Niet trouwen

Danaë pakt de handen van Floris om samen een rondje te zwieren.

'Néé', zegt Floris fel. 'Ik wil niet trouwen!'

Van even niets en een uitje

Voorjaarsvakantie... Even geen brooddozen vullen, even niet om 8.30 uur sharp iedere dag 2 kinderen naar rechtsgericht, gewassen en gestreken in de klas afleveren...
Op niet-werkdagen (althans, mijn niet-werkdagen, Huisgenoot werkt 'altijd') eens niet om 6.20 uur de wekker horen. Floris neemt het ervan en slaapt prompt tot 9.15 uit. Als-ie dat nou ook eens komend weekend doet...

Bij vakantie hoort ook een 'uitje'. Maar waar naar toe met 3 kinderen in verschillende leeftijden? Keus was snel gemaakt: Kasteel Groeneveld met de tentoonstelling van de platen van Charlotte Dematons van haar boek Nederland.
Ook al stak David zijn bedenkingen over dit plan niet onder stoelen of banken, want hij 'is tenslotte al groot, en dat is voor kleine kinderen'. Het is - voor ons - dichtbij, kleurrijk, prachtig, mooi én binnen (wel handig gezien het str*ntweer dat voorspeld was). Wat wil een mens nog meer?

Met z'n 4-en genoten we van de grote platen (ja, ook David), en vonden zo waar alle 'vaste' dingen op iedere plaat én het liedje dat erin 'verstopt' getekend was.
En passant wonden de kinderen ook nog even de aanwezige 'oma's' en andere dames op leeftijd om hun vinger met hun enthousiast speurwerk, als de dames te lang naar de zin van de kinderen aan het zoeken waren op de schilderijen naar bijvoorbeeld de tuinkabouter of zwarte piet. 'Kijk, dáár is-tieieieie' wees Floris heel behulpzaam aan. U moet weten: Floris *hartje* zwarte piet en de boot van de Kameleon.

'Het was eigenlijk toch heel leuk, mama', zei David op de weg terug naar huis.

Sorrrrie

Een doordeweekse ochtend. Spitsuur as usual.
Tussen het tandenpoetsen en tassen inpakken door, stuiteren de jongens om elkaar heen.
Piew, piew, piew, roepen ze, terwijl ze theatraal ter aarde storten en daarna de achtervolging weer inzetten.

'Heeft iedereen z'n tas ingepakt? Heb je je gymtas?', probeer ik tussendoor te zorgen dat niemand zonder gymspullen, brooddoosjes en drinkjes op school belandt.
Het maakt niet veel indruk. De vijand is vele malen belangrijker.
'Jongens, jassen aan. Schoenen aan. We gaan zo', dring ik aan.
'Piew, piew, jij bent af met mij slaat', roept Floris tegen David, terwijl hij zijn denkbeeldige zwaard trekt.
David werpt zich luid kermend op de grond.
'Whahahaaa, ik ben een draaak', gromt Floris terwijl hij zich op z'n slachtoffer werpt.

'Jongens. Jassen aan. Nu. We gaan. Daaag', roep ik bij de voordeur.
'Oh,' roept een vrolijk peuterstemmetje vanuit de woonkamer. 'Sorrrie mama. Sorrrie voor het spelen'.
En hij dendert samen met z'n grote broer de deur uit.

D.isco D.ouchen

We De kinderen gaan hier tegenwoordig swingend onder de douche.
Lang leve YouTube, mama of papa's iPhone en een blue tooth speakertje.

En dan wordt een verplichte sessie haren wassen en tanden poetsen opeens best heel gezellig, zo met z'n 5-en in de badkamer.

Niks K3 of Dirk Scheele-nummers. De playlist van deze week:




En maar schudden met die b.illen...


Vooral deze is favoriet bij de jonge dame, want op dansles leren ze hierop een dans voor de zomer-uitvoering. En dus wordt deze vaak in de badkamer geoefend.

Übertrots

Manoman, zo trots als een pauw ben ik.
Op alledrie eh -vier natuurlijk, maar nu op 2 in het bijzonder.

