Kind van deze tijd

Waarom is het zondag als het vandaag eigenlijk donderdag is?, vraagt David terwijl we op de fiets zitten.
Omdat het vandaag Hemelvaartsdag is, antwoordt Huisgenoot.
Wat is eigenlijk Hemelvaartsdag?, wil David weten.
Weet je nog wat we met Pasen vierden?, stel ik een vraag terug.

Dat weet-ie nog wel.
Ja, van dat Jezus dood ging enzo.
Aha.
Nou, met Hemelvaart vieren we dat Jezus naar de hemel is gegaan. Naar God., zeg ik.
Oh. Maar waarom? Wat doet-ie daar dan eigenlijk?, en hij kijkt nog eens bedachtzaam naar de blauwe lucht boven zijn hoofd.

Euhm..., denken Huisgenoot en ik na.
Goede vraag, misschien hoe weet de juf dat wel. Of staat het in Trefwoord, probeert Huisgenoot een antwoord te geven dat voldoet aan high standards van David.
Nee hoor, zegt David. Dat moeten we opzoeken op de computer.
Op WatdoetJezusindelucht.nl.

Spoiler alert voor de mensen die straks hier taart komen eten

Wat nou ridders.
Wat nou piraten en schatkaarten.
Dacht ik gisteravond.
Die jongen houdt van Angry Birds.
Dus máák ik toch gewoon Angry Birds.
Toen wist ik nog niet dat Angry Birds vooral hardcore kleien met marsepein was.
Of eigenlijk. Dat wist ik wel. Maar hé, über-denial.

*As I write, leest de jongen in kwestie gewoon mee op het scherm. Weg verrassing. Kennelijk leest hij tegenwoordig met tiksnelheid. How inconvenient. Alhoewel. Met Engels gesproken tekenfilms is het wel weer handig dat hij zijn eigen ondertiteling kan volgen. Maar ik dwaal af.*

Dus. Met enige trots, en met mijn wallen tot op mijn knieën - want my goodness, 2 avonden tot 1 uur 's nachts 2 taarten kleien gaat mij niet in m'n koude kleren zitten - , presenteer ik u:

Zo. En nu straks gaan we 'm opeten.

Tjemig. Wát een hobby. Taarten kleien. Gelukkig is de volgende verjaardag pas in oktober.
Ohnee. September. Maar Huisgenoot is ook al blij met een 'gewone' taart.
Zegt-ie.
De schat.
Da's pas echte liefde.

Van Vijf en Zeven en veel feest

tismewatmensen.
Is het kind opeens zo maar 5 geworden vandaag. Vijf...
Vijf jaar geleden was het een heel klein heel schattig mannetje. Echt.
Kijk:

En nu, 5 jaar later. Is hij in onze ogen stiekem nog steeds een heel schattig mannetje. Maar eigenlijk is-ie natuurlijk heel stoer. En Heel Erg Vijf.
Vooral Vijf Worden is een soort van life event. Nachtjes aftellen, Lego- en Playmobilkrantjes spellen op zoek naar het ultieme kado, dat soort zaken.
Vandaag een verjaardag in petit comité. Dan kan-ie lekker ongestoord spelen met z'n knikkerbaan en z'n ridderlego.
Kijk:

En ja. Hij heeft een blauw oog.
En nee. Ik heb het niet gedaan. Een kwestie van een nogal ongelukkig ongelukje op school met een klasgenootje en een houten stoel.

Morgen feest voor de opa's en oma's, ooms en tantes.
Maandag feest op school.
Dinsdag feest op de bso.
Ja. Tismewatmensen. Vijf worden. t Lijkt potdorie wel een Marokkaanse bruiloft wat betreft de festiviteiten.

Over bruiloften gesproken. Kijk nou.

Dat waren zijn wij. Precies 7 jaar geleden.
Nah. Da's ook toevallig: maakte ik gisteravondnacht zo maar een bruids-achtige taart.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik moet nog een stoere vijf-jarige-jongens-taart fixen.
Iets met ridders. Of piraten. Of een schatkaart ofzo.
Of Cars. Maar dat deed ik vorig jaar al.
Of SuperMario. Been there, seen that, done that.
En ik maak een taart altijd maar één keer.
Echt, zo exclusief. Poehee.

