Een soort van update

Ah. Hier bent u.
Ja, drukdrukdruk is het hoor. Uweetwel, huishouden, kinderen een beetje leuk opvoeden, beetje interessant doen op je werk.
Om maar niet te zwijgen over de naderende 5e verjaardag van de kleine grote man. Een life event, dat is het voor hem.

Behalve aan evenementenorganisatie voor een verjaarsfeest en een kinderpartijtje deed ik van de week nog iets heel carrière-achtigs. Althans, dat vond ik zelf dan hè.
Ik liet mij vrijwillig twee dagen opsluiten in een zuurstof-en-uitzichtloos conferentie-oord en dito hotelkamer voor een tweedaagse training. Huisgenoot paste op zorgde voor de kinderen.
Dat zeg ik, heel carrière-achtig.

En nog weer even 'een eindje stukje terug', zoals David dat altijd zegt als iets gister of eergister was, stond ik zo maar opeens met mezelf met man en kinderen in de Efteling.
Mede mogelijk gemaakt door 1x boodschappen te doen bij de AH, en overladen te worden met zoveel 'spaar'zegels dat je 6x naar de Efteling kunt. En ik maar denken dat het principe van spaarzegels was dat je geduld moest hebben en ze moest sparen.
Ahwel. Het leek wel zomer, zo warm.
En het was weer prachtig.

Kijk. Een klein meisje in boten-centrifuge-apparaat.

Heel profi met haar armen omhoog. En lekker gillen.
Ja, dat wordt wel wat over een centimeter of 15.
Kan ze met papa in Joris-en-de-Draak. Of een ander over-de-kop-ding.
En dat gevangenennummer die vieze veeg op d'r rechterarmpje is niet vies. Da's het telefoonnummer van papa. Voor het geval het kittige ding er zo haar eigen programma in de Efteling er op na zou houden.
En nou niet allemaal gaan bellen. Want voor alle zekerheid heb ik het weggepoetst. Lang leve photoshop.

Ach, en kijk nou.
t is gewoon een stoere vent. Een beetje een draak uitdagen.
Dat hij twee jaar geleden nog met z'n ogen stijfdicht er langs liep, daar zetten we meteen een streep door.

En dan Hét Huis.
Dat vordert langzaam maar gestaag. Tot de vliering om precies te zijn.
Voor de zomervakantie zit het dak er waarschijnlijk op, volgens de bouwmeneren. Yay!
Een plaatje van gister:

Over een woord dat ik eigenlijk niet wilde horen

Wanneer David heul boos is, roept hij uit pure frustratie wel eens het woord p.oepz.ak.
Dat woord horen we dus regelmatig.
Ja, let's face it. Kleuter zijn is gewoon heel lastig.

Nu zijn er natuurlijk legio woorden die je kunt roepen als je boos bent, en dan lijkt p.oepz.ak redelijk onschuldig. Maar toch had ik laatst een stevig gesprek met onze kleuter om uit te leggen dat ik dat woord liever niet meer wilde horen.

Daarom was ik vanochtend extra verbaasd toen ik uit de woonkamer het woord weer hoorde. En dan niet uit de mond van David maar uit die van zijn kleine zus.
Opgetogen rende ze naar me toe. Mama, zei ze, p.oepz.ak isse viess. Mag ik pietje? en ze wees naar het meubel waarvoor ze een papiertje wilde.
P.oepz.ak... Oftewel, poefzak.
Poef: lastig uit te spreken, en wordt dus p.oep.
En het woord zitzak kent ze dus ook, al blijken synoniemen nog een beetje verwarrend.

Dan maar zonder titel

Tiswatzeg. Een kleuter op schoolreis.
Een héle dag. Naar de dierentuin een eindje verderop.
Te moe om te praten is-ie.
We denken dat-ie giraffen heeft gezien. Maar geen ijsberen. En wel iets in het donker en vlinders vleermuizen.
En dan te bedenken dat het schoolreisje gisteren was.
En dat-ie nu nóg te moe is om te praten.
Dus wat-ie vandaag op de bso heeft uitgespookt... Ik ben bang dat we daar niet achterkomen.
Tenzij ik met terugwerkende kracht een vertaling krijg van de morsecode-knorrepot-taal die hij uitslaat.
Kortom, gezellig zo'n kleuter in huis.
Gelukkig heeft-ie nu vakantie. Kan-ie lekker een beetje bijkomen.

