MaMarije

En vandaag...

2012-02-10T21:48:00.002+01:00

mag u een kijkje nemen in mijn buik.

Al bijna 13 weken onderweg.
Alive 'n lounging met een duimpje in de mond.
Wij zijn blij!

Zo. Daar zijn we weer.

2012-02-03T21:20:00.000+01:00

Kreeg ik 'zo maar' een huis voor mijn verjaardag. Tismijwatzeg.
Ik vrees dat Huisgenoot de rest van zijn leven dit kado niet meer zal overtreffen, maar als ik eerlijk ben: volgend jaar neem ik graag genoegen met een mooie ketting.
Word ik een stuk minder moe van.

~~Voorlopig~~ De komende 30 jaar zitten we hier goed, maar nog wel een Gouden Verhuistip voor u:
Huur twee beroepsverhuizers met grote auto voor een paar uur en laat die al je zware dingen als wasmachines, banken, kasten en nog veel meer zooi-waarvan-je-dacht-dat-je-het-uit-elkaar-moest-halen-omdat-het-anders-niet-door-het-trapgat-kan in één keer in de verhuisauto zetten en keurig netjes op z'n plekje in je nieuwe huis zetten.
Dan hoef je zelf de volgende dag met lieve broers, schoonzus-to-be en schoonpapa* alleen 'nog maar' de verhuisdozen en kleine meubels in de gehuurde verhuisauto te duwen.
Heerlijk!

En nu?
Nu zitten we daar.
David heeft zijn eerste schoolweek op zijn nieuwe school achter de rug. Zowel voor hem als voor mij wennen.
Hij aan de nieuwe juf, kinderen en de anders-dan-de-oude-school-lesmethode.
En ik aan het feit dat school op woensdag en vrijdag niet om 12 uur, maar om 12.30 uitgaat. Stond ik daar woensdag een half uur in de vrieskou te bibberen samen met Danaë. Naja. Nog altijd beter dan andersom.

Oh. U wilt foto's.
Nou vooruit. Een beetje dan.
Vooral de laatste is om de verhuisdozentroep-waarvoor-we-nu-nog-te-lam-zijn-om-uit-te-pakken heen gefotografeerd.

Maar hé, who cares.
We zijn óver.
Het oude huis is overgedragen aan de nieuwe eigenaars.
We hebben weer internet.
En we hoeven voorlopig nergens anders heen.

* Dankt allen nogmaals voor het verjaarskado in natura.

Tip van de dag: huur een verhuizer voor een paar uur...

...want dan kan die schuifdeur van de klerenkast wél in 1x mee!

Dan hou je zelf nog een hoop dozen over...

...maar die laat het Familie-Verhuis-team de volgende dag moeiteloos in de vrachtauto verdwijnen...

...zodat je zelf alleen nog feestelijk wat lampen in elkaar hoeft te zetten.

En dan ziet het er na 2 weken ongeveer zo uit.

Aftellen...

2012-01-09T11:12:00.000+01:00

We telden al heel wat af de afgelopen tijd.
Tot Sinterklaas weer in Nederland was, bijvoorbeeld.
Of tot verjaardagsfeestjes.
Tot dat we de sleutel van het nieuwe huis kregen.
Of tot logeerpartijen en oppas-dagen.
Tot Kerstmis en Oud & Nieuw.

En nu komt de verhuisdatum toch wel heel erg dicht bij.
Gelukkig keert de rust - hopelijk - in februari weer.

Van slagboom en een wake-up call

2012-01-05T20:43:00.000+01:00

De juf van het kinderdagverblijf was jarig vandaag, vertelde Danaë.En ze trakteerde "koekjes met slagboom en hageltjes".Hmm, lekker!

En wat betreft de wake-up call:
Als je dochter 's ochtends in de badkamer vraagt waarom je "prikkels" op je benen hebt, dan is het de hoogste tijd om je benen weer eens te scheren.

Auto nieuw

2011-12-31T22:40:00.000+01:00

T is wat mensen, zo'n pas opgeleverde nieuwbouw woning.
Eigenlijk is het een soort van blok beton dat aan alle kanten leefbaar gemaakt moet worden.
En dat is dus wat we deden en nog steeds doen, mocht u zich afvragen wat we de afgelopen periode hebben uitgevoerd.
Ik zou dat kunnen illustreren met leuke voor-en-na-foto's.
Maar hé, daar heb ik even geen puf voor. Ik ben uitgebehangd en uitgeverfd.
Ik beloof u foto's van een bewoonbaar huis. Met meubels erin. Daar zult u nog een week of 3 op moeten wachten. *schiet in acute verhuisstress*

Meneer de Stuccer deed er trouwens uiteindelijk zo'n 3 weken over om het huis van onder tot boven glad te stuccen. En niet de beloofde twee weken (voor het gemak vergeet ik even de in eerste instantie beloofde 1 week, die wij zelf namelijk al ontzettend niet-reeel vonden).
Manmanman. Wat. Een. Stof. komt daarbij kijken. On-ge-loof-lijk.
En daarna verfden Huisgenoot en ik gezamenlijk het hele huis van onder tot boven. Twee keer. Want het zuigt nogal, zo'n vers gestuucte muur. Dat is dus bij elkaar zo'n 600 vierkante meter muur.
Wij kunnen best verven samen, Huisgenoot en ik. Maar na zoveel vierkante meter, zijn we er best heel erg klaar mee.

Volgende week gaan we de vloer op de eerste en tweede verdieping leggen. Bijna 100 vierkante meter laminaat.
's Kijken of we dat ook zo goed samen kunnen. We'll see.

En dan over tot de orde van de dag met nog wat leuke kinder-quotes. Voordat ik ze vergeet. Want ook hier is het tussen de stofwolken en de verhuisdozen Oud & Nieuw, en doen de kinderen de dingen die ze altijd doen.

Danaë had het vandaag bij het kinderdagverblijf over Oud & Nieuw.
"Oh," zei ze verheugd, "mijn papa heeft ook een auto nieuw!"

David speelt met zijn Lego-Ninjago poppetjes het Ninjago-spelletje van de iPad na.
"Haha, jauw losse"* roept hij fanatiek als een ninjastrijder het loodje legt.
Of, als zijn poppetje aan de winnende hand is, "jauwa winne"**

* bij verlies staat er You Loose in het scherm te lezen.
** en bij winst You're A Winner.

Over op schema liggen - maar toch niet -

2011-11-28T22:00:00.000+01:00

BSO-probleem: solved.

Eerste verhuisdozen: gepakt.

Eigen huis: verkocht.

Sleutel nieuwe huis: morgen.

Ik wou u zeggen: we liggen op schema.

Maar ja.
Nu blijkt dat de stucker/stuccer (?) niet woensdagochtend sharp begint, maar pas vrijdag. Of nog erger: maandag. En dat alles omdat "de spullen er nog niet zijn".
Huh? Ik dacht toch altijd dat je 30 november best met enige zekerheid mijlen vantevoren ziet aankomen.

Van meer keuze en andere dingen waar dit mens blij van wordt

2011-11-12T14:34:00.001+01:00

Waar moet ik beginnen?
Dat de nieuwe BSO van David vorig jaar nog zei gewoon plek te hebben als wij verhuisd zijn, en dat dat nu niet meer zo is?
En dat dat op zich niet zo'n probleem zou zijn geweest - denk ik -, als we keus hadden gehad uit verschillende BSO's die onze bloedjes van kinderen tijdens hun na-school-tijd entertainen (want bso-keus = meer kans op plek - lijkt mij -)?
Maar dat de nieuwe school van David slechts één contract heeft afgesloten met een BSO-leverancier (terwijl er op de oude school minstens 4 verschillende soorten BSO-juffen kindertjes komen ophalen; dus ik zie niet in waarom het meerkeuze-model ook niet op de nieuwe school kan worden toegepast).

Nu heeft de preferred BSO-suplier - klachntgericht als zij zijn - een 'tussenoplossing' bedacht: het mannetje wordt met een taxi van school gehaald en naar een andere BSO gebracht.
Maar dat vind ik een slechte oplossing. Met mijn kindertje van vijf wordt namelijk niet gezeuld via auto's-van-onbekende-taxichauffeurs-die-ik-als-ouder-nooit-zal-zien. Slecht plan dus.
En daarenboven, vindt de BSO-suplier dat wíj dan de extra taxikosten zouden moeten betalen. Vond ik nogal een bizarre gedachte. Wij meer betalen voor een oplossing die we a) niet zelf bedacht hebben en b) überhaupt zelf nooit zouden verzinnen.

Ahwel. Al met al niet echt een blij onderwerp.
Sinterklaas dan?
Danaë maakte deze week welgeteld 3 pietenmutsen en een sinterklaasmijter. De Sinterknutsel-juf op het kinderdagverblijf maakte kennelijk overuren.
David praatte terug tegen de briljante Sinterklaasjournaal-viral (spánnend) en is helemaal opgelucht dat zijn naam nu in het Grote Boek van Sinterklaas staat.
Kijk. Daar word ik blij van. Van het Grote Geloof in Wondermooie Verhalen.
Dat hij er vandaag redelijk 'edgy' onder is, vergeet ik voor het gemak maar even.
Sinterklaas komt tenslotte niet iedere dag aan in Nederland.

En het mooiste woord van de week: panniejon.
Lampion op z'n Danaiaans.
Zulke nieuwe woorden koester ik.
Mevrouw is namelijk in rap tempo haar vocabulaire aan het bijschaven, waardoor juweeltjes als 'pleurpotlood' (kleurpotlood) of 'Jip & Malleke' nu in allerijl aan het verdwijnen zijn.

En kijk nou. Hèt Huis. Bijna af.
Inmiddels ligt ook de oprit. Deurbel zit erop, brievenbus zit erin. Kortom, bijna klaar.

29 november krijgen we de sleutel. Eind januari verhuizen.
Word ik ook blij van ~~als ik niet denk aan de hoeveelheid werk die nog verzet moet worden~~.

Herfst...

2011-10-17T21:27:00.001+02:00

Wij lieten ons vandaag inspireren.

Lang leve de herfstvakantie.
Niet vroeg opstaan. Niet haasten.
Lekker aan tutten.
Op de fiets-met-zijwieltjes en de loopfiets boodschapjes doen.
Met z'n drietjes fijn kleuren en knippen.
Bezoekje-op-je-gemak aan de bieb.
Leuke boekjes lezen.
Toch jammer dat ik morgen geen herfstvakantie heb...

En oja.
Voordat u denkt dat ik zo waanzinnig goed kan tekenen. ~~Dat is natuurlijk zo. Maar toch.~~:
Men neme wat mooie (droge) bladeren met een goede nerf erin. En een waskrijtje.
Leg het blaadje ónder je papiertje.
En kleuren maar...
Echt. Iedereen kan tekenen.

Mevrouw Kikker vierde feest

2011-10-10T11:01:00.000+02:00

Wat een feest, wat een feest.
Twee verjaardagen in één klap.
Huisgenoot deed namelijk ook nog even alsof hij jarig was, aangezien hij op zijn eigen verjaardag niet eens in het land verkeerde.
En wat is dubbelfeest zonder taart?
Precies.

Dé taart.

Met ~~sorry lieve Huisgenoot~~ alleen de naam van het hoofd-feestvarken erop.
Zoals Huisgenoot droog constateerde: 'Zodra je kinderen hebt, is je eigen verjaardag een stuk minder belangrijk.'

En als je Drie bent, mag je die taart natuurlijk ~~onder begeleiding~~ zelf aan snijden.

Momenteel zit ze zo tegenover me: mevrouw Kikker, druk bezig om haar nieuw gekregen strijkkralen op een plankje te friemelen.
Haar baby ligt voorzien van poppenluier en in saaksak netjes op de trap te slapen. En ook de Playmobil-baby ligt in z'n babykamer een tukkie te doen.
Maar op het moment suprème, wil ze natuurlijk niet even vriendelijk poseren.

En hé, ziet u dat? Dat bedelarmbandje?
Dat was vroeger van mij. En nu door oma aan kleindochter doorgegeven.
En zo kwam het allemaal toch nog goed.

Van twee tinoolen en een klommel en een fluit

2011-10-06T12:00:00.000+02:00

Nah. Eigenlijk wilde ik gister gewoon dit plaatsen, maar toen ik aan het toetsenbord zat, kwamen er heel andere woorden uit.
Eigenlijk was ik namelijk ook heel druk met het maken van traktaties en de verjaardagsbroche. En Huisgenoot met het in elkaar sleutelen van hét kado.
Want onze prinses is alweer drie vandaag. Hiep Hiep!

Nu nog een taart bedenken. Want u begrijpt. Ik heb een naam hoog te houden...
Ik moet zeggen dat ik ook erg benieuwd bent wat het gaat worden. En of het überhaupt iets gaat worden. Want om eerlijk te zijn: ik heb geen idee en nul inspiratie.
Iemand ideeën?

Sorry. Even begus

2011-10-05T22:09:00.000+02:00

Ja. We waren even 'begus' (bezig volgens Danaë).
En dan kan je niet loggen natuurlijk.
Wat moest er dan zoal gebeuren?

Nou. Tellen bijvoorbeeld.
Stopcontacten tellen, om precies te zijn. En checken of die dingen er überhaupt eigenlijk wel waren, en zo ja ook op dé plek die onze plattegrond met alle opties aangaf.
Dingen op de juiste plek plaatsen blijkt moeilijk te zijn in de bouw. Om wat voorbeelden te geven:

Aansluitingen voor de keuken: niet aanwezig. Of nouja, wel aanwezig maar op de oorspronkelijke plaatsen. Niet op de plekken waar wij voor 800 euro extra geld de leidingen en de stopcontacten hadden bedacht en 'voor akkoord' hadden getekend.
Of neem nou de douchehoek die vrijgehouden moet worden volgens een bepaalde rechthoekige afmeting. Staat gewoon "op-de-kaart-op-de-kaart-op-de-kááháárt" waar het ding moet komen.
Conclusie: de afmeting klopt. De positie alleen niet. ~~Dom~~ Onhandig, lijkt me.
En dan hebben we nog de kraan van de douche die wegens een grotere douche iets verder uit de wand geplaatst zou moeten worden. Maar dus gewoon op de originele plek blijkt te zitten. Tja.
En dan de wanden van de douche. Die zijn dus gewoon scheef opgestapeld zodat de hele muur bol staat. Niet zo handig als je wilt gaan tegelen, lijkt me.

En dan nog in de categorie 'Wat zegt ze?' en 'Wat doet-ie? .

Omdat ik het anders vergeet. En dat zou jammer zijn, want ik moest er juist heel hard om lachen.

Ik laat per ongeluk een boertje. Dat doe ik eigenlijk nooit. Want ik ben heel netjes ziet u. Maar het ontflipte mij. En dan Danaë vraagt verwonderd wat ik doe.

'Ik laat een boertje', zeg ik.

'Ow', doet ze. 'Ik laat geen boertje. Ik laat een zusje'.

We rijden langs een huis met een roze vlag.
'Oh kijk. Daar is een baby verloren', wijst Danaë .

En David heeft ~~vanwege een overkill aan spelletjes als SuperMario, Angrybirds en andere spelletjes apps~~ het geschreven Engels ontdekt. Want zelf leren wij hem deze woorden niet natuurlijk. Nee. Nederlands is al ingewikkeld genoeg.
Als ridder verkleed joelt hij door het huis met zijn zelfgemaakte pijl en boog en kattapult gemaakt van een wichelroede-achtig stokje met een elastiekje ertussen (ja, als tegenwicht tegen al het digitale vermaak): "En dan zeg 'finissj' en 'koal'. En dan is het 'tû ent'. En dan duw ik op 'kontienuuwe'. En dan schiet ik weer verder. Yeah."

Uit alle windstreken

2011-09-25T12:04:00.002+02:00

Kijk. Het zit zo.
Ik hou natuurlijk van mail. ~~En daarom heb ik op allerlei suffe nieuwsbrieven een abonnement, want dan krijg ik lekker veel.~~
Maar echte post krijgen vind ik nog veel leuker.
Helemaal als die post uit allerlei landen op de wereld komt. Met van die gekke postzegels enzo.

Nu blijkt dat ze daar wat op gevonden hebben.
Een grote online database van allemaal mensen die een kaartje in hun brievenbus heel leuk vinden.
Postcrossing heet het ook wel.
Jij stuurt een kaartje en je krijgt een kaartje van iemand anders ergens op de wereld terug.
Geen penpalls or what so ever.
Een kaartje met een leuk berichtje. Of zelfs dat niet, als je daar geen zin in hebt.
No strings attached.

Een week of wat geleden maakte ik een accountje aan en verstuurde wat kaartjes naar 'Jan en alleman' in Brazilië, Finland, Rusland en Vietnam.
En kijk nou: krijgen we zo maar post uit alle windstreken...