Kijk nou.
Z'n allereerste judowedstrijd ooit.
En dan ook nog winnen met ippon!
Oja, dat bemoedigende gepiep halverwege de opname, dat ben ik. Het liefst had ik als een hyena-moeder naar de mat geschreeuwd 'Pak'm David! Leg 'm neer' en iets als 'Spring d'r bovenop' of 'Maak 'm af'. Maar dat is niet zo netjes natuurlijk. Want zo ben ik. Netjes. Heel keurig 'Toe maar David' en 'Goed zo' piepend...


Het was dat mijn schoenen al uit waren omdat ze niet mee de zaal dojo in mochten, maar anders liep ik er naast van trots.
Meneer zelf was ook best content met het resultaat, al werd dat gevoel tijdens het toernooi toch een beetje overschaduwd door de 4 andere wedstrijden die hij verloor of gelijk beëindigde. Maar, en daar ben ik ook trots op, hij incasseerde z'n verlies en gelijk spel heel goed (en werd bijv. niet kei-kwaad, of schoot weg in een depressie om vervolgens op voorhand alle andere wedstrijden al op te geven, zoals we om ons heen ook wel zagen gebeuren).
Iedere keer ging hij er weer vol in, om te proberen z'n tegenstander tegen de grond te krijgen. Prachtig!

En dan deze prachtige dame.
Zo blij in haar nieuwe danskleren.

Sindskort op dansles.
Waarmee we de eerder gestelde regel 'Geen andere sporten totdat een zwemdiploma is behaald' overboord gegooid hebben. Soms hebben kinderen het namelijk gewoon nodig.
Heel handig allemaal, want de dansles wordt in hetzelfde pand gegeven als waar de bso zit, en dat scheelt weer halen en brengen op een 'vrije' speelmiddag.

Ze vindt het reuzespannend, maar langzaam went ze eraan dat ze dit helemaal zelf kan (natuurlijk, de juf van de bso zorgt dat ze op tijd is omgekleed en de dansjuf weet ook dat ze na afloop door de andere deur de klas weer moet verlaten).
Maar toch. Allemaal nieuwe meisjes die ze nog niet kent.
Dat vindt ze heel erg eng en spannend. En tóch doet ze het.
En dat maakt mij heel trots!

Lachen Gieren Brullen

Onze jongste kabouter heeft een beetje moeite met 'loslaten'. En dan in de meest basale zin van het woord.

Eigenlijk was dat nooit zo'n probleem, dat 'loslaten'. Totdat hij afgelopen zomer hand-voet-mondziekte kreeg en daardoor niet alleen de blaren op z'n handen en voeten had staan, maar dus ook in z'n mond. En dat eet niet zo lekker, met de blaren op je tong. Dus hij at een hele week niets. Of nou ja, heel voorzichtig wat hapjes gele vla.
Meneer heeft genoeg reserve om een weekje op zeer beperkt dieet door te brengen, dus we maakten ons geen zorgen. What goes 'in', must come 'out'.
En daar zat nou net het probleem. Er kwam niets 'out'. Sterker nog. Dat wat er wel 'out' wou, zat gewoon klem. Acherme.
Lang verhaal kort: uiteindelijk lukte het toch- geholpen door olijfolie en coaching die bij een gemiddelde bevalling niet zou misstaan -, en werd de boel weer op gang geholpen door een prettige fles lactulose. Best fijn, zo vlak voordat we op vakantie gingen.

Sindsdien kennen de bowelmovements van de jongste een wankel evenwicht. P.oepen doet pijn, en iets wat pijn doet, doe je natuurlijk liever niet nog een keer.
Hij is een kei geworden in ophouden (interessante woordspeling in deze). En als de natuur uiteindelijk dan toch sterker wordt dan hijzelf, dan p.oept hij het liefste met z'n liefste knuffel in z'n ene hand en mijn hand in z'n andere. Of met z'n armpjes om m'n nek geklemd op schoot, met een rood aangelopen hoofd en soms wat klam van het (angst)zweet.
Alle huis-tuin-en-keuken-middeltjes hebben we inmiddels geprobeerd. Veel drinken, bewegen, olijfolie of lijnzaadolie door z'n eten, kiwi´s, roggebrood, ontbijtkoek. Stickers plakken als beloning. De hele rataplan. Soms leek het iets beter te gaan (als in 'niet 3 uur piepen dat hij moet p.oepen voordat de 'eagle finally has landed'), om dan daarna weer af te zakken naar een dieptepunt.

