Auto nieuw

T is wat mensen, zo'n pas opgeleverde nieuwbouw woning.
Eigenlijk is het een soort van blok beton dat aan alle kanten leefbaar gemaakt moet worden.
En dat is dus wat we deden en nog steeds doen, mocht u zich afvragen wat we de afgelopen periode hebben uitgevoerd.
Ik zou dat kunnen illustreren met leuke voor-en-na-foto's.
Maar hé, daar heb ik even geen puf voor. Ik ben uitgebehangd en uitgeverfd.
Ik beloof u foto's van een bewoonbaar huis. Met meubels erin. Daar zult u nog een week of 3 op moeten wachten. *schiet in acute verhuisstress*

Meneer de Stuccer deed er trouwens uiteindelijk zo'n 3 weken over om het huis van onder tot boven glad te stuccen. En niet de beloofde twee weken (voor het gemak vergeet ik even de in eerste instantie beloofde 1 week, die wij zelf namelijk al ontzettend niet-reeel vonden).
Manmanman. Wat. Een. Stof. komt daarbij kijken. On-ge-loof-lijk.
En daarna verfden Huisgenoot en ik gezamenlijk het hele huis van onder tot boven. Twee keer. Want het zuigt nogal, zo'n vers gestuucte muur. Dat is dus bij elkaar zo'n 600 vierkante meter muur.
Wij kunnen best verven samen, Huisgenoot en ik. Maar na zoveel vierkante meter, zijn we er best heel erg klaar mee.

Volgende week gaan we de vloer op de eerste en tweede verdieping leggen. Bijna 100 vierkante meter laminaat.
's Kijken of we dat ook zo goed samen kunnen. We'll see.

En dan over tot de orde van de dag met nog wat leuke kinder-quotes. Voordat ik ze vergeet. Want ook hier is het tussen de stofwolken en de verhuisdozen Oud & Nieuw, en doen de kinderen de dingen die ze altijd doen.

Danaë had het vandaag bij het kinderdagverblijf over Oud & Nieuw.
"Oh," zei ze verheugd, "mijn papa heeft ook een auto nieuw!" 

David speelt met zijn Lego-Ninjago poppetjes het Ninjago-spelletje van de iPad na.
"Haha, jauw losse"* roept hij fanatiek als een ninjastrijder het loodje legt.
Of, als zijn poppetje aan de winnende hand is, "jauwa winne"**




* bij verlies staat er You Loose in het scherm te lezen. 
** en bij winst You're A Winner.

Over op schema liggen - maar toch niet -

BSO-probleem: solved.

Eerste verhuisdozen: gepakt.

Eigen huis: verkocht.

Sleutel nieuwe huis: morgen.

Ik wou u zeggen: we liggen op schema.

Maar ja.
Nu blijkt dat de stucker/stuccer (?) niet woensdagochtend sharp begint, maar pas vrijdag. Of nog erger: maandag. En dat alles omdat "de spullen er nog niet zijn".
Huh? Ik dacht toch altijd dat je 30 november best met enige zekerheid mijlen vantevoren ziet aankomen.

Van meer keuze en andere dingen waar dit mens blij van wordt

Waar moet ik beginnen?
Dat de nieuwe BSO van David vorig jaar nog zei gewoon plek te hebben als wij verhuisd zijn, en dat dat nu niet meer zo is?
En dat dat op zich niet zo'n probleem zou zijn geweest - denk ik -, als we keus hadden gehad uit verschillende BSO's die onze bloedjes van kinderen tijdens hun na-school-tijd entertainen (want bso-keus = meer kans op plek - lijkt mij -)?
Maar dat de nieuwe school van David slechts één contract heeft afgesloten met een BSO-leverancier (terwijl er op de oude school minstens 4 verschillende soorten BSO-juffen kindertjes komen ophalen; dus ik zie niet in waarom het meerkeuze-model ook niet op de nieuwe school kan worden toegepast).

Nu heeft de preferred BSO-suplier - klachntgericht als zij zijn - een 'tussenoplossing' bedacht: het mannetje wordt met een taxi van school gehaald en naar een andere BSO gebracht.
Maar dat vind ik een slechte oplossing. Met mijn kindertje van vijf wordt namelijk niet gezeuld via auto's-van-onbekende-taxichauffeurs-die-ik-als-ouder-nooit-zal-zien. Slecht plan dus.
En daarenboven, vindt de BSO-suplier dat wíj dan de extra taxikosten zouden moeten betalen. Vond ik nogal een bizarre gedachte. Wij meer betalen voor een oplossing die we a) niet zelf bedacht hebben en b) überhaupt zelf nooit zouden verzinnen.