Van lange haren en een spannend monster

2011-09-22T21:51:00.000+02:00

Ik heb al heeuw lange haare, pocht Danaë.
Oja, ik zie het, zegt vriendin M. die bij het ophalen van de verloofde van David even is aangeschoven aan de keukentafel waar Danaë zit te tekenen.
Jaha, maar ik heb nog wauw een luiej aan, zegt Danaë alsof er een volkomen logisch verband is tussen het hebben van lange haren en het dragen van luiers.
Oh?, doet M. verbaasd. Maar doe je dan geen plas op de wc?
Jawauw, maar dat had ik wauw pobeert en toen had ik niet een stikker keege. En ze kijkt er heel verongelijkt bij.
Ja hoor. Ik was inderdaad één keer vergeten een sticker uit te delen... Eén keertje maar.

En wat heb jij gemaakt?, vraag ik als ze een zelf gekleide klont laat zien met oogjes erop.
Een monster, zegt ze en ze lacht er gevaarlijk bij.
Maar zonder mond, want anders vind ik het pannend. (spannend dus.)

Een weekje achter op schema

2011-09-17T20:42:00.000+02:00

Dat is het dus. Ik loop gewoon een week achter.
Heb wat moeite om bij de tijd te blijven.
Naja. For the record.

Z'n eerste 'boekverslag'.
Diepgaande lectuur. Over ridders die nooit bang zijn en 'over mijsje speste' in een bos.
Prachtig.

Verder braken wij in.

De storm van vorige week had één van de bouwhekken om geblazen, en dus zagen wij vorige week zondag onze kans schoon om ons eigen huis van iets nader bij te bekijken.

Meer mensen waren op dat idee gekomen, en dus spraken we leuke mede-toekomstige bewoners van achter het hek.

Een week later (vandaag dus) hebben we inmiddels ook dakpannen op het tussenliggende stukje gekregen, staan de gipsblokken voor de binnenmuren hoog opgestapeld, en zijn de huizen tót ons huis uit de steigers gekomen.

De eerste huizen van de eerste fase worden sinds deze week officieel opgeleverd met 2-3 huizen per week.

En dat betekent behalve veel 'Jippie het lijkt wel echt', toch ook een soort van keuzestress bij ons.

Een kleine impressie:

Badkamer: nu toch maar echt eens regelen. Maar wat voor tegels moeten we toch kiezen?
Muren: ook nu toch echt ook maar eens een mannetje voor regelen.
Vloer: what is hell's name gaan we op de vloer(verwarming en -koeling) leggen? En in wat voor kleur dan wel. Of vooral niet?
Keuken: hebben we al geregeld. Dat geeft rust. Toch? Of zullen we toch maar andere frontjes doen? Want dat staat zo leuk bij de nog uit te kiezen vloer. En hoe zat het ook al weer met de apparatuur? Volgens Huisgenoot past de zorgvuldig uitgekozen kookplaat niet in ons ultradunne werkblad. Dus hoe gaan we dat nou toch weer oplossen?
Schuur: ehmm. Schuur. Wel handig, met al die fietsen en tuinspullen. Maar eh. Waar laten we dat? Want we hebben ~~zo ruimtelijk joh~~ de inpandige berging bij de woonkamer laten trekken. Juist. Toch maar even een schuur regelen. En liefst voor de helft van het geld dat een aparte schuur via de bouwer zou hebben gekost.

Nu ja. Apart from alle 'bouwstress' aten we vorige week totally zen sushi.

Mét de kinderen, in plaats van een intiem diner-voor-twee als de kinderen al op bed liggen.

Het was een verdeeld succes.

De stokjes vonden ze briljant, de sushi wat minder.

Jammer. Hoewel: zo is er meer voor ons.

Betrapt

2011-09-08T22:13:00.002+02:00

Zijn dit Kittiekits bananen?, vraagt David, terwijl hij zijn banaan-met-sticker aan een nadere inspectie onderwerpt.
Huh?, doe ik.
Ja. Kittiekits, legt hij uit. En hij zet zijn ik-leg-het-wel-even-uit-stem op.
Van de reclame op tv.
En dan moeten er ook stickers bij zijn.
Want dan kun je er een prinses ofzo van maken.

Kittiekits bananen. Of C.hiquita bananen. Jawel.
Maar de promo-stickers heb ik, sneaky als ik ben, direct samen met de plastic verpakking in de vuilnisbak gemieterd.

Van 'af'en 'bijna af'

2011-09-05T14:15:00.001+02:00

Het is af!
En dat nog voordat de begunstigde in kwestie zelf oud genoeg is om kinderen te krijgen.
Stiekem ben ik er best trots op, dat ik deze missie heb 'volbracht'.
Ik zeg u, the spell has been broken.
Kijk, streepjes, met een randje eraan. Ruim 70 bij 55 cm, in 3 weken tijd.

Gemaakt naar een voorbeeld bij haar.

Katoen gekocht bij de Pippo-winkel (bizarre winkel trouwens, maar dat terzijde), en gehaakt met haaknaald 3,5.

En wat nu toch te haken?

In de nabije omgeving zijn geen baby's in het vooruitzicht (althans, niet dat ik weet natuurlijk).

Misschien iets priegeligers proberen? Een bloemetje ofzo, voor aan een speldje in heur haar?

Maar eigenlijk vind ik vooral het afhechten heel ingewikkeld. Hoe doe je dat eigenlijk? Tips, anyone?
Een dekentje is dan lekker makkelijk: gewoon rechtoe-rechtaan en de draadjes meehaken met de nieuwe kleur (thanks for the tip, mam ;-). Maar kleine friemeldingen met friemeldraadjes? Of mag je gewoon knoopjes in al die losse draadjes leggen?

Hoe meer ik rondsurf, hoe meer leuke dingen ik tegen kom.

Of gewoon toch beginnen aan een nóg groter project. Een lekker dekentje voor op de bank.

Kweettniet, kweettniet.

De bouwvak is voorbij, dus aan het huis wordt ook weer gestaag gebouwd.

We hebben sinds een week ramen met glas op de bovenste verdiepingen.

En de huizen uit de 1e fase zijn al bijna oplever-klaar.

Het gaat al op een echte straat lijken...

Nu ons huidige huis nog 'even' verkopen...

Van mijlpalen en foto's enzo

2011-08-29T21:33:00.000+02:00

Mensen, mensen... Wat een mijlpalen de afgelopen weken.
Van de weeromstuit kon ik er gewoon niet over loggen.
Dat is niet zo, natuurlijk. Maar het is zo fijne excuus-zin.
Ik heb een heel ander niet-log-excuus. Maar daarover straks meer.
Nu eerst de mijlpalen.

Mijlpaal 1:
Hij ging voor het eerst naar zwemles.
Nog wat onwennig, en zeker niet de snelste.
Maar hij vindt het in ieder geval leuk.
En dat is al meer dan wat zijn moeder vroeger van haar zwemlessen vond.
Daarom is zwemles een vader-zoon-uitje.
En stiekem ook vanwege het praktische zaterdag-aspect. Dan hoeft moeder namelijk niet van 'na schooltijd met 2 kinderen op onmogelijke tijden in een ziekelijk warme zwembad-wachtruimte zitten' het heen en weer te krijgen.

Kijk.
Zo schattig, zoals hij voorzichtig het zwembad uitprobeert.
Om nog geen 3 minuten daarna bij het gaan zitten op de rand zijn evenwicht te verliezen en kopje onder te duiken.
Maar ook dat vond-ie 'niet zo heel erg'. De bikkel.

Mijlpaal 2:

Zij tekende vorige week haar eerste kop-poter.

Of iets wat daarop leek, en waar zij nadrukkelijk 'baby' tegen zei toen ze het aanwees.

Ahwel. Bewijs wilt u.

Kijk. Ziet u wel. Daar bij haar elleboog.

Of ter hoogte van haar nog net wat spekkige vuistje.

Overduidelijk een baby.

Speaking of which. Een baby.

Jaha, een hele echte.

Nee. Niet hier.

(Ja. Haha. Daar had ik u even hè. Yeah, thanks, ~~but no~~.)

Na het poppendekentje had ik nog steeds acute haakjeuk aan mijn vinger.

En toen dacht ik. Hé, dacht ik.

Als ik nou eens een omslag-doek-baby-deken-ding ~~maak~~ haak.

Da's niet zo moeilijk als een babytrui breien, en heeft dus een gerede kans dat het afkomt voordat de 'afleverdatum' van dé baby in zicht komt.

Dacht ik dus.

Wat betreft dat eerste klopt het inderdaad. Rechttoe-rechtaan haken is niet moeilijk.

Men neme wat leuke kleurtjes en - hossa - direct eer van uw werk.

Maar dan dat tweede.

Ik wéét dat het riskant is om 3 weken voor een uitgerekende datum iets te beginnen dat 70 cm breed en zo'n 50-60 cm hoog zou moeten worden.

Maar ja. Je hebt acute haakjeuk of niet.

En toen hè.

En toen kwam het mannetje gewoon op zijn eigen verjaardag ter wereld, en niet op de datum die vooraf aan de trotse ouders was meegedeeld.

Ik zeg u: acute haakstress. Ik heb nog nooit zoveel en zo snel gehaakt (en daar is dus mijn niet-log-excuus). Da's trouwens makkelijk gezegd voor iemand die op de lagere school een grondige hekel had aan handwerken. Maar dat terzijde.

Want mensen... Mijlpaal 3 van de afgelopen weken:

We hebben een neefje!

Ach en kijk nou...

Zo klein...zo lief...

En oja. Het dekentje is nog niet af.

Maar wel bijna.

De baby van Danaë wilde wel even model zitten.

Maar niet te lang, zei de poppenmoeder. Want de baby had honger.

Happy h.ooker

2011-08-14T21:23:00.001+02:00

U raadt nóóóóit wat ik afgelopen week deed.
Kijk:

Nah. Een poppendeken.
Ik kreeg dinsdagavond 'opeens' acute haakjeuk aan m'n vinger.
Woensdag meteen de tools in huis gehaald (want hé, eigenlijk ben ik niet creatief-met-naald-en-draad).
En direct aan de slag: dankzij YouTube-filmpjes - en niet dankzij handwerkjuf Juffrouw De Bruin zo'n dikke 20 jaar geleden - begon het weldra ergens op te lijken, en bleek het nog leuk ook.

Sinds ik op mijn 10de ooit een keertje aan een babytrui begonnen ben voor mijn toen nog baby-nichtje en die trui nooit is afgekomen, dacht ik dat het beter was niet direct aan een enorme deken te beginnen.
Dik garen, grote naald, snel ~~thuis~~ klaar. Dacht ik.

En nu heb ik 2 problemen.
1) Ik kom precies 15 centimeter knalroze katoen tekort om het af te maken.
En 2) het meisje voor wiens poppen de deken bedoeld was, blieft het niet.

Haar broer daarentegen ziet er een prachtige deken in om al zijn Cars-auto's mee toe te dekken.
En het buurmeisje heeft zich ook al gemeld: dan hoeft ze thuis niet meer de poppendeken te delen met haar zusje.

Nu is de grote vraag: wat zal ik hierna eens gaan haken?

Oja. Nog de technische informatie. Dat hoort geloof ik.
Nou: naald 5. 3 bolletjes in 3 kleuren.
En dan dit patroon. De larkfootstitch.
En lang leve dit filmpje.
Echt. Iedereen kan het.

Van hogedrukgebieden en pedagoochelen

2011-08-08T21:16:00.000+02:00

Aan de lezers met kinderen onder u.

En aan al dan niet kinderloze opvoedpsychologen met hands-on-practice wat betreft kindertjes die zojuist hun 1e lustrum hebben doorstaan.

En misschien ook wel aan de beste-stuurlui-en-de-wal-mensen...

Bestaat er zoiets als de 'terribles twos' maar dan voor vijfjarigen? Zoiets als de 'frightful fives' ofzo?

Want als dat zo is, dan zitten wij er midden in.

Ook als dat niet zo is, trouwens.

Het weerrapport van binnen-de-muren lijkt namelijk verdomd veel op het weerrapport van de afgelopen zomer:

Hogedrukgebieden met boosheid, woede, onmacht, verdriet en spijt met de grote S.

Ik-luister-Echt-Helemaal-Niet-naar-jullie-buien en de ik-doe-alleen-wat-Ik-Zelf-Wil-donderwolken.

Het waait hier allemaal met grote regelmaat over.

Of liever gezegd, ze waaien niet over, ze komen met orkaankracht aan land.

Om zich vervolgens te meten met de irritatiegrens en het vermogen van de ouders om de-escalerend op te treden, hun grenzen standvastig maar duidelijk en onherroepelijk aan te geven en na torenhoge irritatie-levels troost te bieden aan een jongetje dat uiteindelijk (het kan soms een uurtje duren...) ook inziet dat het met zijn gezellige, vrolijke Ik veel leuker is om 'zichzelf' te zijn of bij anderen wat gedaan te krijgen.

Lastig, lastig, lastig vind ik het allemaal.

En ook moeilijk onder woorden te brengen.

En het vreet energie.

We hebben ons mantra maar weer eens van stal gehaald: 'tisunfase-tisunfase-tisunfase'.

Werkt altijd. Volgens mij gaat het een mensenleven mee.

Nu nog het boek 'Pedagoochelen voor dummies'.

Of gewoon weer naar school. Misschien zou een dergelijk dagbestedingsproject ook kunnen helpen.

Van krakkoek en kadosuggesties

2011-07-30T22:36:00.000+02:00

Ha, lekker, nasi, zegt David.
Eten we er ook krakkoek bij?
Kroepoek dus hè, maar dat had u vast zelf al wel bedacht.
Danaë houdt trouwens niet van nasi.
Nee, hoef ik nie. Vinnik nie so lekker, houdt ze de hele maaltijd vol.
Waar omkopen met kroepoek bij David altijd hielp bij het proeven van hapjes, weigert zij stelselmatig.
Ze houdt meer van de standaard Hollandse pot.
Aardappels, groenten, vlees. Dat soort werk.
Eigenlijk precies het menu waar de rest van de familie niet zo van houdt.

Het meisje wordt trouwens over niet al te lange tijd drie.
Drie. Als in Heel Erg Peuter.
En over nog weer een jaar wordt ze Vier gaat ze naar school. Naar School.
Kan iemand de fastforwardknop van mijn leven even stil zetten?

Nu u hier toch bent: wat geef je een meisje dat Drie wordt?
Een fiets of een loopfiets?
Naar die laatste lijkt ze niet erg om te kijken, maar alles wat zijwielen heeft, moet door haar bestegen worden.
Alleen heb ik ergens gelezen dat je sneller leert fietsen via een loopfiets.
Want als mevrouw in hetzelfde tempo leert fietsen als waarin ze leerde lopen...
Of moet het kadootje gewoon iets rozigs zijn? Een suikerzoet balletpakje bijvoorbeeld?
Kortom, kom maar door met de suggesties!

Onder/Over de pannen

2011-07-25T20:45:00.000+02:00

Yay! We zijn onder de pannen. Althans, half onder pannen.
Het voordakvlak is vlak voor het begin van de bouwvak bedekt met mooie zwarte pannen. En aan de achterkant van het huis is het dak nog knaloranje.
Het metselwerk is flink opgeschoten en een gedeelte is zelfs al gevoegd.
Kortom: het schiet op!

En dat had ik natuurlijk allemaal graag willen bewijzen met een foto.
Maar hé. Die staat nog op het toestel en het toestel bevindt zich nu 2 verdiepingen onder mij.
En ik ben lui. Aartslui, als het aankomt op hélemaal naar beneden lopen. En dan weer naar boven. Foto's van kaartjes afhalen. En verkleinen. En voorzien van anti-kopieer-ding.
Heb ik gewoon ff geen zin in.
Dus. Die foto krijgt u nog te goed van mij.

Terwijl ik vanuit onze ~~sky-box~~ dakkapel over de achtertuinen van onze buurt uitkijk, zie ik - as I write - dat ~~de Poetspinda~~ een waarde buurtgenoot met fluwelen handschoentjes zijn struiken weer eens aan het millimeteren is.
Staand op een keukentrapje knipt hij blaadje voor blaadje af, terwijl hij met regelmaat achterover buigt om te zien of het wel recht genoeg is.
Het zou me niets verbazen als hij zo ~~achterover lazert~~ een waterpas uit zijn achterzak haalt om te kijken of de coiffure van zijn struik voldoet aan zijn smetteloze eisen.

Speciaal voor de mensen die zoeken naar informatie over 'met een hogedrukspuit dakpannen schoonmaken' (en die zijn er volgens mijn bezoekstatistieken nog steeds...) kan ik vertellen dat de pannen van deze waarde buurtgenoot twee jaar na dato nog steeds schoner en roder zijn dan die van zijn buurman.
Ergo: het heeft dus zin.
Dus ga nu maar gauw die hogedrukspuit lenen. En vergeet vooral de hoogwerker niet.
Succes.