Whatelse?
Tja. Ik had weer een date met de fysio-vrouw:

Word je ook niet blij van. Althans, ik nog niet.
Tiswatzeg. Het komt te paard, en het gaat te voet, zegt mijn oma altijd.
Maar misschien werkt het bij mij andersom? En moet ik op een paard gaan zitten?

Beter van niet

Was k net zo lekker bezig. Vond ik zelf dan hè.
Helemaal back into shape. Met grootse plannen in t vooruitzicht. Bijvoorbeeld meedoen met deze.
Alleen, mijn rechterknie vond het nog steeds niet zo'n goed plan, dat rennen.
Sterker nog: traplopen vond-ie ook steeds minder leuk.

Daarom deed ik eindelijk wat Huisgenoot en vriendin M. 6 weken geleden al zeiden: ik ging eens langs bij de fysiotherapeut.
- Hoi, zei ik.
En ik gaf haar de management summary van mijn klachten.
Efficiënt als ik ben, gaf ik haar ook direct even de deadline voor genezing. (Zsm. Asap. Jetzt. Gleich.) En mijn gewenste einddoel. (5 kilometers. Eind juni.) Man en kinders juichend langs de kant. Ik heb het hele plaatje in mijn hoofd zitten.
- Hmm hmm, knikte de fysio. En ze voelde met haar magic fingers nog eens even aan m'n knie. Althans, dat verwacht ik dan hè. Van die healing hands en dan - floep- weg pijn en ongemak. Want daarvoor zat ik daar tenslotte. To make things go away.
- Auw-auw-auw, deed ik. Geen healing hands dus.
- Retropatellaire pijnsyndroom. Plus een apexitis patella, constateerde ze.

Retro-watte? Apex-nog-iets?
Hebben ze daar ook gewoon een pil voor? Of een injectie desnoods?
- 2 weken absolute rust. Niet belasten. Zo min mogelijk traplopen. Fietsen alleen in eerste versnelling. Veel koelen met coldpacks.
OK. 2 weken niets. Dat had ik zelf ook al ingepland. So far so good. 5 km, eind juni; gaat lukken. Dacht ik optimistisch.
- Dan 4 weken opbouwen, ging ze verder met Het Plan. En daarna mag je je hardloopschoenen weer eens aan. Om dan van begin af aan weer te beginnen.
Wasdanou? Over 6 f*ing weken pas weer hardlopen? En dan weer beginnen met het debielenschema van 1 minuut kruipen en 1 minuut wandelen? Maar dan is de zomer al voorbij. En hangt mijn zorgvuldig opgebouwde topconditie weer halverwege mijn knieholten...
- Dus ja... die 5 kilometer eind juni: lijkt me beter van niet.
Keihard, die fysio-mensen.

En toen mensen. En toen. Toen vond ik mezelf Heel Erg Zielig.
Echt. Hardlopen is leuk.

Geen woorden

Maar foto's. Vooral lekker veel. Want we waren een dagje 'er op uit'. Of is het 'erop uit'? Naja, who cares. t Was in ieder geval erg leuk.
En Ja. Toevallig houden we van roze.
En Nee. Het is geheel toevallig dat de jongens vandaag blauw droegen, en de meisjes roze.
Zoiets ontdek ik eigenlijk pas als ik de foto's in de auto terugkijk. Maar goed. Het lijkt dus alsof ik daar vanochtend waanzinning lang en goed over heb nagedacht. Natural talent...

En ohja. We gingen ook nog naar het strand vandaag.
Maar daar zijn dan weer niet zoveel foto's van. Iets met zand en wind enzo.
Maar ook dat was heel leuk. Oh, what a beautiful day! Yay!

Lisiteerd

Nah.
Zit ze weer eens op de see om een plas te 'faken'.