Ahwel. Al met al niet echt een blij onderwerp.
Sinterklaas dan?
Danaë maakte deze week welgeteld 3 pietenmutsen en een sinterklaasmijter. De Sinterknutsel-juf op het kinderdagverblijf maakte kennelijk overuren.
David praatte terug tegen de briljante Sinterklaasjournaal-viral (spánnend) en is helemaal opgelucht dat zijn naam nu in het Grote Boek van Sinterklaas staat.
Kijk. Daar word ik blij van. Van het Grote Geloof in Wondermooie Verhalen.
Dat hij er vandaag redelijk 'edgy' onder is, vergeet ik voor het gemak maar even.
Sinterklaas komt tenslotte niet iedere dag aan in Nederland.

En het mooiste woord van de week: panniejon.
Lampion op z'n Danaiaans.
Zulke nieuwe woorden koester ik.
Mevrouw is namelijk in rap tempo haar vocabulaire aan het bijschaven, waardoor juweeltjes als 'pleurpotlood' (kleurpotlood) of 'Jip & Malleke' nu in allerijl aan het verdwijnen zijn.

En kijk nou. Hèt Huis. Bijna af.
Inmiddels ligt ook de oprit. Deurbel zit erop, brievenbus zit erin. Kortom, bijna klaar.

29 november krijgen we de sleutel. Eind januari verhuizen.
Word ik ook blij van als ik niet denk aan de hoeveelheid werk die nog verzet moet worden.

Herfst...

Wij lieten ons vandaag inspireren.

Lang leve de herfstvakantie.
Niet vroeg opstaan. Niet haasten.
Lekker aan tutten.
Op de fiets-met-zijwieltjes en de loopfiets boodschapjes doen.
Met z'n drietjes fijn kleuren en knippen.
Bezoekje-op-je-gemak aan de bieb.
Leuke boekjes lezen.
Toch jammer dat ik morgen geen herfstvakantie heb...

En oja.
Voordat u denkt dat ik zo waanzinnig goed kan tekenen. Dat is natuurlijk zo. Maar toch.:
Men neme wat mooie (droge) bladeren met een goede nerf erin. En een waskrijtje.
Leg het blaadje ónder je papiertje.
En kleuren maar...
Echt. Iedereen kan tekenen.

Mevrouw Kikker vierde feest

Wat een feest, wat een feest.
Twee verjaardagen in één klap.
Huisgenoot deed namelijk ook nog even alsof hij jarig was, aangezien hij op zijn eigen verjaardag niet eens in het land verkeerde.
En wat is dubbelfeest zonder taart?
Precies.

Dé taart.

Met sorry lieve Huisgenoot alleen de naam van het hoofd-feestvarken erop.
Zoals Huisgenoot droog constateerde: 'Zodra je kinderen hebt, is je eigen verjaardag een stuk minder belangrijk.'

En als je Drie bent, mag je die taart natuurlijk onder begeleiding zelf aan snijden.

Momenteel zit ze zo tegenover me: mevrouw Kikker, druk bezig om haar nieuw gekregen strijkkralen op een plankje te friemelen.
Haar baby ligt voorzien van poppenluier en in saaksak netjes op de trap te slapen. En ook de Playmobil-baby ligt in z'n babykamer een tukkie te doen.
Maar op het moment suprème, wil ze natuurlijk niet even vriendelijk poseren.

En hé, ziet u dat? Dat bedelarmbandje?
Dat was vroeger van mij. En nu door oma aan kleindochter doorgegeven.
En zo kwam het allemaal toch nog goed.

Van twee tinoolen en een klommel en een fluit

Nah. Eigenlijk wilde ik gister gewoon dit plaatsen, maar toen ik aan het toetsenbord zat, kwamen er heel andere woorden uit.
Eigenlijk was ik namelijk ook heel druk met het maken van traktaties en de verjaardagsbroche. En Huisgenoot met het in elkaar sleutelen van hét kado.
Want onze prinses is alweer drie vandaag. Hiep Hiep!