Afgelopen donderdag pikte hij een of ander virus op van het kinderdagverblijf. Een k.ots-virus (wij hadden een d.iarree-virus met open armen ontvangen).
Overgeven bleek helaas ook niet helemaal zijn dingetje te zijn, getuige de vastberadenheid waarmee hij alles tegen de anti-peristaltische bewegingen in probeerde weg te slikken en tegen te houden. En het panische gillen als hij dan eenmaal zijn maag geledigd had. Maar daarnaast at hij natuurlijk niets.

Kortom: wij zagen een prachtige opmaat aankomen voor weer een dieptepunt van de darm-acties. Om een total-lock-down met bijbehorende bevalling voor te zijn, besloten we een k.lysma te geven die we nog hadden liggen van het zomer-debacle.
En mensen. Dat. Werkt. Als. Een. Tierelier.
Heel fijn.
Het zou alleen nóg fijner zijn als we tussentijds de kans kregen om z'n luier te verwisselen.

Ach en nouja. Ik bespaar u de juicy details (sic...).
Laten we het erop houden dat de titel van dit stukje bijzonder toepasselijk is.

En ondertussen: wij gaan hier met goede moed een nieuwe fase in: komende drie weken iedere dag op doktersvoorschrift een laxeermiddel. En dan eens kijken of de boel prettig vlot getrokken is. Want wij zijn klaar met doe-het-zelven op dit gebied. Het is voor iedereen, maar in het bijzonder Floris, fijn als hij zich weer letterlijk ont.last kan voelen.

Cinderella

Ze zat vanaf 7.30 uur al in vol ornaat te shinen. Met een nieuwe jurk, een nieuw vestje, nieuwe schoenen en een bijpassende (ook nieuw...) haarband.

Want de kindervoorstelling smaakte naar meer.

Naar veel meer.

Dus we gingen. Naar het Nationale Ballet. En omdat het ons zo leuk leek, mochten David en Huisgenoot ook mee.

Floris lieten we achter bij de juffen van het kinderdagverblijf om op z'n matties een dagje z'n peutertestosteron bot te vieren ("ik ben een rillerrrrrrrrr, en jij een draaaaaaak. En ik ga jou vechten met mijn slaat. Ssshhh, grrrrr")

Ah wel. Wij hadden een echt uitje voor grote mensen en kinderen dus. 

Het was prachtig, zoveel meisjes in hun allermooiste (prinsessen)jurken die in de pauzes stiekem danspasjes en huppelsprongetjes deden. 

En de voorstelling zelf? Die was mooi, ontroerend en magisch tegelijk!!

Met na afloop nog een meet and greet met de prins en de prinses.

Wij hebben waanzinnig genoten.

En de mannen? Die vonden het ook leuk. 

Maar, desgevraagd, ze hoeven een volgende keer niet per sé meer mee. En dat is prima. Dan kunnen Danaë en ik een volgende keer kaartjes kopen voor nóg mooiere plaatsen.

Van Sarte Piep en een jongen die van z'n geloof viel

Omdat het Kerst is, een fijn Sinterklaas verhaaltje. 
Ja. Omdat het kan ik eindelijk tijd heb om het op te schrijven.

Het liefste en schattigste woord van deze december-periode, en ook het enige woord waarvan ik de juffen van het kinderdagverblijf verboden heb het te verbeteren: sarte piep.
Bij sarte piep hoort natuurlijk sintekaas.
De jongste beleefde dit jaar het grote kinderfeest in volle glorie, samen met z'n zus.

Gezien de grote Zwarte Pieten discussie die dit jaar nogal breed werd uitgemeten in de media en het feit dat hij dit jaar een groep heeft overgeslagen, waren we bij David best benieuwd hoe 'de vlag' erbij hing. In groep 6 komt Sinterklaas natuurlijk niet meer langs, maar maken de kinderen ouders surprises. (en laat knutselen nou net iets zijn waar hij een broertje dood aan heeft...)

