dinsdag 11 april 2017

Opeens

En toen was het over. Zo maar.
Eigenlijk ging het best geleidelijk. Dus had ik het niet zo door. Daarom het voelde toch erg 'opeens'.
Geen afscheidsknuffel meer, natúúrlijk geen kus (wat denk je wel). Geen afscheidsaai over de bol. Zeker niet in het zicht van klasgenoten (wat denk je wel). Een high-five kon nog net. Op het schoolplein dan hè. Niet in de gang.

Groeien doen kinderen heel stiekem. Je ziet het niet. Totdat je op een dag merkt dat je nu wel heel veel sok ziet als hij die lange broek aan heeft. Of dat dat t-shirt wel heel veel hemd prijs geeft. Of dat dat best wel nieuwe hemd een hemdje blijkt geworden en jij je oprecht afvraagt of je het te heet gewassen hebt of dat je kind opeens zo hard gegroeid is.

Dat ze uit kleren groeien, wist ik inmiddels wel.
Maar het is toch even slikken als ik zie dat mijn kind dat zich als 4-jarige in pyjama tijdens een knuffelsessie voor het slapengaan niet kon voorstellen dat er óóit een moment zou komen dat hij niet meer met mama wilde knuffelen, nu bij het scheiden der wegen op het schoolplein eerst even tersluiks de ramen van zijn klas inspecteert op eventueel toekijkende klasgenoten, en daarna opgelucht - want de zonnewering is naar beneden - instemt met een snelle afscheidshigh-five.

Dus...
Als u mij kwijt bent: ik ben naarstig op zoek naar verlenging van mijn navelstreng.

Vlinders

Verliefd is hij... tot over zijn oren.
Hij glinstert met z'n ogen als hij het over haar heeft.
Ze heeft bijvoorbeeld mooie ogen en is heel aardig. Maar soms is ze streng. Dat vindt-ie niet zo leuk.
Later gaat hij met haar trouwen, zo vertelde hij tijdens het avondeten.
Dat ze eigenlijk al 'bezet' is, maakt hem niet uit.
"Want dan geef ik haar gewoon een ring. En dan heeft ze twee ringen. Dat vindt ze vast heel leuk. En dan trouwt ze ook met mij."

Op school hebben de vrienden het er onderling openlijk over. Sommigen moeten een beetje erom giechelen. "Weet je, hij is verliefd op A.", giebelen ze mij toe bij het naar school brengen.
Anderen vinden het maar 'vies'. "Ieuw, trouwen... Dan moet je kussen hoor", gruwelt een vriendje.
Maar dat geeft niet: "Later als ik groot ben, dan ga ik met haar kussen. Nu nog niet", stelt hij z'n makkers gerust.

Het mooist is ze volgens hem als ze een jurkje en een panty aan heeft. "Dan heeft ze van die mooie benen", zwijmelt hij.

Och, wat is dat heerlijk.
Zo'n keiharde crush op je eigen kleuterjuf.

donderdag 19 januari 2017

Over de BoekieBoekie van Piet

Op school gaat het thema dit keer over Kunst. Waar Danaë en David met alle bovenbouwklassen gemengde workshops over verschillende kunstenaars volgen, staat bij de kleuters iedere week een andere kunstenaar centraal. Het thema valt in de smaak, blijkt 's avonds. Floris vertelt namelijk voor het eerst uit zichzelf iets over school.
Hij vertelt over een meneer die Mondriaan heet. Die de BoekieBoekie heeft gemaakt. En dat dat ook muziek is. Hij vindt de kunst wel mooi. Maar ook heel moeilijk. Want "dan moet je precies tussen de lijntjes tekenen hoor".
Bij het naar bed gaan vraagt hij mij samenzweerderig "Weet je hoe die meneer ook van zijn voornaam heet?" "Nee," zeg ik. "Dat weet ik niet." En dan fluistert hij gniffelend in m'n oor "Piet. Hij heet zoals zwarte Piet." En hij schatert het uit.

vrijdag 22 april 2016

Keuzemenu

Floris komt thuis van een dagje kinderdagverblijf. Ik ben aan het koken. Belangstellend trippelt hij de keuken in.