Nu nog een taart bedenken. Want u begrijpt. Ik heb een naam hoog te houden...
Ik moet zeggen dat ik ook erg benieuwd bent wat het gaat worden. En of het überhaupt iets gaat worden. Want om eerlijk te zijn: ik heb geen idee en nul inspiratie.
Iemand ideeën?

Sorry. Even begus

Ja. We waren even 'begus' (bezig volgens Danaë).
En dan kan je niet loggen natuurlijk.
Wat moest er dan zoal gebeuren?

Nou. Tellen bijvoorbeeld.
Stopcontacten tellen, om precies te zijn. En checken of die dingen er überhaupt eigenlijk wel waren, en zo ja ook op dé plek die onze plattegrond met alle opties aangaf.
Dingen op de juiste plek plaatsen blijkt moeilijk te zijn in de bouw. Om wat voorbeelden te geven:

• Aansluitingen voor de keuken: niet aanwezig. Of nouja, wel aanwezig maar op de oorspronkelijke plaatsen. Niet op de plekken waar wij voor 800 euro extra geld de leidingen en de stopcontacten hadden bedacht en 'voor akkoord' hadden getekend.
• Of neem nou de douchehoek die vrijgehouden moet worden volgens een bepaalde rechthoekige afmeting. Staat gewoon "op-de-kaart-op-de-kaart-op-de-kááháárt" waar het ding moet komen.
  Conclusie: de afmeting klopt. De positie alleen niet. Dom Onhandig, lijkt me.
• En dan hebben we nog de kraan van de douche die wegens een grotere douche iets verder uit de wand geplaatst zou moeten worden. Maar dus gewoon op de originele plek blijkt te zitten. Tja.
• En dan de wanden van de douche. Die zijn dus gewoon scheef opgestapeld zodat de hele muur bol staat. Niet zo handig als je wilt gaan tegelen, lijkt me.

En dan nog in de categorie 'Wat zegt ze?' en 'Wat doet-ie? . 

Omdat ik het anders vergeet. En dat zou jammer zijn, want ik moest er juist heel hard om lachen.

Ik laat per ongeluk een boertje. Dat doe ik eigenlijk nooit. Want ik ben heel netjes ziet u. Maar het ontflipte mij. En dan Danaë vraagt verwonderd wat ik doe.

'Ik laat een boertje', zeg ik.

'Ow', doet ze. 'Ik laat geen boertje. Ik laat een zusje'.

We rijden langs een huis met een roze vlag.
'Oh kijk. Daar is een baby verloren', wijst Danaë .

En David heeft vanwege een overkill aan spelletjes als SuperMario, Angrybirds en andere spelletjes apps het geschreven Engels ontdekt. Want zelf leren wij hem deze woorden niet natuurlijk. Nee. Nederlands is al ingewikkeld genoeg.
Als ridder verkleed joelt hij door het huis met zijn zelfgemaakte pijl en boog en kattapult gemaakt van een  wichelroede-achtig stokje met een elastiekje ertussen (ja, als tegenwicht tegen al het digitale vermaak): "En dan zeg 'finissj' en 'koal'. En dan is het 'tû ent'. En dan duw ik op 'kontienuuwe'. En dan schiet ik weer verder. Yeah."

Uit alle windstreken

Kijk. Het zit zo.
Ik hou natuurlijk van mail. En daarom heb ik op allerlei suffe nieuwsbrieven een abonnement, want dan krijg ik lekker veel.
Maar echte post krijgen vind ik nog veel leuker.
Helemaal als die post uit allerlei landen op de wereld komt. Met van die gekke postzegels enzo.

Nu blijkt dat ze daar wat op gevonden hebben.
Een grote online database van allemaal mensen die een kaartje in hun brievenbus heel leuk vinden.
Postcrossing heet het ook wel.
Jij stuurt een kaartje en je krijgt een kaartje van iemand anders ergens op de wereld terug.
Geen penpalls or what so ever.
Een kaartje met een leuk berichtje. Of zelfs dat niet, als je daar geen zin in hebt.
No strings attached.

Een week of wat geleden maakte ik een accountje aan en verstuurde wat kaartjes naar 'Jan en alleman' in Brazilië, Finland, Rusland en Vietnam.
En kijk nou: krijgen we zo maar post uit alle windstreken...