Harder dan ik hebben kan

Soms kijk ik naar haar door m'n oogharen en dan is ze geen 2 (en een half) meer. Dan zie ik opeens Danaë als kleuter doorschemeren. En lijkt ze 4. Of nog ouder.

Harder dan ik hebben kan, groeit ze groot.
Vorig jaar rond deze tijd bijvoorbeeld, praatte ze nog nauwelijks. Nu houdt ze hele verhandelingen over hoe iets wel of niet zou moeten.
Of lopen. Deed ze ook niet een jaar geleden. Nu staat ze swingend en heupwiegend met haar poppen te dansen. Of rolt ze stoeiend met haar broer over de vloer. Hij is sneller en wendbaarder, maar zij gooit haar gewicht in de strijd. Tegenwoordig is het een bijna gelijkwaardig duel.
Waar David zo langzaam groeide dat hij t-shirts en broeken 2 zomers (of nog langer) aan kon, schiet mevrouw in een half jaar tijd één kledingmaat door.
Eigenlijk moet ze al een tijdje naar een groter bed. Maar hé, het is zo aandoenlijk, hoe ze klem tussen haar knuffels en spijlen, met haar duim half uit haar mond ligt te slapen.
Echt, voordat ze dubbel gevouwen in haar spijlenbedje de nacht moet doorbrengen, heeft ze vast een groter bed.
Maar mag deze moeder nog even wennen aan haar grote kleine kleine grote meid ?

En daarom, omdat al deze heerlijke prietpraat morgen alweer voorbij kan zijn... Opgetekend. Om nooit meer te vergeten.

Heb jij een woone boteham? Ik hebbe roodkapje*, constateert Danaë tevreden.

Favoriete zomerdracht: Mouwen hoog. Foene uit. En sokke ook. Ikke wil op kouwe foete.

En het liefste woord op de wereld op dit moment: Oolieflass.
Helemaal als ze het zingt: Oolieflasse inne boss.

* A.k.a 'kapje', 'kontje' of 'korst' van het brood.

Wraak

David *hartje* iPhone slash iPad slash Angry Birds.

Maar eelaass pinnekaasss (om met zijn altijd meelevende zusje te spreken): hij mag niet iedere dag onze gadgets beroeren.
Nee. Daar krijg je sjacherijnige kindertjes van. Of kindertjes die nog voor hun 10e het nerd-gehalte van hun vader overstijgen. Dat laatste moeten we al helemaal niet hebben natuurlijk.
Afijn. Hij mag het dus niet iedere dag. Maar vindt daar uiteraard wel wat van. En dat laat hij merken ook.

Weet je... Wéét je...., briest hij boos, zinnend op wraak voor het vermeend onrecht dat hem wordt aangedaan als ik hem (weer eens) sommeer dat hij van onze telefoons moet afblijven.
Als ik Lekker vader ben. Nou..., en hij haalt eens diep adem voor zijn slotrepliek.
Dan ga ik Lekker de Héle Dág Engrie Burse. Zo!!

En als dat nóg geen indruk maakt, dan zet hij zijn ultieme wapen in.
Nou... Nóu... Dan ga ik scheíden!


Ik heb overigens wel een vaag idee waar hij dit onzalige plan vandaan heeft. 
Hier thuis bezigen we deze termen nooit, mocht u zich dit afvragen. In zijn klas zijn wel wat kinderen met gescheiden ouders. En soms komt zoiets in een kringgesprek ter sprake. En kennelijk maakt zoiets indruk.

Een soort van update

Ah. Hier bent u.
Ja, drukdrukdruk is het hoor. Uweetwel, huishouden, kinderen een beetje leuk opvoeden, beetje interessant doen op je werk.
Om maar niet te zwijgen over de naderende 5e verjaardag van de kleine grote man. Een life event, dat is het voor hem.