Zoals de afgelopen maanden echt ontelbaar vaak het geval was, mensen. Echt. On-Tel-Baar Vaak.
Meestal, na een minuut of 5 vruchteloos wachten op geklater, ontspint zich dan een dialoog wat lijkt op:
- 'Komt de plas al Danaë?'
- (heel beslist) 'Ja. Passje komt. Ja'.
- 'Nee toch? Ik zie toch niets? En ik hoor toch niets?'.
- (ietwat vertwijfeld) 'Oh neeh. Passje... Passje... Kom noe buite? Jah? Nee. Pass hoeffe niet. Pass klaar. Noe pietje ja'.
Oh, u wilt ondertitels bij de laatste zin? Nou, komt-ie:
"Onee. Plasje... plasje... Kom je nu naar buiten? Ja? Nee. Plas hoeft wil niet. Plas is klaar. Kunt u me nu alstublieft een papiertje geven allerliefste mama? Dan kan ik, geheel zelfstandig als ik ben, mijn eigen b.ips afvegen."

Roept ze nu opeens 'Heej, pass komt noe wou.'.
En verd.mdalstniewaaris, zie en hoor ik daar opeens water klateren.
Man. Zo trots. Een pauw en een aap zijn er niets bij.
Appauws. Hoera. Lisiteerd!

Als u ons kwijt bent

We zitten hier...

Ndaag!

Time flies when you're having...

Men, wat gaat de tijd toch snel. Is het zo maar opeens alweer april.
Komt vast omdat ik zulke leuke dingen doe mensen. Vast.

Zo kocht ik vandaag gisteren - nah, ziejewel - eergisteren ondergoed voor onze gillende keukenmeid. Serious. t Is een wonder dat de ruiten hier nog heel zijn met dat oorverdovende gegil van haar.
Maar terug naar het onderwerp. Onderbroeken dus.
En t kind is er zo trots mee. Zo trots dat ze zes keer per dag haar luier moont naar iedereen die het maar wil zien. Of horen, want het gaat meestal gepaard met een luid Kijk. Ik heeft onnerboek. En hend.

En verders.
Verders startte ik to run. Jawel. Als in rennen. Als in een cursus hardlopen-voor-nitwits. Zo Start to Run dus.
En nu draaf ik braaf iedere zaterdagochtend met een vriendinnetje mee in de kudde nitwits die ook graag willen leren hardlopen.
Doordeweeks doe ik dan nog een trainingsloopje met coach Renate Wennemars op mijn oren.
En als ik eerlijk ben: het is fijn. Vermoeiend, maar fijn.
Alleen is mijn rechterknie daarvan nog niet zo overtuigd. Sinds de eerste training - op verkeerde schoenen, les 1: tennisschoenen zijn geen hardloopschoenen - kan-ie maar met moeite bekomen van een akelige blessure.
Rust nemen is geen optie. Want hé, de cursus is nu. En over twee weken worden we geacht een minuut of 25-30 aan een stuk te kunnen lopen.

Dus als u mij nu even wilt excuseren? Ik ben even een rondje rennen.
Yep. Time flies when you're having fun run.

Van maart en kippenrimpels

Maart roert zijn staart, zegt David.
Dat klopt, zeg ik.
T is wel mooi weer hè, zegt-ie.
Hmm hmm,, hum ik terug, terwijl ik me bedenk dat het eigenlijk al april is. En dat het eigenlijk niet klopt, wat-ie zegt.
Dan heeft-ie z'n staart best goed geroerd, concludeert hij tevreden. En hij stapt weer op z'n fiets voor een rondje in de speeltuin.

En ach, daarna hè. Daarna zat-ie als een ziek vogeltje op de bank.
En als een ziek vogeltje naast me tijdens het eten. Eten deed-ie niet. Want ik ben zie-hiek, snotterde hij. Maar het toetje, dat wilde hij dan weer wel. Ergens voel je je dan toch een beetje genaaid.
Enniewee. Ziek dus.
Toen-ie eenmaal gloeiend in z'n bedje lag: Ik heb het koud, ik krijg er helemaal kippenrimpels van.

iPad, youPad, wePad

Nah.
Kijk nou. Een iPad2.
En het tikt zo maar een blogje.
Yep. There's an app for that.

En als u me nu wilt excuseren. Ik moet namelijk even Angry Birds neerknallen educatieve sopjes downloaden. Yay.

Huh. Schreef ik nu sopjes? Ik bedoel natuurlijk 'appjes'.
Kan nog leuk worden. Damnyouautocorrect.

Space. Espace. Raum. Oftewel, Ruimte.

Zo. Dat zit er op.

