun schoen. Die natuurlijk gewoon leeg bleef, want deze Sint is wel goed maar niet gek.

Wat spook jij hier nou doen?

Mam? Maham?
Ik sta in de badkamer m'n haar te föhnen; immers, drie kinderen of niet, als je haar maar goed zit. En hoor Danaë de trap op lopen.
Mam, waar is de tandpasta van David? Het is op en papa kan de nieuwe tube niet vinden.
In het keukenkastje, antwoord ik. En mompel daarna dat ik dat al tegen hem gezegd had voordat ik naar boven ging, maar dat hij niet luisterde.
Pap? Paháp..., tettert Danaë naar beneden. Mama zegt dat de tandpasta in het keukenkastje ligt. En niet te beroerd om alles door te geven, brult ze er achteraan ... en dat jij niet naar mama luistert.

Ja, een schatje. Dat is ze.
Ze houdt van lezen. Omdat ze niet - zoals haar broer - na een paar weken groep 1 al zelf kan lezen, doet ze het op haar manier. Kijk en luister naar het verhaal van Molletje en de maan. "Wat spook jij hier nou doen?"


Andere juweeltjes van woorden die ze op dit moment (nog)zegt:
weespapier. WC-papier. Ja. Je zal maar zonder zitten.

L O L

Hoogste tijd voor footage van onze kleine kabouter.
Die eigenlijk allang niet meer zo klein is, vinden we zelf.
Kwamen anderhalve week geleden de eerste zachte voorzichtige geluidjes, tegenwoordig heeft meneer hardop de grootste lol met z'n stem als je 'm net uit bed vist. En helemaal als-ie de hik heeft.

Heerlijk, die lichte verbazing in z'n ogen na een harde kreet.
Ach, t is zo'n lekker menneke... nu nog leren de nachten lekker door te slapen

Bijna...

Vier...

Zo. Ontzettend. Bijna. Vier.

Hmm hmm

Bij voorkeur als ik even in iets verdiept ben. Of een poging doe tot Oost-Indisch doof zijn.

- Mam...
- Jahmm...?
- Mag ik (vul hier een willekeurige wens in; bijvoorbeeld tv kijken, nog een koekje, DS-en, computeren, nog meer tekenpapier, al mijn Playmobil door de woonkamer gooien, met de stiften op de grond tekenen)?
- Hmm, hmm.
- Bedoel je hmm-ja of hmm-nee?

Mama rules

Jiehaa.
Mama rules.
Mama rules big time, mag ik wel zeggen. Al zeg ik het zelf.

Tussen half 6 en half 8 kookte ik in mijn uppie* - uiteindelijk voor mezelf alleen - een eenvoudige doch voedzame maaltijd**, at ik deze heerlijke maaltijd terwijl ik met één hand de kleine kabouter op schoot de fles gaf*** en ondertussen twee huilende zieke koortsige kinderen probeerde te troosten (die natuurlijk niet wilden eten) en legde ik binnen 3 kwartier het hele spul gewassen, tandengepoetst en voorgelezen in bed en is het nu.... stil...

Zo.
En dan heb ik nu wel een grote kop thee verdiend.
Met een koekje of twee.
Ja nou. Ik doe eens ruig. Poe.

* da's altijd een risicootje, als ik in m'n eentje kook. Ik kan namelijk nog geen aardappel koken en ben een kei in vlees aanbranden goed doorbakken of pannen laten droogkoken.
** boerenkool met worst, mocht u geinteresseerd zijn. Kan vrij weinig aan misgaan: worst in de magnetron, puree uit een zakje, alleen die boerenkool koken hè...
*** toch handig dat die prak welwillend aan je vork blijft hangen, als je maar één hand hebt om te eten.

Van feitjes, de kleine kabouter en een boefkruimel

Even een feitje mensen. Precies een maand geleden was het ruim 30 graden buiten.
Dat wist u vast niet meer, en dat zou je nu niet meer zeggen (as I write giet het hier even met bakken uit de hemel en wijst de thermometer een schamele 15 graden aan).