Behalve aan evenementenorganisatie voor een verjaarsfeest en een kinderpartijtje deed ik van de week nog iets heel carrière-achtigs. Althans, dat vond ik zelf dan hè.
Ik liet mij vrijwillig twee dagen opsluiten in een zuurstof-en-uitzichtloos conferentie-oord en dito hotelkamer voor een tweedaagse training. Huisgenoot paste op zorgde voor de kinderen.
Dat zeg ik, heel carrière-achtig.

En nog weer even 'een eindje stukje terug', zoals David dat altijd zegt als iets gister of eergister was, stond ik zo maar opeens met mezelf met man en kinderen in de Efteling.
Mede mogelijk gemaakt door 1x boodschappen te doen bij de AH, en overladen te worden met zoveel 'spaar'zegels dat je 6x naar de Efteling kunt. En ik maar denken dat het principe van spaarzegels was dat je geduld moest hebben en ze moest sparen.
Ahwel. Het leek wel zomer, zo warm.
En het was weer prachtig.

Kijk. Een klein meisje in boten-centrifuge-apparaat.

Heel profi met haar armen omhoog. En lekker gillen.
Ja, dat wordt wel wat over een centimeter of 15.
Kan ze met papa in Joris-en-de-Draak. Of een ander over-de-kop-ding.
En dat gevangenennummer die vieze veeg op d'r rechterarmpje is niet vies. Da's het telefoonnummer van papa. Voor het geval het kittige ding er zo haar eigen programma in de Efteling er op na zou houden.
En nou niet allemaal gaan bellen. Want voor alle zekerheid heb ik het weggepoetst. Lang leve photoshop.

Ach, en kijk nou.
t is gewoon een stoere vent. Een beetje een draak uitdagen.
Dat hij twee jaar geleden nog met z'n ogen stijfdicht er langs liep, daar zetten we meteen een streep door.

En dan Hét Huis.
Dat vordert langzaam maar gestaag. Tot de vliering om precies te zijn.
Voor de zomervakantie zit het dak er waarschijnlijk op, volgens de bouwmeneren. Yay!
Een plaatje van gister:

Over een woord dat ik eigenlijk niet wilde horen

Wanneer David heul boos is, roept hij uit pure frustratie wel eens het woord p.oepz.ak.
Dat woord horen we dus regelmatig.
Ja, let's face it. Kleuter zijn is gewoon heel lastig.

Nu zijn er natuurlijk legio woorden die je kunt roepen als je boos bent, en dan lijkt p.oepz.ak redelijk onschuldig. Maar toch had ik laatst een stevig gesprek met onze kleuter om uit te leggen dat ik dat woord liever niet meer wilde horen.

Daarom was ik vanochtend extra verbaasd toen ik uit de woonkamer het woord weer hoorde. En dan niet uit de mond van David maar uit die van zijn kleine zus.
Opgetogen rende ze naar me toe. Mama, zei ze, p.oepz.ak isse viess. Mag ik pietje? en ze wees naar het meubel waarvoor ze een papiertje wilde.
P.oepz.ak... Oftewel, poefzak.
Poef: lastig uit te spreken, en wordt dus p.oep.
En het woord zitzak kent ze dus ook, al blijken synoniemen nog een beetje verwarrend.

Dan maar zonder titel

Tiswatzeg. Een kleuter op schoolreis.
Een héle dag. Naar de dierentuin een eindje verderop.
Te moe om te praten is-ie.
We denken dat-ie giraffen heeft gezien. Maar geen ijsberen. En wel iets in het donker en vlinders vleermuizen.
En dan te bedenken dat het schoolreisje gisteren was.
En dat-ie nu nóg te moe is om te praten.
Dus wat-ie vandaag op de bso heeft uitgespookt... Ik ben bang dat we daar niet achterkomen.
Tenzij ik met terugwerkende kracht een vertaling krijg van de morsecode-knorrepot-taal die hij uitslaat.
Kortom, gezellig zo'n kleuter in huis.
Gelukkig heeft-ie nu vakantie. Kan-ie lekker een beetje bijkomen.