Van lange haren en een spannend monster

Ik heb al heeuw lange haare, pocht Danaë.
Oja, ik zie het, zegt vriendin M. die bij het ophalen van de verloofde van David even is aangeschoven aan de keukentafel waar Danaë zit te tekenen.
Jaha, maar ik heb nog wauw een luiej aan, zegt Danaë alsof er een volkomen logisch verband is tussen het hebben van lange haren en het dragen van luiers.
Oh?, doet M. verbaasd. Maar doe je dan geen plas op de wc?
Jawauw, maar dat had ik wauw pobeert en toen had ik niet een stikker keege. En ze kijkt er heel verongelijkt bij.
Ja hoor. Ik was inderdaad één keer vergeten een sticker uit te delen... Eén keertje maar. 

En wat heb jij gemaakt?, vraag ik als ze een zelf gekleide klont laat zien met oogjes erop.
Een monster, zegt ze en ze lacht er gevaarlijk bij.
Maar zonder mond, want anders vind ik het pannend. (spannend dus.)

Een weekje achter op schema

Dat is het dus. Ik loop gewoon een week achter.
Heb wat moeite om bij de tijd te blijven.
Naja. For the record.

Z'n eerste 'boekverslag'.
Diepgaande lectuur. Over ridders die nooit bang zijn en 'over mijsje speste' in een bos.
Prachtig.

Verder braken wij in.

De storm van vorige week had één van de bouwhekken om geblazen, en dus zagen wij vorige week zondag onze kans schoon om ons eigen huis van iets nader bij te bekijken.

Meer mensen waren op dat idee gekomen, en dus spraken we leuke mede-toekomstige bewoners van achter het hek.

  

Een week later (vandaag dus) hebben we inmiddels ook dakpannen op het tussenliggende stukje gekregen, staan de gipsblokken voor de binnenmuren hoog opgestapeld, en zijn de huizen tót ons huis uit de steigers gekomen.

De eerste huizen van de eerste fase worden sinds deze week officieel opgeleverd met 2-3 huizen per week.

En dat betekent behalve veel 'Jippie het lijkt wel echt', toch ook een soort van keuzestress bij ons.

Een kleine impressie: 

• Badkamer: nu toch maar echt eens regelen. Maar wat voor tegels moeten we toch kiezen?
• Muren: ook nu toch echt ook maar eens een mannetje voor regelen.
• Vloer: what is hell's name gaan we op de vloer(verwarming en -koeling) leggen? En in wat voor kleur dan wel. Of vooral niet?
• Keuken: hebben we al geregeld. Dat geeft rust. Toch? Of zullen we toch maar andere frontjes doen? Want dat staat zo leuk bij de nog uit te kiezen vloer. En hoe zat het ook al weer met de apparatuur? Volgens Huisgenoot past de zorgvuldig uitgekozen kookplaat niet in ons ultradunne werkblad. Dus hoe gaan we dat nou toch weer oplossen?
• Schuur: ehmm. Schuur. Wel handig, met al die fietsen en tuinspullen. Maar eh. Waar laten we dat? Want we hebben zo ruimtelijk joh de inpandige berging bij de woonkamer laten trekken. Juist. Toch maar even een schuur regelen. En liefst voor de helft van het geld dat een aparte schuur via de bouwer zou hebben gekost.

Nu ja. Apart from alle 'bouwstress' aten we vorige week totally zen sushi.

Mét de kinderen, in plaats van een intiem diner-voor-twee als de kinderen al op bed liggen.

Het was een verdeeld succes.

De stokjes vonden ze briljant, de sushi wat minder.

Jammer. Hoewel: zo is er meer voor ons.

Betrapt

Zijn dit Kittiekits bananen?, vraagt David, terwijl hij zijn banaan-met-sticker aan een nadere inspectie onderwerpt.
Huh?, doe ik.
Ja. Kittiekits, legt hij uit. En hij zet zijn ik-leg-het-wel-even-uit-stem op.
Van de reclame op tv.
En dan moeten er ook stickers bij zijn.
Want dan kun je er een prinses ofzo van maken.

Kittiekits bananen. Of C.hiquita bananen. Jawel.
Maar de promo-stickers heb ik, sneaky als ik ben, direct samen met de plastic verpakking in de vuilnisbak gemieterd.

Van 'af'en 'bijna af'

Het is af!
En dat nog voordat de begunstigde in kwestie zelf oud genoeg is om kinderen te krijgen.
Stiekem ben ik er best trots op, dat ik deze missie heb 'volbracht'.
Ik zeg u, the spell has been broken.
Kijk, streepjes, met een randje eraan. Ruim 70 bij 55 cm, in 3 weken tijd.