Van bergen, zon en sneeuw en een ronde-miss

2011-07-20T20:41:00.000+02:00

'ns kijken...
Flink wat bergen, zon en sneeuw.
Plus een fantastische appartementen am bauernhof (inclusief een zweempje mestlucht vermengd met frisse berglucht als je je ramen 's ochtends opendoet), donzige jonge poesjes, ritjes op een ponyrug en zelf geroosterde broodjes boven het kampvuur. En als special event nog een onaangekondigde brandweer-oefening bij de stallen van de boerderij. Eerst even schrikken, maar daarna vooral leuk en spectaculair.
Tel daarbij op mooie wandelingen, leuke speeltuinen bovenop bergen, een roofvogelshow, een fietstocht en rodelritjes.
Plus knisperverse broodjes, melk en appelsap van de boer, verse eitjes en de allerlekkerste pizza sinds tijden.

Ja... t was een fijne vakantie!
Gelukkig hebben we de foto's nog.

En dan nog een filmpje.
Van onze danseres op de berg.
We waren toevallig op de Kronplatz toen deze diende als finish voor PeakBreak 2011 (een Alpen-wielren-wedstrijd). Daarbij was ook een dj aanwezig, die volgens Danaë louter dansbare muziek draaide.
Haar vermoeidheid door de wandeling verdween als sneeuw voor de zon, en zij gaf nieuwe invulling aan het begrip 'ronde-miss'.
Zie voor uzelve:

Management summary van afgelopen maand

2011-07-01T20:33:00.001+02:00

Haha. Gefopt.
Nee, ik was niet gestopt. En ook niet met vakantie.
Ik had alleen even geen ~~priori~~teit.
Tja. Zoveel dingen te doen en zo weinig tijd. Dan krijg je dat.

Zie hier de dans-invloeden van juf I. op het kinderdagverblijf.
Waar een dansje vroeger eigenlijk niet veel meer was dan een heipalen-stamp-sessie, wordt er nu zo afentoe sierlijk met de jurkjes gezwaaid.
Maar eigenlijk mag ik vooral niet kijken. Dus doe ik het stiekem.
Misschien toch maar eens op peuterdans.
Danaë dan hè. Want ik kan waanzinnig goed dansen. Tsk.

En het paste écht niet meer, zo'n peuterbedje.
Met pijn in mijn moederhart - waarom worden ze toch zo snel zo groot - zetten Huisgenoot en Danaë samen het nieuwe grote bed in elkaar.
En het slaapt heel lekker, aldus mevrouw.
Maar een kussen... dat wil ze niet.
Net als haar broer trouwens. Die slaapt ook nog steeds kussenloos.

Het huis 'groeit' gestaag verder.
Dit was een maandje geleden: eind mei. Klaar voor de kozijnen.

Een jonge hinde met zonnebril dartelt nog even incognito over de bouwweg.

Half juni zitten de eerste kozijnen en deuren erin, en staan de stenen klaar om gemetseld te worden.

En eind juni zit ook de vliering erop, zijn ze al bezig aan de gele stenen om te metselen en zit bij de eerste huizen het dak er al op.

En vandaag zagen wij live hoe het dak op ons huis gezet werd.
Ik zeg u: het gaat hard.
En ik zeg u ook: het is heeeeeeel groot van binnen.
Zo Ongelooflijk Groot dat ik het eigenlijk nog niet kan geloven...

Zo.
En nu gaan wij ons binnenkort op een bergtop beraden hoe we deze zee aan ruimte gaan indelen.
Let's open those windows. ~~Ohnee, die zitten er nog niet in.~~

Kind van deze tijd

2011-06-02T22:02:00.000+02:00

Waarom is het zondag als het vandaag eigenlijk donderdag is?, vraagt David terwijl we op de fiets zitten.
Omdat het vandaag Hemelvaartsdag is, antwoordt Huisgenoot.
Wat is eigenlijk Hemelvaartsdag?, wil David weten.
Weet je nog wat we met Pasen vierden?, stel ik een vraag terug.

Dat weet-ie nog wel.
Ja, van dat Jezus dood ging enzo.
Aha.
Nou, met Hemelvaart vieren we dat Jezus naar de hemel is gegaan. Naar God., zeg ik.
Oh. Maar waarom? Wat doet-ie daar dan eigenlijk?, en hij kijkt nog eens bedachtzaam naar de blauwe lucht boven zijn hoofd.

Euhm..., denken Huisgenoot en ik na.
Goede vraag, misschien hoe weet de juf dat wel. Of staat het in Trefwoord, probeert Huisgenoot een antwoord te geven dat voldoet aan high standards van David.
Nee hoor, zegt David. Dat moeten we opzoeken op de computer.
Op WatdoetJezusindelucht.nl.

Spoiler alert voor de mensen die straks hier taart komen eten

2011-05-29T12:40:00.001+02:00

Wat nou ridders.
Wat nou piraten en schatkaarten.
Dacht ik gisteravond.
Die jongen houdt van Angry Birds.
Dus máák ik toch gewoon Angry Birds.
Toen wist ik nog niet dat Angry Birds vooral hardcore kleien met marsepein was.
Of eigenlijk. Dat wist ik wel. Maar hé, über-denial.

*As I write, leest de jongen in kwestie gewoon mee op het scherm. Weg verrassing. Kennelijk leest hij tegenwoordig met tiksnelheid. How inconvenient. Alhoewel. Met Engels gesproken tekenfilms is het wel weer handig dat hij zijn eigen ondertiteling kan volgen. Maar ik dwaal af.*

Dus. Met enige trots, en met mijn wallen tot op mijn knieën - want my goodness, 2 avonden tot 1 uur 's nachts 2 taarten kleien gaat mij niet in m'n koude kleren zitten - , presenteer ik u:

Zo. En nu straks gaan we 'm opeten.

Tjemig. Wát een hobby. Taarten kleien. Gelukkig is de volgende verjaardag pas in oktober.
Ohnee. September. Maar Huisgenoot is ook al blij met een 'gewone' taart.
Zegt-ie.
De schat.
Da's pas echte liefde.

Van Vijf en Zeven en veel feest

2011-05-28T21:29:00.002+02:00

tismewatmensen.
Is het kind opeens zo maar 5 geworden vandaag. Vijf...
Vijf jaar geleden was het een heel klein heel schattig mannetje. Echt.
Kijk:

En nu, 5 jaar later. Is hij in onze ogen stiekem nog steeds een heel schattig mannetje. Maar eigenlijk is-ie natuurlijk heel stoer. En Heel Erg Vijf.
Vooral Vijf Worden is een soort van life event. Nachtjes aftellen, Lego- en Playmobilkrantjes spellen op zoek naar het ultieme kado, dat soort zaken.
Vandaag een verjaardag in petit comité. Dan kan-ie lekker ongestoord spelen met z'n knikkerbaan en z'n ridderlego.
Kijk:

En ja. Hij heeft een blauw oog.
En nee. Ik heb het niet gedaan. Een kwestie van een nogal ongelukkig ongelukje op school met een klasgenootje en een houten stoel.

Morgen feest voor de opa's en oma's, ooms en tantes.
Maandag feest op school.
Dinsdag feest op de bso.
Ja. Tismewatmensen. Vijf worden. t Lijkt potdorie wel een Marokkaanse bruiloft wat betreft de festiviteiten.

Over bruiloften gesproken. Kijk nou.

Dat ~~waren~~ zijn wij. Precies 7 jaar geleden.
Nah. Da's ook toevallig: maakte ik gister~~avond~~nacht zo maar een bruids-achtige taart.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik moet nog een stoere vijf-jarige-jongens-taart fixen.
Iets met ridders. Of piraten. Of een schatkaart ofzo.
Of Cars. Maar dat deed ik vorig jaar al.
Of SuperMario. Been there, seen that, done that.
En ik maak een taart altijd maar één keer.
Echt, zo exclusief. Poehee.

Harder dan ik hebben kan

2011-05-27T14:53:00.001+02:00

Soms kijk ik naar haar door m'n oogharen en dan is ze geen 2 (en een half) meer. Dan zie ik opeens Danaë als kleuter doorschemeren. En lijkt ze 4. Of nog ouder.

Harder dan ik hebben kan, groeit ze groot.
Vorig jaar rond deze tijd bijvoorbeeld, praatte ze nog nauwelijks. Nu houdt ze hele verhandelingen over hoe iets wel of niet zou moeten.
Of lopen. Deed ze ook niet een jaar geleden. Nu staat ze swingend en heupwiegend met haar poppen te dansen. Of rolt ze stoeiend met haar broer over de vloer. Hij is sneller en wendbaarder, maar zij gooit haar gewicht in de strijd. Tegenwoordig is het een bijna gelijkwaardig duel.
Waar David zo langzaam groeide dat hij t-shirts en broeken 2 zomers (of nog langer) aan kon, schiet mevrouw in een half jaar tijd één kledingmaat door.
Eigenlijk moet ze al een tijdje naar een groter bed. Maar hé, het is zo aandoenlijk, hoe ze klem tussen haar knuffels en spijlen, met haar duim half uit haar mond ligt te slapen.
Echt, voordat ze dubbel gevouwen in haar spijlenbedje de nacht moet doorbrengen, heeft ze vast een groter bed.
Maar mag deze moeder nog even wennen aan haar ~~grote kleine~~ kleine grote meid ?

En daarom, omdat al deze heerlijke prietpraat morgen alweer voorbij kan zijn... Opgetekend. Om nooit meer te vergeten.

Heb jij een woone boteham? Ik hebbe roodkapje*, constateert Danaë tevreden.

Favoriete zomerdracht: Mouwen hoog. Foene uit. En sokke ook. Ikke wil op kouwe foete.

En het liefste woord op de wereld op dit moment: Oolieflass.
Helemaal als ze het zingt: Oolieflasse inne boss.

* A.k.a 'kapje', 'kontje' of 'korst' van het brood.

Wraak

2011-05-18T14:03:00.002+02:00

David *hartje* iPhone slash iPad slash Angry Birds.

Maar eelaass pinnekaasss (om met zijn altijd meelevende zusje te spreken): hij mag niet iedere dag onze gadgets beroeren.
Nee. Daar krijg je sjacherijnige kindertjes van. Of kindertjes die nog voor hun 10e het nerd-gehalte van hun vader overstijgen. Dat laatste moeten we al helemaal niet hebben natuurlijk.
Afijn. Hij mag het dus niet iedere dag. Maar vindt daar uiteraard wel wat van. En dat laat hij merken ook.

Weet je... Wéét je...., briest hij boos, zinnend op wraak voor het vermeend onrecht dat hem wordt aangedaan als ik hem (weer eens) sommeer dat hij van onze telefoons moet afblijven.
Als ik Lekker vader ben. Nou..., en hij haalt eens diep adem voor zijn slotrepliek.
Dan ga ik Lekker de Héle Dág Engrie Burse. Zo!!

En als dat nóg geen indruk maakt, dan zet hij zijn ultieme wapen in.
Nou... Nóu... Dan ga ik scheíden!

Ik heb overigens wel een vaag idee waar hij dit onzalige plan vandaan heeft.
Hier thuis bezigen we deze termen nooit, mocht u zich dit afvragen. In zijn klas zijn wel wat kinderen met gescheiden ouders. En soms komt zoiets in een kringgesprek ter sprake. En kennelijk maakt zoiets indruk.

Een soort van update

2011-05-15T22:00:00.000+02:00

Ah. Hier bent u.
Ja, drukdrukdruk is het hoor. Uweetwel, huishouden, kinderen een beetje leuk opvoeden, beetje interessant doen op je werk.
Om maar niet te zwijgen over de naderende 5e verjaardag van de kleine grote man. Een life event, dat is het voor hem.

Behalve aan evenementenorganisatie voor een verjaarsfeest en een kinderpartijtje deed ik van de week nog iets heel carrière-achtigs. Althans, dat vond ik zelf dan hè.
Ik liet mij vrijwillig twee dagen opsluiten in een zuurstof-en-uitzichtloos conferentie-oord en dito hotelkamer voor een tweedaagse training. Huisgenoot ~~paste op~~ zorgde voor de kinderen.
Dat zeg ik, heel carrière-achtig.

En nog weer even 'een eindje stukje terug', zoals David dat altijd zegt als iets gister of eergister was, stond ik zo maar opeens met mezelf met man en kinderen in de Efteling.
Mede mogelijk gemaakt door 1x boodschappen te doen bij de AH, en overladen te worden met zoveel 'spaar'zegels dat je 6x naar de Efteling kunt. En ik maar denken dat het principe van spaarzegels was dat je geduld moest hebben en ze moest sparen.
Ahwel. Het leek wel zomer, zo warm.
En het was weer prachtig.

Kijk. Een klein meisje in boten-centrifuge-apparaat.

Heel profi met haar armen omhoog. En lekker gillen.
Ja, dat wordt wel wat over een centimeter of 15.
Kan ze met papa in Joris-en-de-Draak. Of een ander over-de-kop-ding.
En ~~dat gevangenennummer~~ die vieze veeg op d'r rechterarmpje is niet vies. Da's het telefoonnummer van papa. Voor het geval het kittige ding er zo haar eigen programma in de Efteling er op na zou houden.
En nou niet allemaal gaan bellen. Want voor alle zekerheid heb ik het weggepoetst. Lang leve photoshop.

Ach, en kijk nou.
t is gewoon een stoere vent. Een beetje een draak uitdagen.
~~Dat hij twee jaar geleden nog met z'n ogen stijfdicht er langs liep, daar zetten we meteen een streep door.~~

En dan Hét Huis.
Dat vordert langzaam maar gestaag. Tot de vliering om precies te zijn.
Voor de zomervakantie zit het dak er waarschijnlijk op, volgens de bouwmeneren. Yay!
Een plaatje van gister:

Over een woord dat ik eigenlijk niet wilde horen

2011-05-01T22:09:00.000+02:00

Wanneer David heul boos is, roept hij uit pure frustratie wel eens het woord p.oepz.ak.
Dat woord horen we dus regelmatig.
Ja, let's face it. Kleuter zijn is gewoon heel lastig.

Nu zijn er natuurlijk legio woorden die je kunt roepen als je boos bent, en dan lijkt p.oepz.ak redelijk onschuldig. Maar toch had ik laatst een stevig gesprek met onze kleuter om uit te leggen dat ik dat woord liever niet meer wilde horen.

Daarom was ik vanochtend extra verbaasd toen ik uit de woonkamer het woord weer hoorde. En dan niet uit de mond van David maar uit die van zijn kleine zus.
Opgetogen rende ze naar me toe. Mama, zei ze, p.oepz.ak isse viess. Mag ik pietje? en ze wees naar het meubel waarvoor ze een papiertje wilde.
P.oepz.ak... Oftewel, poefzak.
Poef: lastig uit te spreken, en wordt dus p.oep.
En het woord zitzak kent ze dus ook, al blijken synoniemen nog een beetje verwarrend.

Dan maar zonder titel

2011-04-29T22:26:00.000+02:00

Tiswatzeg. Een kleuter op schoolreis.
Een héle dag. Naar de dierentuin een eindje verderop.
Te moe om te praten is-ie.
We denken dat-ie giraffen heeft gezien. Maar geen ijsberen. En wel iets in het donker en ~~vlinders~~ vleermuizen.
En dan te bedenken dat het schoolreisje gisteren was.
En dat-ie nu nóg te moe is om te praten.
Dus wat-ie vandaag op de bso heeft uitgespookt... Ik ben bang dat we daar niet achterkomen.
Tenzij ik met terugwerkende kracht een vertaling krijg van de morsecode-knorrepot-taal die hij uitslaat.
Kortom, gezellig zo'n kleuter in huis.
Gelukkig heeft-ie nu vakantie. Kan-ie lekker een beetje bijkomen.

Whatelse?
Tja. Ik had weer een date met de fysio-vrouw:

Word je ook niet blij van. Althans, ik nog niet.
Tiswatzeg. Het komt te paard, en het gaat te voet, zegt mijn oma altijd.
Maar misschien werkt het bij mij andersom? En moet ik op een paard gaan zitten?

Beter van niet

2011-04-24T00:02:00.001+02:00

Was k net zo lekker bezig. Vond ik zelf dan hè.
Helemaal back into shape. Met grootse plannen in t vooruitzicht. Bijvoorbeeld meedoen met deze.
Alleen, mijn rechterknie vond het nog steeds niet zo'n goed plan, dat rennen.
Sterker nog: traplopen vond-ie ook steeds minder leuk.

Daarom deed ik eindelijk wat Huisgenoot en vriendin M. 6 weken geleden al zeiden: ik ging eens langs bij de fysiotherapeut.
- Hoi, zei ik.
En ik gaf haar de management summary van mijn klachten.
Efficiënt als ik ben, gaf ik haar ook direct even de deadline voor genezing. (Zsm. Asap. Jetzt. Gleich.) En mijn gewenste einddoel. (5 kilometers. Eind juni.) Man en kinders juichend langs de kant. Ik heb het hele plaatje in mijn hoofd zitten.
- Hmm hmm, knikte de fysio. En ze voelde met haar magic fingers nog eens even aan m'n knie. Althans, dat verwacht ik dan hè. Van die healing hands en dan - floep- weg pijn en ongemak. Want daarvoor zat ik daar tenslotte. To make things go away.
- Auw-auw-auw, deed ik. Geen healing hands dus.
- Retropatellaire pijnsyndroom. Plus een apexitis patella, constateerde ze.