'Hé, is dat een chocolaatje?', wijst hij blij naar iets op het aanrecht.
Ik zie hem zich in z'n gedachten al verheugen op de smaak van chocola. Van een dag keihard spelen met vriendjes krijg je trek natuurlijk.
'Nee, dat is een bouillonblokje', stel ik hem teleur.
'Oh jammer...' Even is hij stil om deze domper te verwerken.
Dan besluit hij meteen maar hoog in te zetten en zijn menuwensen kenbaar te maken.
'Wat gaan we eten?' Hij wacht mijn antwoord niet af.
'Ik heb veel honger. Ik wil koekjes eten!
Of chocola! Of pannenkoeken!
Of... Of... Patatjes! Of snoep!
Ik. Heb. Honger. Ik heb Veel Honger...
Dat koken duurt teveel lang.
Ik heb honger. (stamp) Honger (stamp) Honger (stamp-stamp-stamp)'

dinsdag 12 april 2016

Galop en geweer

Nu de eerste blaadjes frissig groen aan de bomen ontluiken, is het de hoogste tijd. De hoogste tijd voor...

Sinterklaas.

Op de iPad bekijkt hij alle marathonafleveringen van Het Sinterklaasjournaal tot minstens 3 jaar terug. Bekijkt diverse wanstaltige nep-piet-en-sint filmpjes die hij op YouTube tegenkomt. Wel lief natuurlijk, zo'n zus die de door meneer gewenste zoektermen even invult; hij scrolt daarna zelf verder in de video's die hem als suggestie worden aangedragen... Sommige filmpjes zijn zo waanzinnig slecht geacteerd dat ik even bang ben dat er in het vroege voorjaar 2 kinderen in 1 klap van hun pepernotenwolk vallen.

Maar goed. Sinterklaas dus. Ik vind het prima, zo lang ik nog maar geen pepernoot hoef te zien.
Het is ergens ook wel gezellig. Want de liedjes zitten er nog goed in. 'Zie ginds komt de Stoomboot' is momenteel favoriet.

Uit de stoomboot 
komt Sinterklaas weer aan.
Hij brengt ons naar Sint Nicolaas,
ik zie hem al staan.
Hoe wuppelt zijn paardje
Galop en geweer.
Hoe waa-haaien de wimpels
door heen en door weer.

zondag 3 april 2016

Opzuigen

Floris is verkouden. En het gebeurt regelmatig dat een boel snot 's nachts leidt tot oorpijn.
En ik weet niet wat u 's nachts het liefste doet, maar ik slaap het liefst. Dus, veel snot = kans op oorpijn = kans op gestoord worden tijdens mijn reis door dromenland. Kortom, iets dat we graag willen voorkomen.
Hoe we om te beginnen de hoeveelheid snot kunnen voorkomen, is mij in mijn bijna-10-jarige moedercarriere nog steeds niet helemaal duidelijk geworden. Iets met steeds een verrassingsaanval uit onbekende hoeken ofzo. Daarom zet ik graag in op het voorkomen van oorpijn.

'Zullen we even neus sprayen?', vraag ik Floris bij het slapen gaan.
'Nee hoor', zegt hij verschrikt. 'Ik heb geen oorpijn.' Neussprayen is niet echt zijn hobby.
'Nee, maar we willen ook zorgen dat je geen oorpijn krijgt. Daarom kunnen we even sprayen.'
'Nee,' zegt hij stellig. 'Kijk maar. Ik kan het snot ook opzuigen.'
En hij haalt demonstratief keihard gorgelend zijn neus op.

woensdag 30 maart 2016

Sloppig

Op weg naar Opa en Oma B. komen we altijd langs wat volkstuintjes. En toegegeven, sommige volkstuincomplexen maken een wat meer 'onderhouden' en 'verzorgder' indruk dan andere...
Als we er weer eens langs rijden, zegt David 'Hé kijk, een sloppenwijk'.

dinsdag 15 maart 2016

Dingen die (pas) je doet als je Vier bent

Drie-en-een-half istie nu. En doet qua grootte en vocabulaire niet onder voor de gemiddelde 4-jarige.
Nadat David en Danaë in hun klas zijn gebracht, gaan we soms op maandag- of op woensdagochtend samen 'kleuters kijken'.  Dat is dus echt wel heel cool-maar-toch-eenbeetje-eng. Een beetje kleuters en hun juf in het wild observeren. Hoe dat werkt, in zo'n klas met zoveel kinderen. En wat voor tof speelgoed ze daar hebben.