Whatelse?
Tja. Ik had weer een date met de fysio-vrouw:

Word je ook niet blij van. Althans, ik nog niet.
Tiswatzeg. Het komt te paard, en het gaat te voet, zegt mijn oma altijd.
Maar misschien werkt het bij mij andersom? En moet ik op een paard gaan zitten?

Beter van niet

Was k net zo lekker bezig. Vond ik zelf dan hè.
Helemaal back into shape. Met grootse plannen in t vooruitzicht. Bijvoorbeeld meedoen met deze.
Alleen, mijn rechterknie vond het nog steeds niet zo'n goed plan, dat rennen.
Sterker nog: traplopen vond-ie ook steeds minder leuk.

Daarom deed ik eindelijk wat Huisgenoot en vriendin M. 6 weken geleden al zeiden: ik ging eens langs bij de fysiotherapeut.
- Hoi, zei ik.
En ik gaf haar de management summary van mijn klachten.
Efficiënt als ik ben, gaf ik haar ook direct even de deadline voor genezing. (Zsm. Asap. Jetzt. Gleich.) En mijn gewenste einddoel. (5 kilometers. Eind juni.) Man en kinders juichend langs de kant. Ik heb het hele plaatje in mijn hoofd zitten.
- Hmm hmm, knikte de fysio. En ze voelde met haar magic fingers nog eens even aan m'n knie. Althans, dat verwacht ik dan hè. Van die healing hands en dan - floep- weg pijn en ongemak. Want daarvoor zat ik daar tenslotte. To make things go away.
- Auw-auw-auw, deed ik. Geen healing hands dus.
- Retropatellaire pijnsyndroom. Plus een apexitis patella, constateerde ze.

Retro-watte? Apex-nog-iets?
Hebben ze daar ook gewoon een pil voor? Of een injectie desnoods?
- 2 weken absolute rust. Niet belasten. Zo min mogelijk traplopen. Fietsen alleen in eerste versnelling. Veel koelen met coldpacks.
OK. 2 weken niets. Dat had ik zelf ook al ingepland. So far so good. 5 km, eind juni; gaat lukken. Dacht ik optimistisch.
- Dan 4 weken opbouwen, ging ze verder met Het Plan. En daarna mag je je hardloopschoenen weer eens aan. Om dan van begin af aan weer te beginnen.
Wasdanou? Over 6 f*ing weken pas weer hardlopen? En dan weer beginnen met het debielenschema van 1 minuut kruipen en 1 minuut wandelen? Maar dan is de zomer al voorbij. En hangt mijn zorgvuldig opgebouwde topconditie weer halverwege mijn knieholten...
- Dus ja... die 5 kilometer eind juni: lijkt me beter van niet.
Keihard, die fysio-mensen.

En toen mensen. En toen. Toen vond ik mezelf Heel Erg Zielig.
Echt. Hardlopen is leuk.

Geen woorden

Maar foto's. Vooral lekker veel. Want we waren een dagje 'er op uit'. Of is het 'erop uit'? Naja, who cares. t Was in ieder geval erg leuk.
En Ja. Toevallig houden we van roze.
En Nee. Het is geheel toevallig dat de jongens vandaag blauw droegen, en de meisjes roze.
Zoiets ontdek ik eigenlijk pas als ik de foto's in de auto terugkijk. Maar goed. Het lijkt dus alsof ik daar vanochtend waanzinning lang en goed over heb nagedacht. Natural talent...

En ohja. We gingen ook nog naar het strand vandaag.
Maar daar zijn dan weer niet zoveel foto's van. Iets met zand en wind enzo.
Maar ook dat was heel leuk. Oh, what a beautiful day! Yay!

Lisiteerd

Nah.
Zit ze weer eens op de see om een plas te 'faken'.