Retro-watte? Apex-nog-iets?
Hebben ze daar ook gewoon een pil voor? Of een injectie desnoods?
- 2 weken absolute rust. Niet belasten. Zo min mogelijk traplopen. Fietsen alleen in eerste versnelling. Veel koelen met coldpacks.
OK. 2 weken niets. Dat had ik zelf ook al ingepland. So far so good. 5 km, eind juni; gaat lukken. Dacht ik optimistisch.
- Dan 4 weken opbouwen, ging ze verder met Het Plan. En daarna mag je je hardloopschoenen weer eens aan. Om dan van begin af aan weer te beginnen.
Wasdanou? Over 6 f*ing weken pas weer hardlopen? En dan weer beginnen met het debielenschema van 1 minuut kruipen en 1 minuut wandelen? Maar dan is de zomer al voorbij. En hangt mijn ~~zorgvuldig opgebouwde top~~conditie weer halverwege mijn knieholten...
- Dus ja... die 5 kilometer eind juni: lijkt me beter van niet.
Keihard, die fysio-mensen.

En toen mensen. En toen. Toen vond ik mezelf Heel Erg Zielig.
Echt. Hardlopen is leuk.

Geen woorden

2011-04-17T22:14:00.000+02:00

Maar foto's. Vooral lekker veel. Want we waren een dagje 'er op uit'. ~~Of is het 'erop uit'? Naja, who cares. t Was in ieder geval erg leuk.~~
En Ja. Toevallig houden we van roze.
En Nee. Het is geheel toevallig dat de jongens vandaag blauw droegen, en de meisjes roze.
Zoiets ontdek ik eigenlijk pas als ik de foto's in de auto terugkijk. Maar goed. Het lijkt dus alsof ik daar vanochtend waanzinning lang en goed over heb nagedacht. ~~Natural talent...~~

En ohja. We gingen ook nog naar het strand vandaag.
Maar daar zijn dan weer niet zoveel foto's van. Iets met zand en wind enzo.
Maar ook dat was heel leuk. Oh, what a beautiful day! Yay!

Lisiteerd

2011-04-13T21:16:00.000+02:00

Nah.
Zit ze weer eens op de see om een plas te 'faken'.

Zoals de afgelopen maanden echt ontelbaar vaak het geval was, mensen. Echt. On-Tel-Baar Vaak.
Meestal, na een minuut of 5 vruchteloos wachten op geklater, ontspint zich dan een dialoog wat lijkt op:
- 'Komt de plas al Danaë?'
- (heel beslist) 'Ja. Passje komt. Ja'.
- 'Nee toch? Ik zie toch niets? En ik hoor toch niets?'.
- (ietwat vertwijfeld) 'Oh neeh. Passje... Passje... Kom noe buite? Jah? Nee. Pass hoeffe niet. Pass klaar. Noe pietje ja'.
Oh, u wilt ondertitels bij de laatste zin? Nou, komt-ie:
"Onee. Plasje... plasje... Kom je nu naar buiten? Ja? Nee. Plas ~~hoeft~~ wil niet. Plas is klaar. Kunt u me nu alstublieft een papiertje geven allerliefste mama? Dan kan ik, geheel zelfstandig als ik ben, mijn eigen b.ips afvegen."

Roept ze nu opeens 'Heej, pass komt noe wou.'.
En verd.mdalstniewaaris, zie en hoor ik daar opeens water klateren.
Man. Zo trots. Een pauw en een aap zijn er niets bij.
Appauws. Hoera. Lisiteerd!

Als u ons kwijt bent

2011-04-11T14:11:00.000+02:00

We zitten hier...

Ndaag!

Time flies when you're having...

2011-04-06T18:03:00.000+02:00

Men, wat gaat de tijd toch snel. Is het zo maar opeens alweer april.
Komt vast omdat ik zulke leuke dingen doe mensen. Vast.

Zo kocht ik ~~vandaag gisteren~~ - nah, ziejewel - eergisteren ondergoed voor onze gillende keukenmeid. Serious. t Is een wonder dat de ruiten hier nog heel zijn met dat oorverdovende gegil van haar.
Maar terug naar het onderwerp. Onderbroeken dus.
En t kind is er zo trots mee. Zo trots dat ze zes keer per dag haar luier moont naar iedereen die het maar wil zien. Of horen, want het gaat meestal gepaard met een luid Kijk. Ik heeft onnerboek. En hend.

En verders.
Verders startte ik to run. Jawel. Als in rennen. Als in een cursus hardlopen-voor-nitwits. Zo Start to Run dus.
En nu draaf ik braaf iedere zaterdagochtend met een vriendinnetje mee in de kudde nitwits die ook graag willen leren hardlopen.
Doordeweeks doe ik dan nog een trainingsloopje met coach Renate Wennemars op mijn oren.
En als ik eerlijk ben: het is fijn. Vermoeiend, maar fijn.
Alleen is mijn rechterknie daarvan nog niet zo overtuigd. Sinds de eerste training - op verkeerde schoenen, les 1: tennisschoenen zijn geen hardloopschoenen - kan-ie maar met moeite bekomen van een akelige blessure.
Rust nemen is geen optie. Want hé, de cursus is nu. En over twee weken worden we geacht een minuut of 25-30 aan een stuk te kunnen lopen.

Dus als u mij nu even wilt excuseren? Ik ben even een rondje rennen.
Yep. Time flies when you're having ~~fun~~ run.

Van maart en kippenrimpels

2011-04-04T20:54:00.000+02:00

Maart roert zijn staart, zegt David.
Dat klopt, zeg ik.
T is wel mooi weer hè, zegt-ie.
Hmm hmm,, hum ik terug, terwijl ik me bedenk dat het eigenlijk al april is. En dat het eigenlijk niet klopt, wat-ie zegt.
Dan heeft-ie z'n staart best goed geroerd, concludeert hij tevreden. En hij stapt weer op z'n fiets voor een rondje in de speeltuin.

En ach, daarna hè. Daarna zat-ie als een ziek vogeltje op de bank.
En als een ziek vogeltje naast me tijdens het eten. Eten deed-ie niet. Want ik ben zie-hiek, snotterde hij. Maar het toetje, dat wilde hij dan weer wel. Ergens voel je je dan toch een beetje genaaid.
Enniewee. Ziek dus.
Toen-ie eenmaal gloeiend in z'n bedje lag: Ik heb het koud, ik krijg er helemaal kippenrimpels van.

iPad, youPad, wePad

2011-03-29T22:42:00.000+02:00

Nah.
Kijk nou. Een iPad2.
En het tikt zo maar een blogje.
Yep. There's an app for that.

En als u me nu wilt excuseren. Ik moet namelijk even ~~Angry Birds neerknallen~~ educatieve sopjes downloaden. Yay.

Huh. Schreef ik nu sopjes? Ik bedoel natuurlijk 'appjes'.
Kan nog leuk worden. Damnyouautocorrect.

Space. Espace. Raum. Oftewel, Ruimte.

2011-03-21T21:54:00.000+01:00

Zo. Dat zit er op.

Dé. Foto's. Zijn. Gemaakt.

Van ons huis.

Een soort major mijlpaal in de route op weg naar het nieuwe huis.

Maanden hebben we hier naar toe gewerkt.

Want, het gaat om Ruimte Maken.

Mensen die een huis kopen, kopen namelijk geen huis.

Nee, ze kopen Ruimte.

Nu had ons huis behoorlijk wat Ruimte toen wij het kochten.

Met de komst van onze meubels, een ik-wil-geen-dozen-van-apparatuur-wegdoen-óók-niet-als-de-garantie-al-is-verlopen-tik van Huisgenoot en, oja, ook nog twee kinderen met bijbehorende meubels en speelgoed, bleek deze Ruimte de laatste tijd enigszins onvindbaar. Vandaar dat we onlangs zelf Meer Ruimte kochten.

Maar goed.

Onze huidige Ruimte moet dus binnenkort verkocht.

Daarom werkten we de afgelopen maanden aan het Creëeren van Ruimte.

Ruimte maken kost namelijk tijd.

Om te beginnen zetten we een aantal jaar geleden een dakkapel op het huis. Want, zo Wint men Ruimte.

1-0 voor ons dus. Wat zeg ik. 3-0. Want het was werkelijk een Zee van Ruimte.

Baby's blijken echter groter te worden.

Hoe graag ik het nog zou willen, ze passen op een gegeven moment ècht niet meer in wippertjes, maxi-cosi's of badjes. Met een maand of wat wensen ze zich hoofdzakelijk buiten de afgebakende Ruimte van hun territorium, beter bekend als box, te willen begeven.

Of nog erger, hun lijf neemt steeds meer Ruimte in. Ze dreigen uit koddige pakjes, snoezige jurkjes of stoere broekjes te barsten als je er niet snel een grotere verpakking om heen doet.

Weg~~gooien~~doen van al het babymateriaal is ~~nog~~ nicht im Frage. Het overtollig kleine-kinder-spul verdween daarom naar zolder, alwaar het Ruimte stond in te nemen.

Niet zo handig, als je de Ruimte wil Verkopen.

De meeste kleine-kinder-spullen verhuisden derhalve naar een kamer hemelsbreed zo'n 40 kilometer verderop. En passant veranderden we de indeling van de zolder, en brachten we 2 dozen vol met boeken naar de ramsj.

Zo Schiepen wij Ruimte.

Licht blijkt ook Ruimte te zijn. Of althans daaraan bij te dragen.

En dus stond ik een paar weken geleden zo maar op een middag de ramen te lappen. Normaliter alleen een Hormonaal Ingegeven Klus als ik zwanger ben. Kunt u nagaan hoeveel ~~Licht~~ Ruimte wij nu in huis hebben.

Verder blijkt schoon-schoner-schoonst ook een Gevoel van Ruimte te geven.

Daarom maakten wij schoon. Ontzettend schoon. Tot en met de tuinslang aan toe. We dweilden, zogen en poetsten ons gister drie slagen in de rondte.

Ik werd er bijna smetvrezerig van. Geen handige combinatie trouwens, met twee kinderen die troep maken tot core-business hebben verheven.

Afijn. Gisteravond was het zover.

De Ruimte is Hervonden ~~voor zo lang als het duurt~~.

Kijk. Een sneak-preview.

Van eigen makelij. De officiële Ruimte-foto's door een erkend Ruimte-fotograaf zijn natuurlijk ~~vast~~ veel mooier.

Binnenkort, bij uw Ruimte-Verkoper:

En vooruit, omdat ik daarna zo lekker aan het klooien was met m'n fototoestel.

Zo vaak heb ik geen bloemen in huis.

Het zijn dus geen kaboutertjes

2011-03-16T22:05:00.000+01:00

En een bouw-logje maar weer.
Dit was afgelopen zondag:

En dit was vanmiddag.
We waren getuige van 'live action on site'. On our site!
Mensen, er wordt écht gebouwd. Door bouwmeneren welteverstaan.
Niet door kabouters, zoals de kinderen soms lijken te denken. Want zo lijkt het namelijk een beetje, als je iedere zondag een kijkje komt nemen van achter het hek. Niemand te zien, hekken op slot. En hoe kan het dan, dat er opeens toch een muurtje staat?
Nou, zo:

Ze vonden het bere-interessant, die bouwmeneren.

De bouwopzichter vond het trouwens niet zo'n goed idee, een mevrouw met kinderen op de bouwplaats. We hadden het vooraf wel netjes gevraagd bij de bouwkeet, maar kennelijk niet aan de goede persoon.
Terwijl hij ons met een behoorlijke Tukkerse tongval duidelijk maakte dat we maar gauw weer weg moesten, vroeg David hem recht op de man af: 'Welke taal praat jij? Want ik versta je niet.'

Alaaf...

2011-03-07T11:00:00.000+01:00

Minstens 3 ridders, van wie David er ook één was.

Vijf Mega Mindy's.

Eén vlinder.

Twee boeven.

Twee autocoureurs.

Een stuk of wat feeën.

Een paar prinsessen.

Eén agent.

Eén K3-tje.

En een juf in pyjama.

Zelfgeknipte slingers en mooi gemaakte maskers.

Kortom: carnaval in de klas. Alaaf!

Over een lievebees en een kinderziel

2011-03-02T22:57:00.000+01:00

Jaaah, lente...
David en z'n vriendinnetje deden aan 'natuurbeleving' vanmiddag. Als een soort vadertje en moedertje van 2 lieveheersbeestjes.
Überschattig eigenlijk, zoals ze met oprechte verwondering naar het beestje keken, eten voor hem zochten en om de beurt op ze pasten en zorgden dat ze niet weg liepen.
En hoe ze juichten als ze meenden dat de beestjes hadden gegeten van de blaadjes. En hoe ze ze voorzichtig oppakten om ze over hun vingers en handen te laten lopen.

Ja, ach... Kijk nou...

Iets minder überschattig werd het toen X. met een vriendje langs liep.
Héé, X... riep David, net iets luider dan nodig.
En X, moet u weten, is een jongetje voor wie David vanaf zijn eerste schooldag zo'n beetje een maffe 'adoratie' heeft.
Want 'X. is stoer, mam'. En X. zegt bijvoorbeeld steeds 'tegen Y dat hij een soepkip is, en doet dan naa-na-na-naa-na'. (uweetwel, dat irritant pesterige riedeltje).
Afijn, you get the point.

Terug naar de heessebeesses, zoals ze volgens Danaë heten.
Het vriendinnetje van David was reeds afgehaakt. Een plotselinge overkill aan kleuter-testosteron, denk ik.
Bleven dus drie jongetjes over, waarvan er 2 wel heel dicht op de natuur gingen zitten, zeg maar.

Eén van de lieveheersbeestjes zag nog kans te ontkomen aan de graaiende kleuter-vingers die op experimentele wijze wilden vaststellen hoe stevig de pootjes aan het insect vastzitten.
De ander werd onderworpen aan de modderbadtest. Kan een lieveheersbeestje bijvoorbeeld op zijn rug in de modder nog zelfstandig omdraaien?
Of de meptest: hoe hard kun je een lieveheersbeestje uit een dekseltje slaan?
David zag het allemaal met vertwijfeling aan. Aan de ene kant stoer meejoelen, en aan de andere kant toch een beetje onthutst over de grofheid van zijn 'vriendjes'.

Kortom, ik greep dus in.
En verzocht de hooligans het beestje, dat inmiddels wat versuft op de bodem van het jampotje zat, met rust te laten.

Vanavond had ik het er nog eens over met David. Over hoe lief hij eerst had gespeeld met het lieveheersbeestje.
En hoe het beestje het eerst vast heel leuk vond bij David en zijn vriendinnetje. En hoe het zich daarna rot schrok van zoveel hardhandigheid. En dat hij nu vast uit zijn jampotje is gevlucht, op zoek naar een nieuwe heg.
Maar mama, zo bedoelde ik het helemaal niet..., zei hij een beetje verdrietig.
Zou hij nog terug komen? Dan kan ik sorry zeggen, zei hij nog verdrietiger.

En nou zit ik toch met een probleempje, lieve mensen.
Het lievebeest ligt al de hele avond onbeweeglijk in zijn potje.
Morsdood.
Hoe ga ik 'm dat vertellen?

Hoe je je grote broer om je vinger windt

2011-03-01T22:15:00.000+01:00

Eerst was het Daataa.
Toen was het een tijdje Daatjeh.
En nou fleemt ze sinds gister Daa-fììt...helpe?

En die grote broer maar rennen...

Iets met voetbalplaatjes, kitranden en urlaub

2011-02-27T16:16:00.000+01:00

Najaaa, zeg. ~~Kregen we~~ Kreeg David gister een wáánzinnige berg voetbalplaatjes.
Echt, wel duizend ofzo, volgens David.
(Dank opa's, oma's, ooms, tantes, vrienden en bekenden, dank, duizend maal dank).
~~Hebben we~~ Heeft-ie op 6 na het album niet compleet...

En dat is dus redelijk frustrerend.
Zo frustrerend dat ik inmiddels álle dubbele plaatjes 3x heb doorzocht en en passant op volgorde heb gelegd.
Hele elftallen kan ik 2x compleet neerleggen, maar die 6 f*ing plaatjes... Njet. Nada. Noppes.

Dus, ik heb voor u de volgende aanbieding:
Heel veel voetbalplaatjes. In ruil voor één, meer of - nog beter - alle van volgende gezochte collectors-items:
Ajax - nummertje 28.
Graafschap - nummertje 105.
Heerenveen - nummer 132 én 139
Roda JC - nummer 233.
Willem II (elf volgens David) - nummer 314.
Zegt u mij naar welke u nog op zoek bent, en ik stuur het u op.

Ongelooflijk.
Ik schrijf iets over voetbal op mn blog. En dat terwijl ik werkelijk waar niets, maar dan ook Echt. Niets. met voetbal heb.
Maar ja, als er iets verzameld kan worden... Dan kruipt kennelijk het bloed waar het niet gaan kan.
tmoeniegekkerworden.