Voorzichtig beetje prikken en vragen in de weken en maanden voorafgaand aan het grote Sintfeest leverde niets op. Huisgenoot en ik hadden besloten dat we hem niet 'actief' uit de droom zouden helpen. Het moest maar 'organisch' gebeuren, vonden wij.
De juf begon in de aanloop naar het feest ook al voorzichtig bij ons te polsen 'hoe het er mee stond', want de rest van de klas... Maar nee. Hij liet helemaal niets los. Geen vragen, niets.

Zaterdag, 15 november. Dé dag van dé intocht. Het Sinterklaasjournaal wordt alweer een paar dagen strak gevolgd in huis.
David en ik fietsen rond 9 uur naar judo.
'Daaf, wat vind je er nou eigenlijk van? Van die zwarte pieten enzo?'
'Nou,' antwoordt hij rap en vol overgave, 'ik hoop wel dat de Hoofdpiet en Paniekpiet nog komen hoor. Maar dat zullen we zo wel zien als de Stoomboot aankomt.'
Case closed. 100% op de schaal van gelovigheid.

Zaterdag, 15 november. De intocht is op tv. David zit geboeid te kijken.
Halverwege de intocht hoort David Huisgenoot de oprit oprijden, terug van zwemles met Danaë. David stormt opgewonden naar de voordeur: 'Pap, papa, Daan, Danaë... Hij is er weer hoor!! Sinterklaas is weer in Nederland! En de pieten zijn er ook!'
Case closed. 100% op de schaal van gelovigheid.

Met een compleet gelovig gezin togen wij naar de intocht van Sintekaas en Sarte Piep in de stad. Spanning op de gezichtjes. Zou-ie wel komen? En zou z'n paard ook mee zijn? Gelukkig... de sint bleek ook de weg naar Amersfoort te hebben gevonden.

Zaterdag, 15 november 's avonds.
We zetten schoenen bij de brievenbus (ja zeg, er zou maar iemand 's nachts binnen komen, zelfs al is dat zwarte piet. Veel te spannend hoor. En bovendien hebben ze daar geen tijd voor. Bij ons mikken de pieten schoenkadootjes daarom door de brievenbus, zo, hóp in de schoen.)
Danaë bekommert zich om het bakje water voor het paard en zet samen met Floris de schoenen neer. David bekijkt het allemaal en vraagt dan vanuit het niets aan Huisgenoot - waar Danaë naast staat met d'r bakje water - 'Zeg, vertel eens. Wie doet nou straks de kadootjes in de schoen?'
Huisgenoot verschiet ietwat van kleur, zo onverwacht geconfronteerd met deze rechtstreekse vraag, en pareert met een 'Nou David... Ik Dènk Sinterklaas, hè?'
Daar neemt David geen genoegen mee. Hij begint op iets luidere toon 'Nou, vertel. Wie doet nou die kadootjes in de schoen?'
'Eh, Daaf. Dit is niet echt het moment om dit soort vragen te stellen hoor', probeert Huisgenoot de ongelukkig getimede inquisitie af te wenden.
'Ja, als je geen antwoord geeft, nou dan weet ik het wel hoor. Dan doen jullie dat', roept hij terwijl Danaë en Floris om hem heen nog druk doende zijn om alles in gereedheid te brengen voor het Schoen-zet-ritueel.

En toen... toen was dat het moment om onze 8-jarige grote jongen - op zijn eigen kamer - Het Grote Geheim toe te vertrouwen.
'Hmm,' zei hij toen hij door had dat hij nu ook een surprise moest maken, 'dan is de lol er wel een beetje af.'

En, nu vraagt u zich wellicht af, hoe kwam het dat hij zo opeens die vraag stelde. Of misschien u niet. Maar wij wel. Dus toen we een paar avonden later weer even een leuk gesprek hadden toen hij in bed lag, vroeg ik het hem.
'Nou,' antwoordde hij, 'J. vertelde mij dat hij dit jaar mocht helpen bij de Schoenkadootjes. Dus toen dacht ik 'Huh? Schoenkadootjes? Helpen? Dat moet ik dan maar eens vragen als ik m'n schoen ga zetten.'  
En aldus geschiedde.