Zoals de afgelopen maanden echt ontelbaar vaak het geval was, mensen. Echt. On-Tel-Baar Vaak.
Meestal, na een minuut of 5 vruchteloos wachten op geklater, ontspint zich dan een dialoog wat lijkt op:
- 'Komt de plas al Danaë?'
- (heel beslist) 'Ja. Passje komt. Ja'.
- 'Nee toch? Ik zie toch niets? En ik hoor toch niets?'.
- (ietwat vertwijfeld) 'Oh neeh. Passje... Passje... Kom noe buite? Jah? Nee. Pass hoeffe niet. Pass klaar. Noe pietje ja'.
Oh, u wilt ondertitels bij de laatste zin? Nou, komt-ie:
"Onee. Plasje... plasje... Kom je nu naar buiten? Ja? Nee. Plas hoeft wil niet. Plas is klaar. Kunt u me nu alstublieft een papiertje geven allerliefste mama? Dan kan ik, geheel zelfstandig als ik ben, mijn eigen b.ips afvegen."

Roept ze nu opeens 'Heej, pass komt noe wou.'.
En verd.mdalstniewaaris, zie en hoor ik daar opeens water klateren.
Man. Zo trots. Een pauw en een aap zijn er niets bij.
Appauws. Hoera. Lisiteerd!

Als u ons kwijt bent

We zitten hier...

Ndaag!

Time flies when you're having...

Men, wat gaat de tijd toch snel. Is het zo maar opeens alweer april.
Komt vast omdat ik zulke leuke dingen doe mensen. Vast.

Zo kocht ik vandaag gisteren - nah, ziejewel - eergisteren ondergoed voor onze gillende keukenmeid. Serious. t Is een wonder dat de ruiten hier nog heel zijn met dat oorverdovende gegil van haar.
Maar terug naar het onderwerp. Onderbroeken dus.
En t kind is er zo trots mee. Zo trots dat ze zes keer per dag haar luier moont naar iedereen die het maar wil zien. Of horen, want het gaat meestal gepaard met een luid Kijk. Ik heeft onnerboek. En hend.

En verders.
Verders startte ik to run. Jawel. Als in rennen. Als in een cursus hardlopen-voor-nitwits. Zo Start to Run dus.
En nu draaf ik braaf iedere zaterdagochtend met een vriendinnetje mee in de kudde nitwits die ook graag willen leren hardlopen.
Doordeweeks doe ik dan nog een trainingsloopje met coach Renate Wennemars op mijn oren.
En als ik eerlijk ben: het is fijn. Vermoeiend, maar fijn.
Alleen is mijn rechterknie daarvan nog niet zo overtuigd. Sinds de eerste training - op verkeerde schoenen, les 1: tennisschoenen zijn geen hardloopschoenen - kan-ie maar met moeite bekomen van een akelige blessure.
Rust nemen is geen optie. Want hé, de cursus is nu. En over twee weken worden we geacht een minuut of 25-30 aan een stuk te kunnen lopen.

Dus als u mij nu even wilt excuseren? Ik ben even een rondje rennen.
Yep. Time flies when you're having fun run.

Van maart en kippenrimpels

Maart roert zijn staart, zegt David.
Dat klopt, zeg ik.
T is wel mooi weer hè, zegt-ie.
Hmm hmm,, hum ik terug, terwijl ik me bedenk dat het eigenlijk al april is. En dat het eigenlijk niet klopt, wat-ie zegt.
Dan heeft-ie z'n staart best goed geroerd, concludeert hij tevreden. En hij stapt weer op z'n fiets voor een rondje in de speeltuin.

En ach, daarna hè. Daarna zat-ie als een ziek vogeltje op de bank.
En als een ziek vogeltje naast me tijdens het eten. Eten deed-ie niet. Want ik ben zie-hiek, snotterde hij. Maar het toetje, dat wilde hij dan weer wel. Ergens voel je je dan toch een beetje genaaid.
Enniewee. Ziek dus.
Toen-ie eenmaal gloeiend in z'n bedje lag: Ik heb het koud, ik krijg er helemaal kippenrimpels van.

iPad, youPad, wePad

Nah.
Kijk nou. Een iPad2.
En het tikt zo maar een blogje.
Yep. There's an app for that.

En als u me nu wilt excuseren. Ik moet namelijk even Angry Birds neerknallen educatieve sopjes downloaden. Yay.

Huh. Schreef ik nu sopjes? Ik bedoel natuurlijk 'appjes'.
Kan nog leuk worden. Damnyouautocorrect.