En verder.
Wat verder op deze oersuffe zeikregen-zondag?
Huisgenoot probeerde een randje te kitten in de badkamer. En dat is zo eenvoudig nog niet, mensen.
Iets met te zuinig erop spuiten, en dan niet fijn kunnen afsmeren ofzo.
Leverde een hoop gevloek op, en een gefrustreerde Huisgenoot die vindt dat hij niet alleen de ict in huis perfect voor elkaar moet hebben, maar ook dat hij als een volleerd klusser in 1x superstrakke kitranden moet kunnen fixen.
Kortom: dat projectje gaat binnenkort nog een keertje over, denk ik.

En in het kader van 'waar-verheugen-wij-ons-op' nog het volgende: de vakantie is geregeld en geboekt.
We doen een weekje hier (Oostenrijk, Hoge Tauern) en een weekje daar (Italië, Dolomieten).
Urlaub am bauernhof. Verse eitjes van de kip, beetje beesten aaien, watervalletje bekijken, bergspeeltuinen bezoeken, bergje op en bergje af en misschien zelfs een fietsie huren. Jippie-ja-jee.
Nu nog even de komende maanden met Danaë in training om wat grotere afstanden zelf te lopen, en dan kunnen we wellicht nog een beetje bergwandelen ook, deze zomer. Yay!

While we were in the snow...

2011-02-21T21:45:00.001+01:00

Tjee. Het werk gaat gewoon door...

Ach en nou.
Ook dit blijkt gewoon door te gaan:

Zo schattig, de 'j' staat nog regelmatig in spiegelbeeld.
Maar uit zichzelf schrijft-ie 'citroen' dan dus wel weer met een C. En de rest weer fonetisch.
Hoe wonderlijk, hoe dat werkt in zo'n brein van een 4-jarige.
Het leukste woord vind ik toch wel Ombijtspul.
(Ont-bijt-spul. Muesli dus).

Weten wat-ie nog meer op de menukaart had staan?
Nou, ~~kijk~~ lees:

Een bericht voor het thuisfront

2011-02-14T18:28:00.056+01:00

Aldus een week geleden in de sneeuw (t is inmiddels alweer de 21ste natuurlijk, lang leve bloggen met terugwerkende kracht).
Was het idee geweest dat we dit filmpje in het poepiedure superdeluxe hotel - mede mogelijk gemaakt door de baas van Huisgenoot - op internet zouden zetten.
Blijkt dat er geen Wifi is... Ja, ergens onder het bureau van de receptioniste met één of andere crapy verbinding en dat ook nog eens tegen betaling.
Dan maar zwaaien naar de kinderen met enige vertraging.
In real life hebben we elkaar gelukkig al lang weer in de armen gesloten.

Ik kan u natuurlijk nog vermaken met een verslag van een 13 km lange wandeling door de sneeuw omdat ik per sé een rondje rond het stuwmeer wilde maken.
Wat dus niet kon, omdat er teveel sneeuw lag en het complete pad verschwunden was.
Dat terugkerende voorbijgangers ons daarop reeds hadden gewezen, en dat we dat dus allang hadden kunnen weten, dat maakt niet uit. Want ik wil altijd graag zélf uitmaken of het pad er nog ligt.
Maar t lag er dus echt nie.

Of ik zou een hilarisch verhaal vertellen van hoe Huisgenoot, door iets té lang de stube en bijbehorende inhoud van bierpullen van dichtbij te bestuderen, ervoor zorgde dat ik tóch nog op de ski's stond.
En van dat ik toen met I. (ja, je zij vermeld) ging skieën en we al kletsend tot 3x toe bijna uit het sleepliftje donderden, nog voor we überhaupt eigenlijk een haak te pakken hadden. Want dat vergt toch een soort finesse, samen synchroon in een liftje stappen en er dan ook nog samen elegant uitstappen.
Of dat ik na 4 jaar tóch nog bleek te kunnen skieën en ik het eigenlijk - zoals eerst gedacht - helemaal niet eng vond en stiekem zelfs best leuk. Mede dankzij I. natuurlijk. Dat moet dan ook weer even vermeld.

Maar ach. U had er gewoon bij moeten wezen.
~~Net als al die vrouwen-van en~~ ~~collega's~~ ~~van Huisgenoot.~~

Don't talk sh*t

2011-02-07T20:39:00.000+01:00

En deze is voor 't archief...

Huisgenoot trekt Danaë haar laarsjes uit en constateert warm-kleffige voetjes.

Zo dame, wat heb jij een zweetkakkies, zegt hij.

Danaë kijkt 'm verontwaardigd aan. ~~If looks could kill...~~

Neej, niette. Nee, hebbe niette poep, roept ze fel.

Woehaha.

Inderdaad.

Mijn schild en de bebouwing

2011-02-06T14:41:00.001+01:00

Bekentenis: ik verwaarloos u (blog) vreeschlijck. En dat spijt mij oprecht.
Want nu vergeet ik alle leuke kinder-dingen van de afgelopen weken. Of liever gezegd: ik weet ze nu nog wel, maar over een jaartje vast niet meer.

Zo knip- en plakte ik een paar weken terug een heus ridderschild.
En maakte ik op verzoek van de ridder in kwestie ook een zwaard erbij.
Apetrots nam hij het ding mee naar school en de bso.
Zus kon natuurlijk niet achterblijven, en wilde prinses worden. Allee, dan maar een hoedje ontworpen.
Zo bleef je nog eens een leuke woensdagmiddag.
Ja, echt.

Nog een nadeel aan niet zo vaak bloggen is dat ik de vordering van de bouw van 't-huis' niet in beeld heb.
En da's jammer, ~~denk~~ vind ik. Want waar eens zonnebloemen groeiden, ligt inmiddels de betonnen fundering. Per week zien we nu de veranderingen aan wat eens, over een jaar ofzo, ons huis moet worden.
Blijft lastig om me daar iets bij voor te stellen, maar dat terzijde.

Kijk, dit was vorige week:

En dit was vanochtend.

Omdat de storm de hekken heeft omgeblazen (of omdat de Hulk is langs geweest, het is maar welke optie u het meest reeel vindt), zijn we het bouwterrein op gesneakt, en hebben we voor het eerst ons huis recht van voor aanschouwd.

Best gaaf!

Een middagje BSO

2011-01-26T15:37:00.000+01:00

Omdat David de laatste tijd niet naar school wil, of in ieder geval thuis laat merken dat hij weinig zin heeft in school, begonnen we een onderzoekje om te achterhalen waar het aan zou kunnen liggen.
Te beginnen bij de BSO. Daar is-ie tenslotte 3 middagen per week. Best veel eigenlijk. En best vermoeiend ook. Maar gelukkig heeft-ie Juf S.
En zij tekende het volgende op: een middagje BSO
Gezien het onderstaande verhaal zal zijn geen-zin wel niet aan de BSO liggen...

We halen David op bij de M.. Hij komt blij aanlopen als hij ons ziet en zegt gedag.
Tijdens het lopen naar de W. loopt hij samen met Q. David vertelt onderweg en loopt goed mee. Ondertussen springt hij op de lijntjes van de tegels.

Op de W. weet David goed wat er verwacht wordt. Hij gaat spelen en komt tijdens het drinken in het groepje zitten. Vandaag hebben we een feestje: David zingt zachtjes mee en kijkt naar de andere kinderen. Hij smult van zijn cakeje en vertelt nog even hoe lekker hij het vindt.

Daarna mag David vrij spelen. Hij blijft in de speelruimte en vraagt of één van de grote jongens een vliegtuigje voor hem wil vouwen. Hij gooit zijn vliegtuig door de ruimte en vraagt mij iedere keer om te kijken.
Q. komt ook boven spelen en samen spelen ze met de achtbaan, klimmen op de glijbaan en duikelen op het kleedje. Ze bedenken een baan voor het vliegtuig over de glijbaan.

Er staat ook muziek aan in de ruimte. "Laten we gaan dansen!" roept David. Hij beweegt een paar keer heen en weer, maar interesseert zich dan toch vooral in de knopjes op de radio. Daarna rent hij door de ruimte en gooit zijn vliegtuig: "Juf, kijk eens!"

De grote jongens beginnen een zelf verzonnen politiespel. David wil graag meedoen.
Hij rent met ze mee en roept "Ik ben ook politie!". De anderen lachen en laten hem meedoen.
David pakt een plastic stofzuiger en gaat achter de boeven aan. Hij richt de slang op de jongens en roept met een heel serieus gezicht: "Ik ga jullie opruimen!"
Daarna komt hij met zijn armen om de stofzuiger geklemt naar mij toe: "Yes, ik heb de stofzuiger gered!".
Er doen ook nog een paar meisjes mee. David stelt voor om verstoppertje te doen, maar gaat dan toch maar de boeven opzuigen...

David speelt vrij op de BSO. Hij weet waar het speelgoed ligt en pakt het ook.
Hij speelt samen met andere kinderen: dezelfde leeftijd of ouder.
David houdt altijd een lijntje met de leidsters, door te laten zien wat hij doet of het - al huppelend op zijn tenen - te komen vertellen.

Al met al een vrolijk ventje, vol enthousiasme op de BSO. We zien hem graag!

Aldus de allerliefste BSO-juf, juf S.
En ach, wat vreselijk jammer dat ze nu hele dagen ergens anders gaat werken...
~~David Huisgenoot E.gaat~~ We gaan haar missen.

Zeikverhaal

2011-01-15T23:35:00.001+01:00

Ja. Nou.
U zit natuurlijk te wachten op een mega-interessant verhaal over belangwekkende gebeurtenissen hier in huis. Of anders wel op een soort hilarisch verhaal over dat andere huis.

Ok. Ik doe mijn best.
Om met het hier-ín-huis te beginnen: ik was mij suf tegenwoordig.

David heeft namelijk enige tijd geleden een wijs besluit genomen, en vindt dat hij best zonder luiers kan slapen. Lastige bijkomstigheid is alleen, dat zijn p.iemel dat kennelijk nog niet weet.
Op zich best handig, als hij met geest én lichaam dit besluit zou hebben genomen.
Dat scheelt namelijk een hoop was.
En tegenwoordig zou het bovendien ook een hoop gebroken nachten schelen.
Voorheen sliep hij namelijk gewoon door. De volgende ochtend al of niet oprecht verbaasd over een eventueel nat bed.
Maar nu - en dat heet vooruitgang, heb ik mij laten vertellen - wordt hij midden in de nacht wakker. Niet vóór de plas (zou dat eens handig zijn), maar ná de plas. In zijn bed.

Nja.
En ik weet niet wat u het liefst doet 's nachts, maar dan slaap ik.
Word ik wakker gehuild of geroepen, dan is het zaak om met m'n ogen dicht zo snel mogelijk richting kind te slaapwandelen, iets sussends te mompelen en een aai te geven. En dan weer snel in m'n eigen bed te duiken.
's Nachts is wat mij betreft niet hét moment om uitgebreid een bed te verschonen.
Dus hee, dat doe ik dan ook niet.
Nee.
Het kind zelf is helaas te slaapdronken om ook maar enigzins oog-hand-gecoördineerd zichzelf zelfstandig van een natte pyjama te ontdoen.
Dus grijp ik met m'n ogen op een kiertje wel eens mis. Met m'n handen in de kleddernatte fruts. Nogal ieuw, om met David's eigen woorden zo te zeggen.
Vervolgens mik ik wat grote handdoeken op de plaats des onheils en rolt het kind als vanzelf erachteraan. Weer terug naar Dromenland. Net als ik.

De volgende ochtend gaat de hele mikmak de was in. Zo'n 2 tot 4x per week.
Jaah de was, mensen. I'm loving it.
Dus als u zich afvraagt waar ik ben, dan ben ik vast even de was ophangen.

Picture this

2011-01-04T22:46:00.001+01:00

Ja.
Foto's.
Want, oh gutteguttegut, wat kunnen ze soms leuk ~~samen~~ spelen.

Zo werden we getrakteerd op een poppenkastvoorstelling. Zonder poppen, want dat hoeft niet volgens David.
Dat had-ie immers zelf op school gezien.
Ondertussen gaf hij zijn ouders duidelijke regie-aanwijzingen.

En wat grote Broer doet, ~~wil~~ doet kleine Zus ook.

Op haar manier: ze deed haar ogen dicht en friemelde wat met haar handen voor haar ogen.

En Zus is al groot. Zo knipt zij haar eigen teennagels.

Met een nijptang ja. Dat werkt zo lekker bij.

En met de boor nog even navijlen.

En samen zetten ze gisteravond nog even een kastje in elkaar.

Echt, hoe ouder ze worden, hoe minder je hoeft te doen als ouder.
Heerlijk.

Over foejek en het bed van Shaka

2011-01-01T13:51:00.000+01:00

Foejek is wel mooi, volgens Danaë, die 'gisteravond vanuit onze ~~dakkapel~~ skybox rond 19 uur ademloos keek naar alle mooie pijlen die alvast de lucht in gingen.

Maar toen ze in bed lag, dacht ze daar heel anders over. Huilend beval ze 'noe stoppe foejek' en 'foejek klaa'.

Bij iedere knal schrok ze weer wakker en begon weer te jammeren.

Inne papa bed lape, leek haar wel een goed idee.

Kennelijk zit de schrik van de shootout in Jackson Hole er nog diep in...

En zo hadden we vannacht - na eerder deze week Shaka Z. fka D* - een meisje in ons bed liggen.

Gelukkig deed dit meisje gewoon slapen. In tegenstelling tot haar broer die blijkt te tandenknarsen.

*Shaka Zulu formerly known as David.

Shaka stortte eerder deze week nogal ongelukkig ter aarde, toen hij slaapdronken na z'n rituele avondplas struikelde over z'n vloerkleedje: met z'n tanden tegen z'n bed.

Een hoop bloed en een dikke vette tand door z'n lip was het gevolg. Onhandige timing, als je net zelf je bed in wilt stappen.

Na veel huilen, praten en nog meer huilen, wilde hij wel bij ons in bed liggen.

En zijn zus, wakker geworden door de hysterische huilbui van z'n broer, vond het ook nodig om bij ons in bed te liggen.

En dat past dus niet hè. 4 op een rij in één bed. Daarvoor is ons bed gewoon te klein. Of zijn de kinderen inmiddels te groot.

Na een uur lukte het Zus weer terug te leggen in haar eigen bed. Broer maakte direct van de gelegenheid gebruik en had het zich gemakkelijk gemaakt, en lag inmiddels breed uit te tandknarsen. Huisgenoot E. deerde het allemaal niet, te horen aan z'n gesnurk.

Ik koos eieren voor mij geld en verkoos de nacht door te brengen in een kamer voor mijzelf alleen.

Shaka blijkt een heel fijn bed te hebben.

Ach ende weemoed...

2010-12-31T17:47:00.004+01:00

Weer een jaar voorbij. Een pracht jaar, al zeg ik het zelf.

Een jaar waarin:

zij leerde lopen
zij in juni nog slechts enkele woordjes sprak en in december lekker eigenwijs meepraat en graag haar eigen mening geeft
hij voor het eerst naar school ging
hij leerde lezen
ik drie dagen per week ging werken
wij wilde plannen maakten en uitvoerden en
wij trotse bezitters werden van stukje grond waarop momenteel een paar heipalen staan.

Dat 2011 net zo'n mooi jaar mag worden als z'n voorganger...
Ik wens iedereen een prachtig, gezond en mooi 2011 toe.
Seize the days!

En ja, deze is met terugwerkende kracht gelogd. Zo makkelijk...

Jingle whatever you can find...

2010-12-26T13:12:00.001+01:00

Ho ho ho...

2010-12-25T19:37:00.000+01:00

Merry x-mas to y'all.

La Photocabine.com. Gezien bij haar.

Van een keuken, 2 stukken grond en een badkamer-crisis

2010-12-20T16:35:00.000+01:00

Ja. Nee. Maar.

Het kan dus toch.

Hebben we ons daar toch 'even' een keuken gekocht.

Wanna-be Siematic greeploos, retro hout-look-bruin met superdun wit blad. Of zoiets.

En - ook niet onbelangrijk - een fijne keukenadviseur met wie we al gauw op hetzelfde level zaten. Geen verhalen over konische waterstralen en andere onzin, maar iemand die oprecht zin had om een keuken te bedenken.

'Wat vinden jullie leuk?', vroeg de adviseur.

Eh, déze, wezen we aan. Een peperdure greeploze Siematic keuken. Zwaar boven budget.
'Maar dan eigenlijk niet voor de Siematic-prijs', grapte ik half-serieus.

'Oh, maar als het u niet gaat om de Siematic-handigheidjes in de kastjes, dan kunnen we met de andere merken keukens die we hier verkopen een heel eind komen', sprak de keukenadviseur opgewekt.

En aldus geschiedde.

Hij stelde vragen als 'Wilt u ook in de keuken eten?' (ja graag) of 'Waarvoor gebruikt u een magnetron vooral?' (ontdooien... en dus blijkt een oven met magnetron-functie voor ons de meest logische combinatie). Wisten wij veel.