Dé. Foto's. Zijn. Gemaakt.

Van ons huis.

Een soort major mijlpaal in de route op weg naar het nieuwe huis. 

Maanden hebben we hier naar toe gewerkt. 

Want, het gaat om Ruimte Maken. 

Mensen die een huis kopen, kopen namelijk geen huis.

Nee, ze kopen Ruimte.

Nu had ons huis behoorlijk wat Ruimte toen wij het kochten. 

Met de komst van onze meubels, een ik-wil-geen-dozen-van-apparatuur-wegdoen-óók-niet-als-de-garantie-al-is-verlopen-tik van Huisgenoot en, oja, ook nog twee kinderen met bijbehorende meubels en speelgoed, bleek deze Ruimte de laatste tijd enigszins onvindbaar. Vandaar dat we onlangs zelf Meer Ruimte kochten.

Maar goed. 

Onze huidige Ruimte moet dus binnenkort verkocht.

Daarom werkten we de afgelopen maanden aan het Creëeren van Ruimte.

Ruimte maken kost namelijk tijd.

Om te beginnen zetten we een aantal jaar geleden een dakkapel op het huis. Want, zo Wint men Ruimte.

1-0 voor ons dus. Wat zeg ik. 3-0. Want het was werkelijk een Zee van Ruimte. 

Baby's blijken echter groter te worden. 

Hoe graag ik het nog zou willen, ze passen op een gegeven moment ècht niet meer in wippertjes, maxi-cosi's of badjes. Met een maand of wat wensen ze zich hoofdzakelijk buiten de afgebakende Ruimte van hun territorium, beter bekend als box, te willen begeven. 

Of nog erger, hun lijf neemt steeds meer Ruimte in. Ze dreigen uit koddige pakjes, snoezige jurkjes of stoere broekjes te barsten als je er niet snel een grotere verpakking om heen doet. 

Weggooiendoen van al het babymateriaal is nog nicht im Frage. Het overtollig kleine-kinder-spul verdween daarom naar zolder, alwaar het Ruimte stond in te nemen. 

Niet zo handig, als je de Ruimte wil Verkopen.

De meeste kleine-kinder-spullen verhuisden derhalve naar een kamer hemelsbreed zo'n 40 kilometer verderop. En passant veranderden we de indeling van de zolder, en brachten we 2 dozen vol met boeken naar de ramsj. 

Zo Schiepen wij Ruimte.

Licht blijkt ook Ruimte te zijn. Of althans daaraan bij te dragen.

En dus stond ik een paar weken geleden zo maar op een middag de ramen te lappen. Normaliter alleen een Hormonaal Ingegeven Klus als ik zwanger ben. Kunt u nagaan hoeveel Licht Ruimte wij nu in huis hebben.

Verder blijkt schoon-schoner-schoonst ook een Gevoel van Ruimte te geven. 

Daarom maakten wij schoon. Ontzettend schoon. Tot en met de tuinslang aan toe. We dweilden, zogen en poetsten ons gister drie slagen in de rondte. 

Ik werd er bijna smetvrezerig van. Geen handige combinatie trouwens, met twee kinderen die troep maken tot core-business hebben verheven. 

Afijn. Gisteravond was het zover.

De Ruimte is Hervonden voor zo lang als het duurt. 

Kijk. Een sneak-preview. 

Van eigen makelij. De officiële Ruimte-foto's door een erkend Ruimte-fotograaf zijn natuurlijk vast veel mooier.

Binnenkort, bij uw Ruimte-Verkoper:

En vooruit, omdat ik daarna zo lekker aan het klooien was met m'n fototoestel. 

Zo vaak heb ik geen bloemen in huis.

Het zijn dus geen kaboutertjes

En een bouw-logje maar weer.
Dit was afgelopen zondag:

En dit was vanmiddag.
We waren getuige van 'live action on site'. On our site!
Mensen, er wordt écht gebouwd. Door bouwmeneren welteverstaan.
Niet door kabouters, zoals de kinderen soms lijken te denken. Want zo lijkt het namelijk een beetje, als je iedere zondag een kijkje komt nemen van achter het hek. Niemand te zien, hekken op slot. En hoe kan het dan, dat er opeens toch een muurtje staat?
Nou, zo:

Ze vonden het bere-interessant, die bouwmeneren.