Eerst loert-ie vanachter m'n been de gang van de groepen 1-2 in. En ziet dat er voor deze themaperiode dit keer een heuse raket is opgebouwd op de plek van de huishoek. Dat is gaaf. Z'n interesse is gewekt. Stilletjes trippelt hij verder de gang in. En hij ziet allemaal planeten hangen in de klassen. En planeten-knutsels aan de muren. Dat is nog gaver.
Hij kijkt naar wat kindertjes die een schilderij aan het verven zijn. Ik zie aan de glinstering in z'n ogen dat hij dat ook wel leuk vindt. En ze hebben ook een bouwhoek, wijst hij. Er is ook iemand jarig, want ze heeft een hele mooie muts op haar hoofd. En er wordt in een klas hard gezongen.

Eén van de juffen komt voorbij met haar klas en ziet dat hij nieuwsgierig staat te kijken. 'Kom je ook met ons spelen op het plein?', vraagt ze.
Van schrik duikt hij weer achter m'n been en schudt gauw van nee. 'Geeft niets, misschien een volgende keer?', zwaait ze.

'Waarom wilde je dat niet?', vraag ik benieuwd onderweg naar huis. 'Dat kan niet hoor. Dat doe ik pas als ik vier ben', zegt hij heel beslist.

vrijdag 12 februari 2016

Over zombievissen en minecraften

Met een oudere broer van 9 heb je als 3-jarige natuurlijk een ander voorbeeld dan dat de oudere broer zelf ooit had, toen hij 3 was. En dat is soms even wennen.

Zo zijn de 'afgekloven visgraten' van de otters uit het stropers-P.laymobil setje "Zombievissen". En speelt-ie op het kinderdagverblijf ook wel eens 'zombietje'... Daarbij sjokt hij met uitgestoken handen een paar rondjes door de groep en spiekt daarbij stiekem door de spleetjes van z'n ogen.

Of hij roept naar z'n vriendjes als ze samen druk aan het spelen zijn: 'Zo. Nu gaan we even minecraften.' En gaat dan met een nep-speel-mobiele-telefoon een paar minuten rustig in een hoekje zitten en doet wat tik- en swipe-bewegingen na.

dinsdag 15 september 2015

Van een jongen en de deurpost


Huh?

5 minuten later:

Huh??

Nog weer even later
Huh??
Floris, wat ben je toch aan het doen?
'Ik ben aan het kijken of ik SpiderMan ben. Want dan kan ik met m'n voeten tegen de muur klimmen.'

zondag 30 augustus 2015

Voor alles is een 1e keer... of een 2e... of een 3e...

Afgelopen jaren ben ik al 3x opnieuw begonnen met hardlopen. En dan echt 'beginnen' hè. In zo'n wannabe-hardloop-cursus, in een debielentempo.
De eerste keer eindigde nogal pijnlijk. En toen dat eindelijk allemaal weer opgelost was, waren we bezig met het nieuwe huis, verhuizen en ach ja, toen was ik zwanger. En dan hoef je niet te sporten...(ja nou. Dat vond mijn lijf. Veel te druk met het maken van een mens. Topsport hoor. Daar word je moe van.) En toen werd ik ziek en was hardlopen wel het laatste waar ik aan dacht.

Maar toen kwam ook dat allemaal weer goed, was de kleine baby opeens 7 maanden dik oud, en dacht ik 'Kom ik begin weer eens'.
Weer in een cursus-clubje voor beginners. Weer in een nitwit-schema. Prachtig hoor. En verdorie, 3 maanden later kon ik inderdaad 5 km achter elkaar lopen. In een tempo dat wel iets weg had van joggen.
Manoman, wat fantastisch. Met een heuse 'Je eerste 5 km achter elkaar'-medaille. Kinderen trots op mama (ja, daar doe je het voor he. Niet voor een waanzinnige conditie of een goddelijk ik-heb-3-kinderen-gebaard-lijf. Nee, voor de glinsterende trotse blik in de ogen van je kinderen als mama met een medaille thuiskomt).
Goed, medaille gehaald en de cursus hield op. Toen moest ik het dus zelf doen. De zomer ging over in herfst, nat, regen en winter. En langzaam realiseerde ik me dat m'n hardloopschoenen al weer maanden in de kast stonden te versloffen (haha, wat een woordspelling) en m'n conditie alweer halverwege m'n knieholten hing. Ik had de moed en de zin niet om wéér opnieuw te beginnen. Tja. Zo gaan die dingen.