En hij wist precies waar wat in de showroom stond, als we twijfelden over wat voor soort spoelbak, kraan of over fijne werkbladhoogte. Geduldig legde de verschillende soort materialen naast elkaar, en legde de voor- en nadelen uit.

Terwijl de gastvrouw regelmatig langs kwam met koffie, thee, taartjes, verse broodjes of borrelhapjes en fris, maakte de keukenadviseur op de computer voor ons een keuken.
Onze keuken.

Dat het nog een heel dik jaar duurt voordat we er koken, vergeten we gemakshalve maar even.

Ondertussen zijn we trouwens hier weer in een andere crisis beland. Een badkamer-crisis.
Had íemand ons even van te voren kunnen vertellen hoeveel een badkamer kost? En dan niet alleen de spullen, maar wat het kost om het zaakje te monteren en wat tegels tegen de muren te plakken.
Holy f*ing smokes...

Hoe gaat het eigenlijk verder met hét huis?
Even een bouw-update.
Ze zijn klaar met heien.
En vorige week hebben we de feestelijke 1e steenlegging van de 1e fase gehad. Met toeters, bellen en confetti enzo.
Van deze huizen staan de buitenmuren van de begane grond al, dus dat begint al aardig ergens op te lijken.
En daar~~naast~~ enboven zijn we sinds 10 december de trotse bezitters van 2 stukjes grond op deze aardkloot.
How cool is that!

Dus... Én een keuken, én 2 stukken grond.
Toemaar. tmoeniegekkerworden zo voor Kerst.
Nu nog een badkamer en 2 wc's.
Iemand nog goede tips voor een betrouwbare badkamer-installatie-meneer?
Iemand met gouden handjes?
Anyone???

En vandaag zagen wij...

2010-12-18T20:46:00.001+01:00

Dirk rocks niet alleen big time op cd, maar ook real time in Tivoli.

Hoe een sneeuwvlokje de dark side van zijn moeder ontdekte

2010-12-17T23:05:00.000+01:00

Het is 's ochtends. Nog pak 'm beet een minuut of 10 voordat we moeten vertrekken naar school, dus enige stress is merkbaar.
Ja. Bij ons wel.
Maakt niet uit hoe vroeg ik m'n bed uit stap, op de een of andere manier is er altijd wel iets (of iemand) dat een zwart gat in de tijd veroorzaakt. Is het niet een ~~omgegooide~~ omgevallen beker melk, dan wel een onverwachte kakluier of een centimeter ijs op je auto.
Het kind eet ondertussen met lange tanden z'n boterham en heeft eigenlijk meer oog voor de Playmobil-brochure die naast z'n bord ligt.

Plotseling veert hij op.
'Nee, ik moet niet deze kleren aan. Ik moet een wit t-shirt aan.' zegt-ie. 'Want ik ben sneeuwvlokje', voegt hij er aan toe.

Uit de stapels was kan ik nog net een optisch wit t-shirt trekken om daarna het sneeuwvlokje ~~dwarrelend~~ stuiterend achter te laten bij een juf en klas in Kerststemming.
Alles geheel pais en vree, zoals het hoort op de dag van de Kerstviering.
In de kring staat de Kerstboom te jammeren dat hij zijn groene shirt is vergeten. De moeder van de Kerstboom moppert samen met een moeder van een Lichtje-zonder-geel-shirt dat de juf dat op z'n minst het kledingvoorschrift voor de Kerstviering op een briefje had kunnen meegeven.

En er is niet alleen een Kerstviering, er is ook een Kerstdiner. Om kwart voor 6 's avonds werd het sneeuwvlokje weer op school verwacht. Voorzien van hapjes en bestek.
Als nietsvermoedende moeder van een 1e-groeper dacht ik 'oh leuk, gezellig'. My maiden schoolkerstdiner. Yay.

Maar het is helemaal niet leuk en gezellig. Het blijkt één grote bron van kerststress.
Allereerst de hapjes.
Wat ga je maken? Sandwiches, dacht ik. Met ham en kaas, en ook met zalm. Want het sneeuwvlokje vindt dat zo lekker. En dan ook een beetje feestlijk aankleden. Want het is tenslotte kerst.
Dus ik mikte wat kerstige cocktailprikkers op de broodjes en zette het geheel op leuke zilveren bordjes.
Maar het kan ook anders. Blijkt.
Koop-een-stapel-Danoontjes heet deze optie. Wist ik niet.
Maar ik zal het zeker onthouden. Kan ik volgende keer de avond voor het Kerstdiner ook weer gewoon sporten in plaats van broodjes snijden en smeren.

En dan het tijdstip van handeling.
Vooral handig op donderdagavond. Als er toch altijd al redelijk wat file op de weg staat. Laat staan als er sneeuw ligt. En ik daarom dus al om kwart over 4 achter m'n bureau weg moest om het kind op tijd op te halen bij de BSO. Sorry baas. Het kind heeft kerstdiner.
Maar hee, toch op tijd bij de BSO. Da's mooi.

Ik haalde een sneeuwvlokje op die door alle spanning weer eens een ongelukje had gehad en dus in een bijzondere kledingcombinatie de auto instapte.
Maar hee, who cares. Want we we hebben nog 5 minuten om het kippeneindje van de BSO naar school af te leggen per auto.
En dan - waar ze vandaan kwamen, ik weet het nog steeds niet - opeens allemaal auto's met ouders en kinderen met borden, schotels, pannen.
Blijkt dat alle scholen in de buurt vanavond Kerstdiner vieren. En dat alle ouders aan just-in-time-delivery dachten te doen. Om 17.45 uur sharp.

Als ik dan niet meer voor- of achteruit kan wegens ultragladde straat, klem gereden wordt door een opdringerige ouder en ook nog eens een bocht niet kan nemen zonder dat ik op een haar na een lantaarnpaal schamp omdat zo'n laml.ul-ouder die te beroerd is om een eindje naar de bso te lopen met z'n auto 10 andere auto's staat op te houden ...
nou, dan word ik boos.
En als ik boos word, dan ga ik heel erg vloeken. Blijkt.

Het sneeuwvlokje zat op de achterbank met open mond alle nieuwe vocabulaire uit zijn moedersmond in zich op te nemen.
En keek wat benauwd toen hij zijn moeder zag uitstappen en de laml.ul-ouder op z'n raampje tikte en hem verbaal stimuleerde zijn auto ergens anders in de straat te parkeren of hem anders op een heel klein donker plekje te stoppen.
'Maar mama, ik weet heus wel dat je zulke woorden eigenlijk helemaal niet mag zeggen', piepte hij zachtjes toen ik weer instapte.

Maar verder...
verder was het een zalig Kerstdiner.

Sinter-taais

2010-12-01T16:13:00.000+01:00

Ik weet niet hoe het bij u thuis is, maar de Sint-spanning stijgt hier in huis tot ongekende hoogten.

Dat kan ook liggen aan het feit dat ze zojuist een overdosis suiker naar binnen hebben gewerkt tijdens het Taai-taai versieren.

Maar goed.

Momenteel spelen David en M. - zijn grote vriendin - iets met Sint, Piet en een pakjesboot.

Uiterst serieuze materie, want er moet gestrooid (bij de brievenbus, en in de schoenen in de hal) en de pakjes moeten onder veel geschreeuw worden gered uit het water.

- 'Neehee, ik ben al de hele tijd Piet', joelt David.
- 'Oh, nou. Dan ben ik straks de Tijd Piet', zegt M.

Daarnaast is het Sinterklaasjournaal vaste prik.
Bij de openingstune zit David nog tamelijk rustig op de bank.
Maar bij alle alarmerende berichten over sleutels van pakjeskamers die kwijt zijn, baby-Pieten die vooral niet door Sinterklaas ontdekt moeten worden etc. etc., stuitert hij heen en weer tussen tv-toestel en de 'mentale ondersteuning' bij het fornuis, en verkondigt daarbij met luide stem alles wat Dieuwertje Blok hem zojuist heeft toevertrouwd.

En dan hebben we nog de obligate schoen. Het blijkt een mysterieuze communicatie-lijn tussen kleuter in kwestie en de Goedheiligman.

Vorige week zaterdag mochten ze 'echt' hun schoen zetten. Kleuter was door het dolle heen met zijn kleine pakje 'Grote Jongens Lego'. Zo'n vangst smaakte naar meer, en dus zet hij sindsdien iedere avond zijn schoen.

Een serieuze aangelegenheid, want er moeten minstens 3 liedjes gezongen worden en het feit dat de schoen er staat, wordt voor de zekerheid nog even door de brievenbus geschreeuwd.

Een voorzichtige opmerking - oh tere kinderziel - dat Sinterklaas misschien geen tijd heeft vannacht, wimpelt hij weg 'Want dat weet je niet mama, je weet maar nooit'.

De eerste keer deden we nog een briefje in zijn schoen met daarop de mededeling dat Sinterklaas helaas niet iedere avond kan langskomen om iets in z'n schoen kan doen.

Verguld pakte hij het briefje uit zijn schoen. 'Een brief van Sinterklaas, een echte brief,' jubelde hij. Dat was haast nog mooier dan de Grote Jongens Lego-ieniemienie brandweerauto. En iedereen onderweg naar school moest het weten.

's Avonds moest de schoen weer gezet.

Want het was toch echt niet de bedoeling dat Sinterklaas zijn verlanglijstje had gehouden, vond hij. Sinterklaas had het ding moeten bekijken en gewoon weer terug geven. 'Want ik wil er zelf iedere dag naar kijken, mama'. En dus sommeerde hij de Goedheiligman per zelfgeschreven order zijn verlanglijst weer terug te geven.

Aldus geschiedde. De volgende ochtend lag op miraculeuze wijze zijn wensenpakket (niet gering trouwens, maar dat terzijde) weer in zijn schoen.

Wij werden nog even fijntjes met onze neuzen op de feiten gedrukt. Want Sinterklaas had dan wel geen kadootjes achtergelaten, maar hij was wél in onze straat geweest. En dus was-ie helemaal niet bij de kinderen in B. of W. om kadootjes te brengen, xoals we de avond tevoren hadden uitgelegd.

Danaë breidde en passant haar vocabulaire uit met het Sint-pakket:

Tietaas = Sinterklaas

Piet

Petenotuh = pepernoten

De keukenverkoper en de konische waterstraal

2010-11-24T21:04:00.002+01:00

Je hebt keukenadviseurs en keukenverkopers. Blijkt.

Dat wisten we niet, maar daar komen we zo langzamerhand achter.

Afgelopen zaterdag zaten wij tegenover de verkopende variant.

De verkopende variant heette iets als 'Rachid', of 'Achmed'. We konden het niet zo goed verstaan, want naast afleidend wapperende armen, bezat de man ook een zeer rappe tong. Maar laten we 'm Achmed noemen.
En Achmed is een rasechte keukenverkoper.

Naar blijkt, slaat een rasechte keukenverkoper zijn publiek voortdurend om de oren met in zijn ogen hoogstnoodzakelijke weetjes. Op deze manier ontstaat er volgens de verkoper een gapende kenniskloof die alleen door zijn toedoen gedicht kan worden. En hij zal geen mogelijkheid onbenut laten om u daarop te wijzen. Zo ook Achmed.
Weet u bijvoorbeeld met 'hoeveel kuub uw keukenkastdeurtjes geperst zijn'?
Waarbij geldt hoe meer kuub, hoe beter, volgens Achmed. Terwijl wij, onwetende keuken-nitwits die wij zijn, louter voelen of een laadje bij het open en dicht doen niet uit elkaar dondert. En dat is dus echt heel erg verkeerd, zei hij streng.
Of nog zoiets, 'konische waterstralen'. Of we wel weten hoe fijn dat is, een konische waterstraal, vroeg Achmed.

Een keukenverkoper gebruikt ook om de haverklap zinsneden als 'commerciële dag' of 'daarin ga ik helemaal met u mee' en geeft voortdurend aan je 'uit de markt te willen kopen'.
Vooral dat laatste was heel fijn voor ons, zei Achmed. Want dan hoefden we vandaag nog geen keuken te kopen, maar alleen voor een 'heel scherp bedrag' (nog zo'n zinsnede) te ~~zeggen~~ tekenen dat de winkel van Achmed onze keuken gaat plaatsen.

Een keukenverkoper geeft desgevraagd geen advies over bijvoorbeeld min-of-meer logische plekken van apparaten.Of welke kleuren en materialen goed met elkaar combineren. Nee.
Want, zo benadrukte Achmed steeds, 'het is úw keuken mevrouw, het is úw beslissing'.
En hij begon direct op een plattegrond ~~mijn~~ onze keuken te tekenen.
Zonder te vragen wat voor voorkeur we hadden. Landelijk of modern bijvoorbeeld. En of we in de keuken misschien ook wilden eten.
Had-ie beter maar wel kunnen doen, want na een half uur tegen dovemansoren praten werd het Achmed duidelijk dat-ie maar beter opnieuw kon beginnen.

Een rasechte keukenverkoper houdt tevens van real-life voorbeelden en bewijzen, blijkt. Als een soort standwerker op de markt, zeg maar.
'Nee, dit butst echt niet als je er met je pan tegen aan stoot. Het is echt oersterk. Kijk maar.' En met een knetterharde knal zwaait hij de wok die als requisiet op het niet-aangesloten fornuis stond, tegen het keukenkastje. Argeloze bezoekers in de showroom met een hartverzakking van schrik achterlatend.
'Kijk. Dit materiaal laat na verloop van tijd stukjes los.' En hij ramt het voorbeeld-kastdeurtje tegen de rand van de tafel. Het blijkt niet gelogen: de stukjes vliegen inderdaad in het rond.

Tot slot blijkt een rasechte keukenverkoper ook heel goed in het in-uw-persoonlijke-zone-staan. Maar dan vooral op een verbale manier. Zodat u tijdens het gesprek 'om uw keukenwensen in kaart te brengen' voortdurend op uw quivive bent.

Kijk, ik weet dat ik genaaid wordt met dit soort dingen. Dat wist ik al ver voor binnenkomst van de keukenshowroom. Maar op de een of andere manier ligt het er te dik bovenop.

Dat komt door het toneelstukje dat Achmed speelde, vanaf het moment dat we over de drempel stapten.

Nét iets te hard je hand schudden.

Nét iets te enthousiast juichen bij het intekenen van de vaatwasser op een ogenschijnlijk-wel-maar-toch-niet-logische plek en daarbij nét iets te vaak roepen dat dit 'echt dé plek' is.

Of hysterisch enthousiast doen bij (weer) een combinatie van kastjes-kleur en werkblad die volgens ons toch echt niet lekker matcht.

En bij afronding nét iets te vaak zeggen dat hij het zo'n geweldig fijn en leuk gesprek vond.

En da's gek. Want dat idee hadden wij dus helemaal niet.

Dus: heeft u nog prettige keuken-toko ervaringen, liefst ergens in het midden van het land? Tips anyone?

Ik ben benieuwd.

En nu vraagt u zich natuurlijk af: waarom zijn jullie na de 1e minuut niet gewoon opgestapt? Why in hells name zijn jullie gebleven?

Nou kijk. Met veel moeite hadden we de afspraak gemaakt én oppas voor de kinderen geregeld.

En die kostbare uren zonder kinderen waarin je ongestoord kunt nadenken over de indeling van je keuken-to-be, laat je natuurlijk niet door de eerste de beste keuken-standwerker door je neus boren.

En besides that, op een gegeven moment werden we toch wel heel benieuwd naar wat de beste man van onze wensen überhaupt heeft meegekregen en hoe hij deze vertaalt naar de 'scherpe aanbieding' waar hij het de hele tijd over heeft. Eigenlijk was het bijna grappig.

S-i-n-t-e-r-k-l-aa-s k-a-p-oe-n-t-j-e

2010-11-20T23:15:00.000+01:00

U kijkt naar de generale repetitie vanaf blad voordat uit volle borst en overtuiging bij de schoenen voor brievenbus gezongen wordt. Even kijken hoe de tekst ook al weer was.

Het meisje daarentegen zingt gewoon op gevoel.
En laat de kans niet voorbij gaan om 'subtiel' op te merken dat zij het er niet mee eens is dat opa (net buiten beeld) een mandarijntje pakt.
Nei Túg, zegt ze nog, voordat ze weer verder zingt met 'bootje faaje, foenen gooje in' en ene Ti-taasje.

Onthulling

2010-11-17T20:55:00.002+01:00

Ik snap het al.
U komt niet weer hier kijken om te zien wát ie nou had geschreven (want dat was heel duidelijk, bleek), maar 'op wie' hij nou is...

Liefe mamaa ik ben ferlieft - dat stond er -
op jou - dat zei hij erbij, en hij lachte nog eens en gaf me een dikke knuf -
En nee, hij wilde die laatste 2 woorden niet ook nog opschrijven, want het volgende filmpje van Sesamstraat was alweer begonnen... Als verliefde jongen moet je tenslotte je prioriteiten weten te stellen.