Enniewees. Wat ik eigenlijk zeggen wilde.
Precies een maand geleden zat ik de hele dag op de bank naar mijn verdwenen navel te staren en haalde ik de ene na de andere high score met Bejeweled.
Precies een maand geleden was namelijk dé opleverdatum van onze kleine kabouter.

Dat zou je nu natuurlijk ook allemaal niet meer zeggen.
Want hij kwam gewoon op z'n eigen verjaardag (slogisch) en van Bejeweled spelen is het de afgelopen weken natuurlijk ook niet meer gekomen (sooklogisch).

Wij genieten namelijk ons suf met het menneke.
En als we dat toevallig niet doen, dan is de kans groot dat we liggen te slapen.
Ja, want zo gaat dat hier. Slapen en eten. (en oja, toch weer op tijd op staan, andere kinderen aankleden en voederen, en op tijd naar school brengen en halen, dat ook)
Het ene na het andere flesje gieten we er in leeg. Hij is nogal goed van innemen, to put it mildly... En wat erin gaat, moet er ook een keer weer uit... U kent dat wel.
We doen hard ons best om er een ritme in te brengen, maar: wat meneer in de kop heeft, heeft-ie niet in z'n kont. Hij zal wel erfelijk belast zijn :-)

Ach en nouja.
Kan iemand trouwens even de tijd stil zetten?
Het knuffelt namelijk zo lekker met zo'n knoedeltje baby op je schouder. Voor je t weet is deze periode weer voorbij.
En wat nog schokkender is: Grote Zus is dus nu niet alleen echt Grote Zus maar opeens Heel Grote Zus.
Het kind mag aankomende maandag tot haar grote plezier en trots wennen op school. Een schooltas, gymschoenen en een brooddoosje zijn gekocht, en mevrouw staat reeds bij de voordeur te trappelen.

En omdat ze zo groot is, toch nog even wat leuke uitspraken van de afgelopen weken.
Lang leve de notitie-functie van de iPhone.
"Boefkruimel": een kruimeldief...

Bij een poging om een lange discussie te eindigen:
"Nee Danaë, je krijgt koek zonder boter. Punt uit."
"NEE. Koek MET boter. Punt AAN."

Och, en nou we toch bezig zijn:

Van alweer eind augustus...

Eindelijk...

Daar is hij dan eindelijk... Onze Floris.
Geboren op vrijdag 24 augustus om 8.43 uur. 3800 gram zwaar en ongeveer 50 centimeter lang.

In 2,5 uur kwam hij - bijna een week later dan dat we gehoopt hadden - onder water ter wereld.
Een fel mannetje dat weinig geduld heeft met flessen of borsten.
Wij vermaken ons hier prima met krampjes, stuwing, borsten, flessen, kolven, badderen en natuurlijk heerlijk knuffelen en wennen aan elkaar.

Edit 29 augustus: Ik had een foto beloofd van meneer met zijn gehaakte deken.
En ach kijk nou... Sssst, hij slaapt.

Nieuwe lijstjes omdat ze gaan als een speer

Bij gebrek aan een baby, en een lijst van dingen die nog per sé zouden moeten gebeuren Voordat De Baby Komt (die lijst is namelijk al wel een tijdje 'af' of er staan dingen op die het stadium van HIK allang voorbij zijn; HIK: Hormonaal Ingegeven Klus), zag ik op m'n blog opeens iets wat al een tijd helemaal niet meer klopt.