Gemaakt naar een voorbeeld bij haar.

Katoen gekocht bij de Pippo-winkel (bizarre winkel trouwens, maar dat terzijde), en gehaakt met haaknaald 3,5.

En wat nu toch te haken?

In de nabije omgeving zijn geen baby's in het vooruitzicht (althans, niet dat ik weet natuurlijk).

Misschien iets priegeligers proberen? Een bloemetje ofzo, voor aan een speldje in heur haar?

Maar eigenlijk vind ik vooral het afhechten heel ingewikkeld. Hoe doe je dat eigenlijk? Tips, anyone?
Een dekentje is dan lekker makkelijk: gewoon rechtoe-rechtaan en de draadjes meehaken met de nieuwe kleur (thanks for the tip, mam ;-). Maar kleine friemeldingen met friemeldraadjes? Of mag je gewoon knoopjes in al die losse draadjes leggen?

Hoe meer ik rondsurf, hoe meer leuke dingen ik tegen kom.

Of gewoon toch beginnen aan een nóg groter project. Een lekker dekentje voor op de bank.

Kweettniet, kweettniet.

De bouwvak is voorbij, dus aan het huis wordt ook weer gestaag gebouwd.

We hebben sinds een week ramen met glas op de bovenste verdiepingen.

En de huizen uit de 1e fase zijn al bijna oplever-klaar.

Het gaat al op een echte straat lijken...

 Nu ons huidige huis nog 'even' verkopen...

Van mijlpalen en foto's enzo

Mensen, mensen... Wat een mijlpalen de afgelopen weken.
Van de weeromstuit kon ik er gewoon niet over loggen.
Dat is niet zo, natuurlijk. Maar het is zo fijne excuus-zin.
Ik heb een heel ander niet-log-excuus. Maar daarover straks meer.
Nu eerst de mijlpalen.

Mijlpaal 1:
Hij ging voor het eerst naar zwemles.
Nog wat onwennig, en zeker niet de snelste.
Maar hij vindt het in ieder geval leuk.
En dat is al meer dan wat zijn moeder vroeger van haar zwemlessen vond.
Daarom is zwemles een vader-zoon-uitje.
En stiekem ook vanwege het praktische zaterdag-aspect. Dan hoeft moeder namelijk niet van 'na schooltijd met 2 kinderen op onmogelijke tijden in een ziekelijk warme zwembad-wachtruimte zitten' het heen en weer te krijgen.

Kijk.
Zo schattig, zoals hij voorzichtig het zwembad uitprobeert.
Om nog geen 3 minuten daarna bij het gaan zitten op de rand zijn evenwicht te verliezen en kopje onder te duiken.
Maar ook dat vond-ie 'niet zo heel erg'. De bikkel.

Mijlpaal 2:

Zij tekende vorige week haar eerste kop-poter.

Of iets wat daarop leek, en waar zij nadrukkelijk 'baby' tegen zei toen ze het aanwees.

Ahwel. Bewijs wilt u.

Kijk. Ziet u wel. Daar bij haar elleboog.

Of ter hoogte van haar nog net wat spekkige vuistje.

Overduidelijk een baby.

Speaking of which. Een baby.

Jaha, een hele echte.

Nee. Niet hier.

(Ja. Haha. Daar had ik u even hè. Yeah, thanks, but no.)

Na het poppendekentje had ik nog steeds acute haakjeuk aan mijn vinger.

En toen dacht ik. Hé, dacht ik.

Als ik nou eens een omslag-doek-baby-deken-ding maak haak.

Da's niet zo moeilijk als een babytrui breien, en heeft dus een gerede kans dat het afkomt voordat de 'afleverdatum' van dé baby in zicht komt.

Dacht ik dus.

Wat betreft dat eerste klopt het inderdaad. Rechttoe-rechtaan haken is niet moeilijk.

Men neme wat leuke kleurtjes en - hossa - direct eer van uw werk.

Maar dan dat tweede.

Ik wéét dat het riskant is om 3 weken voor een uitgerekende datum iets te beginnen dat 70 cm breed en zo'n 50-60 cm hoog zou moeten worden.

Maar ja. Je hebt acute haakjeuk of niet.

En toen hè.

En toen kwam het mannetje gewoon op zijn eigen verjaardag ter wereld, en niet op de datum die vooraf aan de trotse ouders was meegedeeld.