Zo verschrikkelijk cute, schattig en ontroerend.
Dat-ie dat schreef met de punt van z'n tong bijkans op het papier geplakt, zo tussen de bedrijven door tijdens Sesamstraat.
Ben benieuwd hoe lang de liefde standhoudt. Als-ie 18 is, zal-ie wel een ander 'object of his affection' hebben.
En als-ie in de pubertijd belandt, zal-ie me vast niet meer zo lief vinden. Misschien toch handig om als bewijsmateriaal achter de hand te houden.

Maar voor zo lang het duurt: ik geniet ervan.
Lang leve de liefde!

Verklaring

2010-11-15T21:23:00.000+01:00

Terwijl wij ons ons hoofd breken over zaken als

dé locatie van een vaatwasser (keuken, evident),
wat op de vloer te leggen met vloerverwarming als hoofdverwarming (geen radiatoren meer, hoera... maar houten vloer is niet geschikt en van tegels houden we niet)
tegels in wc's en badkamer (hoe groter hoe beter, schoonmaak-technisch gesproken),
stopcontacten (nooit genoeg, zo hebben wij begrepen),
nieuwe scholen (katholiek, openbaar, christelijk, wel of nieuwerwetse onderwijsopvattingen),
bso's en kinderdagverblijven (beide liefst in de buurt van t nieuwe huis),

mag u onderstaand epistel even ~~lezen~~ ontcijferen.

Woensdag de onthulling. Woehoe, een echte clifhanger.

En nee. Ik heb hier geen woord en geen letter bij geholpen.

Want ik was aan het koken. En als u mij een beetje kent, weet u dat dat een proces is waarbij ik al mijn aandacht nodig heb willen worstjes onder mijn handen niet verschrompelen tot ondefinieerbare zwartgeblakerde dingetjes en de broccoli tot soep veranderen.

Magguh-wauw

2010-11-10T18:20:00.002+01:00

'Klik', doet het deurtje van de volle wasmachine opeens.
Danaë staart met één oog semi-schuldbewust naar het opengesprongen deurtje. En met haar andere oog houdt ze mijn reactie in de gaten.
Danaë? Heb jij aan de knopjes van de wasmachine gezeten?
Nee, zegt ze. Snel kijkt ze de andere kant op, en begint bij wijze van afleiding nonchalant met een doos te spelen. Een aureooltje verschijnt nog nèt niet boven haar hoofd.
Danaë, wijs me eens aan. Op welk knopje heb je geduwd?
Dan wint de trots. Met stoute glinster-oogjes priemt ze haar vingertje in de richting van de knop waarmee je de deur opent.
Maar dat mag toch niet? Je mag toch niet aan de knopjes van de wasmachine komen?, zeg ik streng.
Met grote blauwe ogen kijkt ze me aan, knikt instemmend en zegt 'magguh-wauw'

Juist.
Magge-wel. Kleine dondersteen.

Let's do it

2010-11-08T22:46:00.000+01:00

Sommige dingen moet je gewoon doen.

Schreef ik semi-stoer *en slaat nog maar weer eens een kruisje*. Maar degenen die mij/ons kennen, weten dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan. Nee. Meer een hele ~~winter~~ zomer.

Lang verhaal kort: we doen het dus. Een nieuw huis.

En - as we speak - de eerste voorbereidingen zijn al begonnen. De zonnebloemen zijn weg. Hekken erom heen. De grond is uitgegraven. De hoeveelheid regenwater die zich in het gapende gat verzameld heeft, negeren we gemakshalve maar even.

Deze week of volgende week gaan de eerste palen erin.

Dus.

De komende tijd zal ik u verslag doen van hilarische uitstapjes naar keukenboeren en badkamertoko's. En vermoeien met dilemma's over bijvoorbeeld deurkrukken, wandafwerking, of het aantal stopcontacten dat een mens nodig heeft.

Yay.

Ah. Hoe hét huis eruit ziet? Nou, zo.

Ja. ~~Best wel~~ überleuk, al zeg ik het zelf.

Alleen wonen we dan niet aan t water, maar in de straat erachter. Met openslaande deuren vanuit de keuken naar de 6 meter diepe voortuin waar je lekker in de zon kunt zitten.

En met uitzicht op nu reeds bestaande houtwallen. Wel zo prettig vind ik, in een totally-new-bouwwijk.

En wanneer het huis af is? Ehm, ergens 1e kwartaal 2012.

Of 2e kwartaal. Dat kan ook. Iets met strenge winters en 180 werkbare dagen per jaar.

Statement(je)

2010-11-01T21:14:00.000+01:00

In het kader van 'Lekker-Belangrijk-en-Totaal-Gebrek-aan-Inspiratie'

Hossáá. Weg ermee.
's Kijken. Accountopties. Klik.
Ja. Klik.
Ja-haaa. Klikkerdeklik. Bevestig.
Wat nou 'of ik wel weet wat ik aan het doen ben'. KlikkerdeKlik. Nog een keer bevestig.
Klikkerdeklik. KLIK.
En dan...
Eindelijk ge-de-hyved. Heerlijk.

Ja. Sorry hoor.
Deed er al eeuwen niets meer mee, met deze 'bijenkorf', en de overname door de Televaag was de spreekwoordelijke druppel.
U zult het met een vriendje minder moeten doen.
Woeh, statement...

Tojstorie gevraagt

2010-10-25T20:38:00.001+02:00

lievu oopaa en oomaa en l. en d. en m.

by de aberthijn is de tojstorie.

die vint ik leuk.

mag ik van juulie de poputjs alsjeblieft

nuu moet ik slaapen

kus van daavitd post

En hij duwt tevreden op de verzendtoets op mijn laptop om zijn verzoek 'op te mailen'.

Dirk rocks

2010-10-20T16:48:00.000+02:00

Ja. Dirk rocks big time.

Zwaai-zwaai-zwaai met je hán-den.
Hoog-hoog-hoog in de lucht.
Stamp-stamp-stamp met je ~~plat~~voetjes.

Afijn, kijkt u zelf maar.
Springen gaat nog niet zo goed trouwens (maar ze doet een prachtige poging tot teraardestorting).

Ohja, buiten beeld wordt naast mij de speelgoedgids doorgenomen.
Speelgoedgidsen rulen ook big time en worden dagelijks van voor tot achter gespeld. Tegenwoordig bijna letterlijk...

H.e.r.f.s.t. vakantie-koekjes.

2010-10-18T15:27:00.002+02:00

Eén kind in bed.
Ander kind graaft momenteel ergens in de speeltuinzandbak een enorme kuil. ~~Denk~~ Hoop ik. Al een tijdje niet meer gezien of gehoord. Hmm.
*Gaat naar buiten en checkt whereabouts van kind. Aha. Zandbak inderdaad.*

Juist. 's kijken. Een logje.

Herstvakantie heeft het grootste kind.
School-loos is-ie dus.
Gelukkig verzint hij zelf zijn dagprogramma. Zo neemt hij ruim de tijd om te lezen.
Dolfje Weerwolfje. Een beginners-leesboekje dat hij momenteel 10x per dag lees-spelt.
Afentoe p.r.aa.t. h.ij. oo.k. z.oo.
I.s. b.e.s.t. ~~ie.rr.ie.t.a.n.t~~. v.e.r.m.oe.j.e.n.t.

Nagoed.
Daarna moet er van alles gekleurd, eh kleuren-gemengd "want ik ben de kleurenmenger", en vooral geknipt.

En geschreven.

Zijn eerste zelf-geschreven-zonder-voor-te-zeggen-woord, op een op haast wetenschappelijke manier ontstane potlood-kleuren-meng-probeersel:

U raadt het al. Die is dus voor mij.

Toen was het klei-tijd.

Maar voor de verandering deden we koekjes bakken. Herfstkoekjes om precies te zijn.
Ook fijn. En lekker.

Dus als u mij nu wilt excuseren.

Ik ga even een kopje thee drinken. Met een zelfgebakken koekje.

We doen het wel. Niet. Wel. Ni..

2010-10-14T21:12:00.003+02:00

Decisions, decisions...
Moeilijkmoeilijkmoeilijk...

Kijk. Waar het dus eigenlijk al een tijdje hier in huis om gaat... is dat we - bijna nog met de jetlag in de benen - ontzettend gevallen zijn voor een huis.
Niet ons eigen huis, nee. Dat was bij thuiskomt na lange tijd afwezigheid wel duidelijk.
Maar een nieuwbouwhuis.
Zo'n huis in een gelikte brochure met van die prachtige artist-impresion-plaatjes.
Zo'n huis aan een straat waar nu nog heel idyllisch alleen maar zonnebloemen bloeien.
Kijk. Deze plek.

Ja. Prachtige hè...
Vinden wij ook. Wonen daar waar ooit zonnebloemen stonden.
Maar goed.
Zo'n nieuwbouwhuis is natuurlijk niet gratis. Ook niet tijdens een kredietcrisis.

En what's more important, we hebben al een huis.
Dat moet dan natuurlijk verkocht.
En liefst voor een beetje fijn bedrag. Overwaarde hoeft niet eens.
Maar gewoon, 'budgetair neutraal' zeg maar.

En dáár zit dus de crux, lieve mensen.
Wat het is dus kredietcrisis. En als we ons huis 2 jaar geleden hadden verkocht ~~- maar dat deden we dus niet want toen baarde ik nèt toevallig het liefste meisje ooit -~~, dan waren we bij verkoop na aftrek van hypotheek en makelaarskosten keurig rond de '0 euro' uitgekomen.

U raadt het al: nu dus waarschijnlijk niet.
Het college van wijze onafhankelijke (lees: niet aan het nieuwbouwproject verbonden) makelaars schat namelijk in dat we dit huis met verlies gaan verlaten, als we het Te-Koop-bord in de tuin zullen zetten.
Om maar niet te zwijgen over de weinig positieve verhalen over de huizenmarkt. Eén op de drie huizen schijnt al meer dan een jaar te koop te staan... (en daarentegen twee op de drie dus niet, het ligt er maar aan hoe je ernaar kijkt).

Tja.
En wat is dan wijsheid hè?
Eerst verkopen en dan een nieuw huis kopen is niet echt een optie bij nieuwbouw.
Wachten totdat 'de markt' (whatever that may be) beter wordt?
Dan voeren we over twee jaar dezelfde discussie waarschijnlijk opnieuw. Want ons huis is dan misschien wel iets meer waard geworden zodat de hypotheek er makkelijk uit kan, maar de nieuw te bouwen huizen zullen dan ook waarschijnlijk navenant duurder zijn...
Of zullen we gewoon de sprong in het diepe wagen?
Ik bedoel als iedereen - wat (ver)huizen betreft - weer gewoon doet wat-ie zo'n jaar of twee geleden van plan was, dan valt alles vast wel mee...

En hé, wie wil nou niet tussen de zonnebloemen wonen?

Van feest, taart en mais. En pannekoeken....

2010-10-10T21:25:00.000+02:00

Man man, wat een weekend...
Gister was het natuurlijk feest. En niet zo'n beetje ook.
Ze werden ontzettend verwend met mooie spulletjes voor ~~hun~~ haar keukentje.
Broer en zus spelen sindsdien (bijna) samen. Soms vliegen er wat bordjes door de lucht, worden er op niet mis te verstane wijze ingerediënten over en weer opgeëist of mept zij met een pannetje op zijn hoofd.
Maar, t is een dikke hit, dat keukentje.

We maakten weer eens een taart. Want zeg nou zelf, wat is feest zonder taart?
Precies. Dat dacht ik.

En ja, hij was lekker. Heel lekker.
Gevuld met aarbeienjam en banketbakkersroom met framboosjes.
Mmmm, mjammie...

En vandaag...
Vandaag liepen we een hele leuke cacheroute. Langs een landelijke weg (waar Huisgenoot nota bene jarenlang over naar huis crosste om de files te ontwijken) zo maar een hekje door en - hopsa - een wereld vol bijzondere objecten in.
Lekker schommelen in het zonnetje, overal aanzitten en opzitten, en zelfs nog op zoek naar een draak in een maisdoolhof. Leukleukleuk.

En on top of all that bakte Huisgenoot de lekkerste pannekoeken ooit.
Want dat kan-ie. Mijn eigen pannenkoekenbakker.
Dat u t even weet.

Hoejaah, hoejaah

2010-10-06T16:08:00.000+02:00

Twee dus.
En dan krijg je - heel rolbevestigend ja- een speelkeukentje van je papa en mama. En pannen van je broer.

Morgen fijn trakteren op het kinderdagverblijf.

Van een toestelling en een zaklantaarnpaal

2010-10-02T22:41:00.000+02:00

- 'En toen hadden we een toestelling met de klas. En dat was heel leuk.'
- Oja zeg? Vertel 's, wat was dan heel leuk?
- 'Dat de meneer met een zaklantaarnpaal ging schijnen'

Ja. Heel cultureel verantwoord allemaal, daar op school.
Een voorstelling dus. In de gymzaal waar normaalgesproken de toestellen staan.
En iets met een meneer en een zaklantaarn dus. En handen die allemaal dingen deden, 'zoals in Sesamstraat mama'.

Wij denken dat deze meneer op school is geweest:

Volgende week maar eens aan de juf vragen.

Heupjes

2010-09-26T22:26:00.000+02:00

Heupjes.
Ja. Laten we het daar eens over hebben.

We waren weer eens bij de orthopeed op controle.
Eigenlijk in de hoop dat we het eerst komende jaar niet meer terug hoefden te komen.
Maar helaas.

Op de foto blijkt de rechterheup nog steeds ergens te zweven rond 'standje net-wel-net-niet-normaal'.
Het zou kunnen dat er in/bij/rond het heupkopje en het heupkommetje wél kraakbeen aanwezig is dat tot bot uitgroeit. Dat valt op de röntgenfoto namelijk niet goed te zien. Aldus de orthopeed.
Het zou ook kunnen, dat dat kraakbeen-bot er niet is. En dan staat haar ene heupje dus nog steeds niet goed. Aldus de orthopeed.

Het spreidbroekentijdperk hebben we gehad. Dat zal nu niet meer helpen. Aldus de orthopeed.
En als die potentieel aanwezige kraakbeentjes zichzelf dus niet omtoveren in bot, dan moet het kind tóch geopereerd worden. Aldus de orthopeed.
En dus ziet de orthopeed ons graag terug over een half jaartje.

Kortom. Afwachten maar.

En toch hè. En toch.
Toch vragen we ons stiekem af of we nu ook op dit punt waren beland, als dit niet was gebeurt.
Helaas. Dat zullen we nooit weten.
Maar de vraag blijft toch door ons hoofd spoken.
Nu maar hopen dat het onzichtbare kraakbeen de komende tijd gewoon doet wat het moet doen.

Oja.
The girl got herself today some nice boots.
Maatje 24. En bijna 90 f*ing euro.

De rollen zijn omgedraaid

2010-09-20T11:12:00.000+02:00

Gekke gewaarwording als-ie opeens op een voorbij rijdende vrachtwagen een 4-letterwoord goed leest. Tijd dus voor nieuwe lectuur en nieuwe rollen.
Wij worden tegenwoordig voorgelezen bij het naar bed gaan...

Waarom zo weinig logjes

2010-09-12T16:24:00.000+02:00

Shocking.
Althans, dat vind ik zelf. Want al meer dan een week niet gelogd.
Verhaaltjes dwarrelen al dagen in fragmenten door mijn hoofd, maar lijken er niet uit te willen komen.
De fragmenten hebben namelijk last van hevige concurrentie. Concurrentie van 'zware beslissingen'. En dat kost veel mentale energie, zoals u misschien zelf wel weet.
Waarover de zware beslissingen gaan, zal ik een keer schrijven als de kogel écht door de kerk is. Nu heb ik daar weinig zin in, aangezien je nooit weet wie er meeleest.

Afijn.
Tel daarbij op een serieuze overbelaste pols. Ja. Echt.
Door teveel muizen, kinderen-in-en-uit-fietszitjes-tillen or whatever.
En dat is Ontzettend Niet Fijn en Onhandig. En bij tijd en wijle zelfs een beetje pijnlijk.
Verder is het foto-album van onze vakantie nog steeds niet af. Ik ben halverwege, en door die stomme pols ligt het een beetje stil. Balen vind ik zelf, want het lijkt me heerlijk om met een boek (of twee...) vol herinneringen op een regenachtige dag als vandaag op de bank te zitten.
Naja. tisnietanders.

Gelukkig is daar '24'.
En deden Huisgenoot en ik de afgelopen week een tv-marathon.
En mensen - bekentenis - kennelijk zijn we geen 18 meer. Na een week werken op vrijdagavond tot 1 uur 's nachts afleveringen kijken en dan de volgende morgen weer fris en fruitig zijn, dat lijkt iets uit het pré-kindertijdperk.
Naja.
Dat u t even weet. We takelen af.