Maar toen... toen ging David op judo. En om niet de hele judoles tijd door te moeten brengen met het kijken naar mijn judo-lerende kind (begrijp me goed, dat is ook leuk, maar ik vind dat kinderen ook dingen zonder hun toekijkende ouders moeten leren), bedacht ik dat ik dan net zo goed met behulp van een Running Coach op m'n iPod m'n hardloopschoenen weer eens kon aantrekken.
Zo draafde ik - met de judoles als stok achter de deur - langzaam maar gestaag steeds langere stukjes door de polder en de nieuwbouwwijk. Door weer en wind. Door de regen lopen bleek eigenlijk toch heel verfrissend. Door tintelende kou ook. Twintig minuten achter elkaar kwam in zicht, en ook weer de 5 km.

En net toen ik dacht 'What's next?, zag ik de Royal Run voorbij komen. Een loopfestijn op en rond de bossen van paleis Soestdijk. Niet iets waar het gaat om winnen, maar gewoon 'meedoen'. Fijn gepland strak na de vakantie. Dus hup, hardloopspullen mee naar La Douce France. Het bleek nog best leuk ook, 's ochtends vroeg voor het ontbijt hardlopen daar in Frankrijk. Dan smaakt een croissantje extra fijn.

En een weekje later, op de meest kleffe dag van augustus, draafde ik m'n rondje rond het Paleis. Met mijn eigen leukste-liefste-enthousiastste supporters ever langs de lijn. 65ste van de ruim 180 vrouwen. Niet gek, vond ik zelf. Ik ben er trots op. En m'n kinderen ook.


maandag 24 augustus 2015

Jarige job

Heel Erg Drie

woensdag 15 juli 2015

Laat het lòòòs, laat het gááán...

Hoera, de dansschool van Danaë organiseert leuke danslessen in de vakantie. Compleet met Anna en Olaf (deze nauwelijks in beeld). Elsa zelf was er vandaag niet. Waarschijnlijk met vakantie denk ik.
En als je zelf geen Elsa jurk hebt (ik heb steeds meer spijt dat we een jaar geleden niet zo'n über-veel-te-dure-echte-Elsa-jurk uit Disneyland hebben gekocht), dan mag je mooie glittertopjes uit de voorstelling-voorraad van de dansschool lenen.
En nou de voetjes van de vloer. En kom op, meezingen mag. Uit volle borst!

maandag 29 juni 2015

And the show goes on

Na het winkel-spel, baldadigt Floris nog even verder in de bibliotheek.
'Hé, werk jij hier?', vraagt hij belangstellend aan de bieb-mevrouw die voorbij loopt.
'Ja', antwoordt ze.
En met zijn allerondeugendste koppie roept hij best hard tegen haar 'Ik ga op jouw hoofd p.oepen!'

En dan, beste mensen, weet ik even niet meer hoe ik moet reageren. Totaal flabbergasted was ik. Eigenlijk moest ik keihard lachen. Want hij had die ochtend juist het boekje van een mol die wilde weten wie er op zijn kop gepoept heeft uitgebreid zitten bestuderen.

Fuik

Met zijn blonde krullenkoppie, pretoogjes en guitige blik windt hij mensen moeiteloos om z'n vinger. Of weet ze te paaien voor z'n zelf bedachte spel. Ook op een drukke zaterdagmiddag wanneer we nog even een vergeten boodschap halen in de Albert Heijn. Terwijl ik sta te dubben welke salade ik zal meenemen, blijkt meneer te oefenen voor zijn latere beroep. Of hij wordt Brandweer. In een graafmachine. En met een zwaard. Het kan nog alle kanten op.

Hij verspert een nietsvermoedende winkelende mevrouw in het gangpad de weg.
'Stop', sommeert hij haar. Ze blijkt ook nog eens in een telefoongesprek verwikkeld. Ze kijkt met een half oog naar Floris, en probeert hem linksom al pratend te omzeilen.
'Stop. Ik ben Poolietie!, zegt hij nog een keer, nu nog stelliger terwijl hij met z'n hand het stop-gebaar maakt. Ondertussen lonken z'n pretoogjes. En hij doet meteen een paar zijstappen in de richting waarlangs de mevrouw hem wil passeren zodat ze wel rechtsom om hem heen moet gaan.
Glunderend roept hij, terwijl hij soepel met haar mee naar rechts beweegt, 'Ahaaa, jij moet in de gevange-is'.
Er ontstaat een links-rechts-links 'schijnbewegingsdans' tussen Floris en de mevrouw die nu haar gesprek heeft onderbroken. Uiteindelijk weet ze hem met een dikke glimlach te passeren. 'Jij heb gewonnen', roept hij haar joviaal achterna.