Ik zeg u: acute haakstress. Ik heb nog nooit zoveel en zo snel gehaakt (en daar is dus mijn niet-log-excuus). Da's trouwens makkelijk gezegd voor iemand die op de lagere school een grondige hekel had aan handwerken. Maar dat terzijde.

Want mensen... Mijlpaal 3 van de afgelopen weken:

We hebben een neefje!

Ach en kijk nou...

Zo klein...zo lief...

En oja. Het dekentje is nog niet af.

Maar wel bijna.

De baby van Danaë wilde wel even model zitten.

Maar niet te lang, zei de poppenmoeder. Want de baby had honger. 

Happy h.ooker

U raadt nóóóóit wat ik afgelopen week deed.
Kijk:

Nah. Een poppendeken.
Ik kreeg dinsdagavond 'opeens' acute haakjeuk aan m'n vinger.
Woensdag meteen de tools in huis gehaald (want hé, eigenlijk ben ik niet creatief-met-naald-en-draad).
En direct aan de slag: dankzij YouTube-filmpjes - en niet dankzij handwerkjuf Juffrouw De Bruin zo'n dikke 20 jaar geleden - begon het weldra ergens op te lijken, en bleek het nog leuk ook.

Sinds ik op mijn 10de ooit een keertje aan een babytrui begonnen ben voor mijn toen nog baby-nichtje en die trui nooit is afgekomen, dacht ik dat het beter was niet direct aan een enorme deken te beginnen.
Dik garen, grote naald, snel thuis klaar. Dacht ik.

En nu heb ik 2 problemen.
1) Ik kom precies 15 centimeter knalroze katoen tekort om het af te maken.
En 2) het meisje voor wiens poppen de deken bedoeld was, blieft het niet.

Haar broer daarentegen ziet er een prachtige deken in om al zijn Cars-auto's mee toe te dekken.
En het buurmeisje heeft zich ook al gemeld: dan hoeft ze thuis niet meer de poppendeken te delen met haar zusje.

Nu is de grote vraag: wat zal ik hierna eens gaan haken?

Oja. Nog de technische informatie. Dat hoort geloof ik.
Nou: naald 5. 3 bolletjes in 3 kleuren.
En dan dit patroon. De larkfootstitch.
En lang leve dit filmpje.
Echt. Iedereen kan het.

Van hogedrukgebieden en pedagoochelen

Aan de lezers met kinderen onder u. 

En aan al dan niet kinderloze opvoedpsychologen met hands-on-practice wat betreft kindertjes die zojuist hun 1e lustrum hebben doorstaan.

En misschien ook wel aan de beste-stuurlui-en-de-wal-mensen...

Bestaat er zoiets als de 'terribles twos' maar dan voor vijfjarigen? Zoiets als de 'frightful fives' ofzo?

Want als dat zo is, dan zitten wij er midden in.

Ook als dat niet zo is, trouwens.

Het weerrapport van binnen-de-muren lijkt namelijk verdomd veel op het weerrapport van de afgelopen zomer:

Hogedrukgebieden met boosheid, woede, onmacht, verdriet en spijt met de grote S. 

Ik-luister-Echt-Helemaal-Niet-naar-jullie-buien en de ik-doe-alleen-wat-Ik-Zelf-Wil-donderwolken.

Het waait hier allemaal met grote regelmaat over.

Of liever gezegd, ze waaien niet over, ze komen met orkaankracht aan land.

Om zich vervolgens te meten met de irritatiegrens en het vermogen van de ouders om de-escalerend op te treden, hun grenzen standvastig maar duidelijk en onherroepelijk aan te geven en na torenhoge irritatie-levels troost te bieden aan een jongetje dat uiteindelijk (het kan soms een uurtje duren...) ook inziet dat het met zijn gezellige, vrolijke Ik veel leuker is om 'zichzelf' te zijn of bij anderen wat gedaan te krijgen. 

Lastig, lastig, lastig vind ik het allemaal. 

En ook moeilijk onder woorden te brengen.

En het vreet energie.

We hebben ons mantra maar weer eens van stal gehaald: 'tisunfase-tisunfase-tisunfase'. 

Werkt altijd. Volgens mij gaat het een mensenleven mee.

Nu nog het boek 'Pedagoochelen voor dummies'. 

Of gewoon weer naar school. Misschien zou een dergelijk dagbestedingsproject ook kunnen helpen.