Kijk:

David is allang geen kleuter meer. Laat staan een bijna-kleuter.
Hij heeft bijna z´n eerste week groep3/4 erop zitten.
Dolenthousiast is hij. We hebben nog nooit zo'n vrolijk kind van school gehaald (tenzij hij een Cito-toets had gedaan). Helemaal gelukkig dat hij echte werkjes mag doen, uit echte werkboekjes. En niet meer hoeft te knippen en te plakken. "Dat vond ik echt stom mam, in deze klas is het veel leuker! En de juf zegt dat ik ga als een speer, ik had vandaag al m´n werkjes af en allemaal krullen!`
Omdat hij al een flinke tijd kan rekenen en lezen, is hij afgelopen week ergens halverwege groep 3 begonnen, samen met nog een paar klasgenootjes. We zullen zien hoe het gaat, of-ie echt gaat versnellen naar groep 4 of toch niet. Maar het fijnste is dat er weer iemand opstaat 's ochtends die zin heeft in school! Dat hebben we lang niet meegemaakt.

En Danaë is natuurlijk allang geen dreumes meer. Het woord ´Bijna-kleuter' doet haar ook geen eer aan. Bijna vier, en zo ontzettend klaar om naar school te gaan.
Ze kan haar visie op dingen heel stellig brengen, daarbij je strak met haar grote blauwe ogen aankijkend of je het wel met haar eens bent. Ze kan lekker poppen-moederen (dat gaat nog wat worden straks, met nr3, haha) of met haar Playmobil prinsessen spelen, en is een gewaagde tegenstander bij het stoeien met haar broer. En op het kinderdagverblijf schijnt ze op een prettige manier een kudde meisjes naar haar hand te zetten, zodat iedereen meedoet met 'kinderdagverblijfje spelen'.

Tijd dus voor betere rijtjes.
En zie daarvoor gewoon aan de zijkant.

Sitting, waiting

Of het kind er al is?

Nou nee. Niet echt. 

Wel een enorme buik, maar een kind? Ho maar.

Wat ik zoal deed de afgelopen weken?

Dekentje afmhaken. Check.
Kind zelf is kennelijk nog niet af. Uncheck.
Ik stel voor dat u pas foto's krijgt van de deken als het kind ook af is.
Liefst natuurlijk foto's van deken met kind. Of andersom.

Ik deed ook Lekker fijn binnen zitten. Want daar is het cool.

Buiten niet. Uncool.

Of ik deed Kindertjes vermaken, mits ze niet uit logeren waren. Hoewel Gezellig, ook Best vermoeiend.

Of kindertjes naar BSO en KDV brengen. Da's erg fijn.

Nu is het vooral wachten.Wachten en nog eens wachten.

En Navelstaren. Heel erg Navelstaren. (Want die is namelijk behoorlijk verschwunden. Al best een tijdje.)

Kennelijk heeft nr3 een geheel andere opleveringsdatum dan dat ons was voorgeschoteld.
Naja. So be it.

Daarom, terwijl u wacht. En ik ook.

Zwangerschapsbubbel en hersenverweking

Zou u toch denken dat ik alle tijd heb om weer eens een logje te schrijven, nu ik zo fijn zwangerschapsverlof heb. Dan heb je tenslotte tijd genoeg.
Dacht ik eigenlijk ook.

Natuurlijk heb ik tijd genoeg.
Maar nee, geen logjes.

Ik dobber namelijk fijn rond in mijn zwangerschapsbubbel, en helemaal nu de kindertjes een weekje uit logeren zijn.
Heerlijk. De hele dag alleen met mijn gedachten, geheel in mijn eigen ritme.
Eten wanneer ik wil. Slapen wanneer ik wil.
Beetje onder de parasol een boekje lezen.
Of een beetje voor me uit mijmeren.
Wat haken (die deken moet toch echt binnenkort af).
Fotoalbumpje maken van de geboorte van Danaë. Zielig hè. Het kind heeft ondertussen honderden foto's van zichzelf, maar nog geen enkel album van haar bestaan. Ja, heel zielig. En dus probeer ik nu op de valreep er nog wat van te maken. Zodat ze kan zien wat ze zelf allemaal heeft 'ondergaan' toen ze een kersverse baby was.