Estafetteziekte

En daar was Noro... Binnen 36 uur kreeg hij 4 van de 5 gezinsleden in z'n macht.
Kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel k.ots heb geruimd en zo vaak wc's heb gepoetst. Dat is niet fijn en al helemaal niet als je nog staat te zwabberen op je eigen benen omdat mr. Noro jou ook te grazen heeft genomen.
Zo snel als-ie was gekomen, zo snel vertrok hij ook weer. En wat doe je als je geen zin hebt om de hele tijd heen en weer te rennen van de bank naar de wc?
Dan zit je je tijd lijdzaam uit op de vloer voor de wc. 'Stomme estafetteziekte', aldus David.

Het is echt een jongetje...

Iets dat we al wisten uiteraard, maar wat tegenwoordig op diverse momenten wordt bevestigd.
En waarin hij duidelijk een nieuwe weg in slaat vergeleken met zijn grote broer op die leeftijd.
's Avonds genieten we van een 'live action movie', soms compleet met monsters en bloed...

Herfstkunst

'Pinnetjes'.
Made by Floris.

Vandaag zagen wij...

Samen in de trein en de metro. Op naar het Muziektheater...

Naar 'De kleine grote kist', een prachtige kindervoorstelling van de Junior Company van Het Nationale Ballet. En na de voorstelling natuurlijk nog even op het echte podium!

Wij zijn klaar voor het echte werk. Op naar het Zwanenmeer of misschien wel Cinderella.

We {hartje} boeken

Kinderboekenweek!
Eindelijk weer een excuus om in m'n eentje in de mooie kinder(speel)boekenwinkel in onze stad lekker lang te snuffelen, op zoek naar de allerleukste kinderboeken.
Want, boeken heb je nooit genoeg!

Feest

En toen was ze zo maar 6.
Dat hebben we natuurlijk de afgelopen jaren wel zien aankomen, dat ze een keertje 6 zou worden. Maar toch.
Opeens is het dan zo ver. Zés jaar.
Ze was al Heel Erg Groep Drie en verslindt de ene na de andere schrijfletter en rekenopdracht. Maar nu is ze dus ook nog Heel Erg Zes.
En dat is van de ene op de andere dag toch heel groot(s).

Ze wenste aan het begin van het schooljaar een mooie échte schooltas. Geen rugzak meer ('Dat is voor kleuters mam'). Maar zo'n dure... waarvan ik vind hoop dat ze er ook minimaal 2-3 jaar mee gaat doen.
Dat vonden we een mooi verjaardagskado. En ze wilde wel nog een paar weken wachten.
Maar welke tas dan? Ik kon niet kiezen, zoveel mooie tassen. Daarom gingen we een paar weken geleden samen haar tas kopen. Ze koos een andere tas dan die ik voor haar gekocht zou hebben, dus gelukkig maar dat ze zelf de keuze maakte.
Ze is in de wolken met haar meeneem-playmobil-poppenhuis en de Lego friends dingen ze kreeg. Zo in de wolken, dat ze die eigenlijk nog niet met vriendinnetjes wil delen. 'Nee mam, vanmiddag wil ik lekker alléén spelen'. Heel Zes dus.

Wat moet ze aan vandaag...

Vanochtend vroeg.

De kleren voor vandaag heeft Danaë gisteravond al klaar gelegd: een joggingbroek met 'dat ene speciale tasjes-shirtje' en haar joggingvest.

Toch duurt het maar en duurt het maar voordat ze aangekleed de badkamer in komt.

Ik ga maar eens polshoogte nemen. De kleren blijken weer opgeruimd in de kast te liggen.

'Maar waarom?', vraag ik.

Ze zucht, maakt een diepe frons en zet haar handen in haar zij. 'Het is een leuke broek mam, maar ik heb echt helemáál geen schoenen die er bij passen. M'n slippers en schoenen niet, en m'n laarzen ook niet. Dus...'