De bouwopzichter vond het trouwens niet zo'n goed idee, een mevrouw met kinderen op de bouwplaats. We hadden het vooraf wel netjes gevraagd  bij de bouwkeet, maar kennelijk niet aan de goede persoon.
Terwijl hij ons met een behoorlijke Tukkerse tongval duidelijk maakte dat we maar gauw weer weg moesten, vroeg David hem recht op de man af: 'Welke taal praat jij? Want ik versta je niet.'

Alaaf...

Minstens 3 ridders, van wie David er ook één was.

Vijf Mega Mindy's.

Eén vlinder.

Twee boeven.

Twee autocoureurs.

Een stuk of wat feeën.

Een paar prinsessen.

Eén agent.

Eén K3-tje.

En een juf in pyjama.

Zelfgeknipte slingers en mooi gemaakte maskers.

Kortom: carnaval in de klas. Alaaf!

Over een lievebees en een kinderziel

Jaaah, lente...
David en z'n vriendinnetje deden aan 'natuurbeleving' vanmiddag. Als een soort vadertje en moedertje van 2 lieveheersbeestjes.
Überschattig eigenlijk, zoals ze met oprechte verwondering naar het beestje keken, eten voor hem zochten en om de beurt op ze pasten en zorgden dat ze niet weg liepen.
En hoe ze juichten als ze meenden dat de beestjes hadden gegeten van de blaadjes. En hoe ze ze voorzichtig oppakten om ze over hun vingers en handen te laten lopen.

Ja, ach... Kijk nou...

Iets minder überschattig werd het toen X. met een vriendje langs liep.
Héé, X... riep David, net iets luider dan nodig.
En X, moet u weten, is een jongetje voor wie David vanaf zijn eerste schooldag zo'n beetje een maffe 'adoratie' heeft.
Want 'X. is stoer, mam'. En X. zegt bijvoorbeeld steeds 'tegen Y dat hij een soepkip is, en doet dan naa-na-na-naa-na'. (uweetwel, dat irritant pesterige riedeltje).
Afijn, you get the point.

Terug naar de heessebeesses, zoals ze volgens Danaë heten.
Het vriendinnetje van David was reeds afgehaakt. Een plotselinge overkill aan kleuter-testosteron, denk ik.
Bleven dus drie jongetjes over, waarvan er 2 wel heel dicht op de natuur gingen zitten, zeg maar.

Eén van de lieveheersbeestjes zag nog kans te ontkomen aan de graaiende kleuter-vingers die op experimentele wijze wilden vaststellen hoe stevig de pootjes aan het insect vastzitten.
De ander werd onderworpen aan de modderbadtest. Kan een lieveheersbeestje bijvoorbeeld op zijn rug in de modder nog zelfstandig omdraaien?
Of de meptest: hoe hard kun je een lieveheersbeestje uit een dekseltje slaan?
David zag het allemaal met vertwijfeling aan. Aan de ene kant stoer meejoelen, en aan de andere kant toch een beetje onthutst over de grofheid van zijn 'vriendjes'.

Kortom, ik greep dus in.
En verzocht de hooligans het beestje, dat inmiddels wat versuft op de bodem van het jampotje zat, met rust te laten.

Vanavond had ik het er nog eens over met David. Over hoe lief hij eerst had gespeeld met het lieveheersbeestje.
En hoe het beestje het eerst vast heel leuk vond bij David en zijn vriendinnetje. En hoe het zich daarna rot schrok van zoveel hardhandigheid. En dat hij nu vast uit zijn jampotje is gevlucht, op zoek naar een nieuwe heg.
Maar mama, zo bedoelde ik het helemaal niet..., zei hij een beetje verdrietig.
Zou hij nog terug komen? Dan kan ik sorry zeggen, zei hij nog verdrietiger.

En nou zit ik toch met een probleempje, lieve mensen.
Het lievebeest ligt al de hele avond onbeweeglijk in zijn potje.
Morsdood.
Hoe ga ik 'm dat vertellen?

Hoe je je grote broer om je vinger windt

Eerst was het Daataa.
Toen was het een tijdje Daatjeh.
En nou fleemt ze sinds gister Daa-fììt...helpe?

En die grote broer maar rennen...