Het kan trouwens ook zijn dat ik zo maar vergeet te loggen.
Want ik lijd met de dag meer aan hersenverweking, lijkt het wel.
Gister nog m'n autosleutels kwijt in de parkeergarage. Bleken gewoon verstopt in een ander vakje in m'n tas. Maar dat duurt dan ruim 5 minuten voordat ik daar achter ben. Tja.
Of was in de machine laten zitten, een dag of 2.
Of weten dat je per sé naar de Etos moet, maar daar aangekomen echt niet meer kunnen verzinnen waarom dan wel. En dan thuiskomen met vanalles in de hoop dat daar hetgeen bij zit waarom je naar de Etos moest. U raadt het al: niet dus...

Het toppunt was echter afgelopen maandag.
Wegens beetje vage pijn in de onderbuik toch maar besloten een plas bij de huisarts in te leveren. Het zou misschien zo maar blaasonsteking kunnen zijn, niet waar?
Aldaar aangekomen vul ik netjes alle vragen in (en dat waren er best veel), en zet de boel met vragenlijst en al in het daarvoor bestemde kastje.
Ik kon nog net onthouden dat ik na tweeën kon bellen voor de uitslag.
Helaas stond mijn uitslag niet in het systeem.
Want ik was de bovenste helft van het formulier vergeten in te vullen. Dat waar je essentiële dingen als je naam, adres, geboortedatum, naam van de huisarts etc. invult.
Gelukkig was er maar één zwangere van 36 weken plus 2 dagen die de boel was vergeten in te vullen, dus kwam alles toch nog goed.
Minder goed was dat ik inderdaad blaasontsteking had.
Maar daar helpen een hoop pillen tegen.
En rust.
Dus eh, ik ga weer even een siësta houden. Onder de parasol.

Van open deuren en Hormonaal Ingegeven Behoeften

Tjee zeg. Heb ik zo maar in ene zwangerschapsverlof.
En ook 'zo maar in ene' een heul dikke buik.
Maar dan ook echt een dikke buik. M'n navel lijkt verdwenen. Het vel staat met de dag strakker.
Waar gaat dat heen? Of liever gezegd: komt dat allemaal ooit nog weer goed?

En als ik dan toch aan het zeuren ben, zal ik dan ook maar meteen even de open deuren met u behandelen?

Meest gestelde, en wat mij betreft ook de meest irritante vraag van dit moment: Hoe lang móet je nog?
En dan vooral zo'n ach-ende-wee-meewarige blik erbij, starend naar the huge belly.
De vraag kan tegenwoordig overal en door iedereen gesteld worden. Van collega's tot wildvreemden in de supermarkt.
Waar ik eerst nog vriendelijk doch stellig antwoordde 'Ik mág nog zo'n maand of 2, week of 8, week of 6 euhm 5', krijg ik nu de neiging te zeggen dat ik nog minstens tot m'n 67ste mag werken, en te vragen hoe lang de ander nog 'moet'.

Of deze: 'En, weet je al wat het wordt?'
Ligt een beetje aan de intonatie, maar sommigen - meestal de vage bekenden of wildvreemden in een speeltuin, supermarkt of andere 'verzamelplek' - menen er recht op te hebben te weten wat het wordt is.
Vooral in die laatste gevallen vind ik het heel leuk om te zeggen 'Jazeker, een kind.'

Maar goed.
Ik zwangerschapsverlof, en Het Kind een eindeloze zomervakantie.
Gelukkig is daar de BSO, en natuurlijk het kinderdagverblijf voor Het Andere Kind.
Dat betekent dat ik tijd heb voor Hormonaal Ingegeven Behoeften als

het haken van een babydekentje,

het inslaan van voldoende potten pindakaas (echt, vraag me niet waarom, want zo vaak eet ik het niet. Maar genoeg pindakaas in huis is momenteel een heel rustgevende gedachte)

en het lappen van de ramen (heb ik dan natuurlijk geen foto van. Sommige dingen 'móet' je gewoon doen).