En hij vindt het Léuk

2010-09-03T21:18:00.000+02:00

Ja hoor. Wij zijn er nog wel. Alleen een beetje druk.
Met het inregelen van een nieuw doordeweeks-ritme bijvoorbeeld.
Of met het maken van nieuwe wilde plannen.
En natuurlijk dat vakantie-foto-album. Ja nog steeds. Weet u wel hoeveel werk dat is? Manmanman. Ik houd er gewoon een muisarm/pols aan over. Kan ook liggen aan m'n laptop-zonder-muis natuurlijk.
Nahgoed.

Alweer 3 weken school achter de rug. En hij vindt het heerlijk. Denken we althans.
Hier en daar een beetje wennen natuurlijk. Want 'je hand opsteken vóór dat je wat zegt' en 'wachten totdat de juf je aan het woord laat', dát is natuurlijk best een beetje moeilijk als praten je corebusiness is. Of gewoon stom, om met meneer zelf te spreken.
Maar gym is leuk. Alhoewel nog wel een beetje eng (een glijbaan zonder randjes, dat doe ik niet hoor mama).
En letters zijn ook leuk. Sinds een paar dagen 'hakt-leest' hij alle woorden die hij tegenkomt in z'n boeken, de Donald Duck, de krant, reclamefolders etc. De letters achter elkaar plakken en zo hele woorden lezen, dat doet-ie nog niet. Lijkt me ook nog een beetje vroeg trouwens. Was het niet groep 3 waarin ze écht leren lezen?
Hij knipt en plakt zich drie slagen in de rondte, kleurt olifanten, tekent opeens heel herkenbare poppetjes en vindt dit alles ook ontzettend leuk.

Na een schooldag is-ie niet eens super afgepeigerd of onuitstaanbaar van moeheid (ja, aan het einde van de week misschien eens een keertje).
Ach, misschien was-ie er gewoon ontzettend aan toe, die jongen.

Schatkaart

2010-08-22T21:36:00.000+02:00

Een maandje geleden ontvingen we deze kaart.

Dus gingen we gister hier heen:

En daar vonden we dit:

En dit:

En uiteindelijk dit:

Allereerste schooldag

2010-08-16T10:49:00.001+02:00

Daar ging-ie dan. Voor 't eerst naar school.
Met z'n rugzak op. Gymschoenen erin, beker sap erin, bakje met een appeltje erin. Luizencape erbij. Alles voorzien van een sticker-met-plaatje-en-naam.
Nog tijd genoeg om het schoolplein te inspecteren op de aanwezigheid van een zandbak.
En toen naar binnen.
Netjes een handje aan de juf gegeven en gezegd hoe hij heette.
Gymschoenen opgeruimd. Bekertje drinken en appeltje weggezet.
Stoel in de kring gevonden.
Een beetje onwennig maakte hij kennis met z'n buurvrouw. En vertelde alvast wat aan de juf.
Je kon zien dat hij het spannend vond, want hij zat nog niet helemaal op z'n praatstoel. ~~Wel zo rustig voor de juf.~~

En toen was daar het moment.
Dikke kus en tot straks!, zwaaide ik stoer naar mijn kleine-grote-vent. Hij zwaaide terug. Niet uitbundig, niet met pretogen, maar een beetje een schuchter wuifje.
Met vochtige ogen en een brok in mijn keel liep ik naast Danaë en Huisgenoot de school uit.

En waarom die vochtige ogen en die brok in mijn keel, dat weet ik niet zo goed hè.
Mixed feelings vooral, denk ik.

Een beetje weemoedig, ben ik.
Dat 4 jaar zo razendsnel voorbij zijn gevlogen. Ik weet nog zo goed dat hij een baby'tje was. En zie 'm nu toch eens gaan...
Dat er een eind is gekomen aan 4 jaar lekker cocoonen, tot 8 uur uitslapen en dat een lange periode van vroeg-opstaan-tasjes-bekers-en-broodtrommels-vullen is begonnen.

Ontzettend trots ben ik, dat hij zo keurig netjes in een klas vol nagenoeg vreemde kindjes gaat zitten en gewoon min of meer zichzelf is. Beetje timide, iets minder praatjes, maar toch. Hij doet het toch maar.

Spannend vind ik het ook wel.
Want: hoe zal-ie het vinden? Zal-ie fijne vriendjes maken? Kan-ie z'n draai vinden?
En - even heel praktisch - hoe moet dat toch, als-ie moet p.oepen op de wc?
Want ik weet niet wanneer uw kinderen voor het eerst hun eigen b.ips afveegden, maar hier is dat nog een hele toer.
Een toer die vooralsnog bestaat uit hele kleine afgescheurde en opgefrotte wc-papiertjes waarmee hij een James Brown kans-kaart in handen heeft, om zo het te omschrijven.
Afijn. We're working on it, zullen we maar zeggen.

En daarnaast ben ik toch ook wel een beetje blij.
Dat hij een soort dagbestedingsproject heeft, zeg maar. Want de 24x7 child-entertainment hier thuis zat de laatste tijd toch wel een beetje aan de max.
Dat de juf nu mag zorgen voor een schier eindeloze overdracht van kennis naar dit jongetje.

Ik zeg: laamaakoome, die basisschool!

Oh, foto's.
Gelukkig hebben we de foto's nog.

Zoekt en gij zult vinden

2010-08-15T13:35:00.000+02:00

Na een lange cache-stilte weer eens op pad.

Eens kijken, kunnen we het nog?

Cache-coordinaten. Check.
GPS. Check.
Kinderwagen. Check.
3 kinderen. Check. Check. Check.*
Fijn een eindje uitwaaien. Check.
Even zoeken. Check.
Gevonden. Check.
Pen om te loggen. Euh....

Geen fysiek bericht van ons op de logrol dus.
Maar: hij is er écht. Op een prachtig plekje! Ik kan het u aanraden.

* Ja. Drie stuks. 2 van onszelve en een leendochter. Best gezellig, zo met z'n 5-en.

Zon doet groeien

2010-08-13T22:11:00.000+02:00

Kennelijk is een zomervakantie ervoor om 'opeens' heel hard te groeien. En om nieuwe kennis en kunde in gebruik te nemen.

Zo 'leest' ze Jip & Janneke:

Of bezemen ze samen door de tuin. Toch handig, dat lopen...:

Of legt-ie ingewikkelde puzzels van 100 stukjes.

Maar gelukkig kan ze ook nog gewoon ondeugend kijken.

Hè fijn... Tenminste íets dat ze een aantal weken geleden ook al deed.

Een spookdier met vakantie

2010-08-10T22:49:00.000+02:00

Volgende week hebben we een schoolgaand kind in huis.
Gezien het feit dat meneer nu niet meer naar het kinderdagverblijf gaat, hebben we dus nu een kind dat officieel 'vakantie' heeft.
En wat doe je als de logeerpartijen bij opa's en oma's niet 2 weken werkdagen-opvang-dekkend zijn? Dan neem je een dagje vrij, brengt jongste dochter heel gauw naar het kinderdagverblijf en gaat fijn samen een dagje op stap. Naar de Apenheul.

Daar rende hij van aap naar aap, klom in wat klim-dingen (maar niet te hoog..., stel je voor zeg) en wachtte keurig op zijn beurt in de schmink-rij.
Hij wilde geen kikker, lieveheersbeestje of leeuw worden, laat staan een tijger.
Nee. Een échte stoere vent gaat natuurlijk voor een spookdiertje.
Het spookdiertje. Wie kent het niet... Een nachtaapje, zo verduidelijkte meneer direct aan iedereen die het maar horen wilde.

Kijk, ons eigen spookdier:

Oja, en nog wat brulapen op een rijtje. Een behoorlijk kabaal; hopelijk voor een aantrekkelijk apen-chickie dat buiten ons gezichtsveld verkeerde...

Ik ga bijna naar school-feest

2010-08-08T22:51:00.000+02:00

9.00 uur: Wanneer komen de mensen nou, mam?
11.30 uur: Begint mijn feestje al?
14.00 uur: Zijn ze er nou al?
15.15 uur: Ze komen toch wel?

Hij had er ontzettend zin in, in zijn 'Ik ga bijna naar school-feestje'.
Hij is tenslotte al enige tijd 4, maar van écht feest was het nog niet gekomen, toen in mei. Toen moesten er koffers gepakt voor de grote reis.
Vandaag dus, onder het mom van 'Ik ga bijna naar school', een verlaat verjaarsfeest voor familie, compleet met bbq.

En een taart, uiteraard. Of het een Super Mario-taart kon worden dit keer, vroeg de jongen.
En wat doe je dan, als moeder van een alsof-jarige-jongen? Dan maak je die natuurlijk.Van marsepein die om de een of andere reden bijzonder plakkerig en daardoor zeer lastig te verwerken was. ~~Note to self: volgende keer weer bij die andere webshop bestellen...~~

Moe maar ontzettend voldaan, rolde onze jongen zojuist zijn bed in.
Nog een klein verhaaltje uit het nieuwe boek van Prins Vads, en nu vast dromend van zijn nieuwe Playmobil stenen-laad-en-kiep-auto. Of het visser-vijver-spel. Of het Dier op Dier-stapelspel. Of...

Uitbreiding van het Danaiaans Woordenboek

2010-08-04T21:47:00.012+02:00

Het meisje kan dus niet alleen lopen. Het blijkt dat ze 'opeens' ook heel aardig kan praten. Tijd dus voor een update van het Danaiaans Woordenboek.

lowj = leeuw
elowj = eland
tasssj = tas
bee = beer
pi-tess = prinses
doedoej = doeidoei
boe = boek
taass = kaas
sies = vies
sie(t)sie = fiets
nee = nee
já = ja
mijj = mij
Dada = David
pó = pop
babai = bye bye
totoow = foto
toto = auto
maa-ma = pyama
puffoow = puzzel
táas = Cars
bóof = boven
neeje = beneden
poeffoo = knuffel
appu = appel
máa = tomaat
poessj = poes
whóef = hond
plóem = bloem

Edit 6 augustus:
Men voege vooral nog de situaties en daarin gebruikelijke zegswijzen toe:
1. Als je je zonnebril op je hoofd zet - of beter gezegd, als papa of mama dat heeft gedaan want als je het zelf doet lijkt het nog meer op 'hoe-rijg-ik-mijn-ogen-op-pootjes' - dan strijk je nog even door je haar en zeg je heel zelf-voldaan: wauw.
2. Valt iets op de grond, dan zeg je luid en duidelijk 'O-ooow' of 'O-jeeej'.
3. Als je je tettin (ketting, je bent tenslotte een meisje hè) om doet, dan zeg je mooojj.

Breaking news

2010-07-31T21:38:00.001+02:00

En ze loopt... LOS.

In 10 minuten ging ze vanavond van hele voorzichtige geef-me-je-vinger-nou-want-ik-vind-het-eng-stapjes tussen papa en mama naar de 'grote' oversteek. En weer terug. En weer heen. En terug en...

We zijn apetrots! Het duurt even, maar: dan kun je ook wat!

Oh. Bewijs. Dat wilt u.

Nou, kijk:... Oja, heeft u uw luidsprekers aan staan, zet het volume dan even zachter. Want mevrouw placht luidgillend van spannendheid de oversteek te wagen. En wij complimenteren ons met overslaande stem natuurlijk 3 slagen in de rondte.

Het einde van een tijdperk

2010-07-31T15:02:00.003+02:00

Wat een mijlpaal...
De allerlaatste dag van David bij het kinderdagverblijf is een feit.
Eigenlijk liep hij al 2 maanden in reservetijd want meneer is natuurlijk al enige tijd 4. Maar goed, hij had het naar zijn zin 'bij de kindjes', ook nog toen hij - samen met een vriendje - een flinke tijd de alleroudste van de groep was.

Met afscheid nemen had hij totaal geen moeite.
'Daaahaaag', zwaaide hij naar de achterblijvers, terwijl hij naar de deur stuiterde. Kom je nou mam?
Met een dikke brok in mijn keel en vochtige ogen bedankte ik de juf nogmaals voor 4 jaar goede zorgen. Een dik pakket aan knutsels en zijn crèche-boek onder mijn arm.

4 jaar zijn voorbij gevlogen.
Het lijkt bijna gisteren dat ik een klein mannetje van 4 maanden oud in mijn armen zijn groep binnen droeg.
Kijk jongens, zei de juf wijzend op ons kostbaarste bezit, dit is David, onze nieuwste aanwinst. Meteen stoven twee - in mijn ogen gigantische - kleuters met snotneuzen op ons af, en begonnen met kleffe vingertjes aan de beentjes van David te trekken.
Vreselijk vond ik dat. Ik durfde David nauwelijks achter te laten voor 2 wen-uurtjes en drukte de juf op het hart David geen seconde uit het oog te laten en dat die grote jongens met hun snotjes niet zo dichtbij mochten komen.

Terwijl ik onwennig thuis kinderloos op de bank een kopje koffie dronk, had David ondertussen de tijd van zijn leven, getuige het verslagje van de juf in zijn crècheboek:
De hangcosi vind je heerlijk; ook in de box kijk je nieuwsgierig om je heen. Afentoe komt er een vrolijke kreet en een mooie lach.

Op naar de volgende fase!

Van een filmpje en een allereerste zin

2010-07-25T20:34:00.000+02:00

Zit ik een uurtje m'n best te doen op grappig commentaar gemonteerd ín het filmpje, stopt opeens het beeld ermee. Zou u alleen de tekst maar hebben.
Iets met .mov-bestandjes die geconverteerd moeten worden naar wmv.-bestandjes voordat je ze kunt bewerken. En dat werk dus niet. Naja.
Moet u t doen met het 'gewone' filmpje. Sookleuk.

Ja. Nou.
Hoorde u het ook?
Wij wel.
De eerste 2-woorden-zin van mevrouw: "Nee, mij."
Overduidelijk.
Er zijn slechtere zinnen om mee te beginnen, dacht ik zo.

Foto-druk

2010-07-19T16:10:00.000+02:00

Tjee. Ik ben dus even druk.
Met kinderen ja. Maar da's vooral overdag. Of werken. Da's ook overdag.

Nee. Dan 's avonds.
Dan worstel ik mij een partijtje met een digitaal foto-album-programma en een gigantische hoeveelheid foto's. En vorder ik met een halve vakantiedag per avond.
Dat kan twee dingen betekenen:
1) Ik werk niet snel genoeg. Maar dat betwijfel ik. Want ik Werk Waanzinnig Snel. ~~En heel precies. Hmm...~~
2) Ik ben pas ergens in de herfst klaar met dit foto-album-project. ~~Nog een gelukje dat we niet 3 maanden weg zijn geweest...~~

Oja.
En sóms kán het voorkomen dat ik een avondje Sterretjes-Vang-en-Onheil-Afwend, samen met Huisgenoot.
SuperMario Galaxy 2 is namelijk in dahouse. En rules big time!

Over ranglijsten, parken en campings

2010-07-16T21:12:00.000+02:00

Manmanman. Twee weken terug in Nederland alweer. ~~En mentaal nog steeds niet geland.~~
Ik knipper met mijn ogen, en opeens hebben we al twee werkweken achter de kiezen. Voor mij eigenlijk 'slechts' 4 werkdagen, maar t voelt meer als 2 hele weken. M'n auto is ook weer gemaakt, de halve straat is inmiddels op vakantie, en we hebben het eerste zieke kind alweer te pakken.
Echt, it's good to be back.

Gelukkig hebben we de 1800 (...) foto's nog. ~~Waarvan ik nog een fotoboek moet creëren.~~ En talloze prachtige herinneringen.

Lijstjes. Top 10. Ik had het mezelf beloofd, en op deze ietwat druilerige vrijdagmiddag droom ik maar al te graag weer even weg naar waar we zijn geweest. Ik weet immers maar nooit of we nog een keertje terug gaan.

Ons Nationale & State Parken-lijstje. Gebaseerd op wat ons het meest verrast en verwonderd heeft, en/of waar we ons het best vermaakt hebben met de kinderen:

Yellowstone: zoveel geisers en hotsprings bij elkaar... Zoveel kleuren... Zoveel buffels... Zoveel wild-kijk-plekken en dan ook echt nog wat zien. Zoveel natuur... Echt prachtig. Hier willen we echt nog een keer naar toe.
Capitol Reef: wonderlijke roze-rood-grijze-witte vouwen en strepen in de aardkorst, prachtige kleuren en veel verschillende rotsen. Jammergenoeg was onze camper te lang om de dirtroads naar een tweetal washes te rijden, want we waren razend benieuwd hoe die eruit zagen.
Grand Teton: zóóó mooi, een bergketen die oprijst uit min of meer vlak land. En zoveel wild te zien. En mooi gewandeld.
Yosemite: prachtig park met mooie watervallen. En als je fietsen huurt, kun je op je gemak de hele vallei in je eigen tempo bekijken. En: ook hier moeten we nog een keer naar terug, om de Tioga Pass over te rijden en Mono Lake nog een keer te bekijken, want helaas was dat deze vakantie niet gelukt.
Bryce Canyon: als klein duimpje tussen de stenen pilaren, veel uitzichtpunten die allemaal weer anders zijn én een prachtige wandeling gemaakt.
Antelope Canyon: geen park, maar: Wat een vormen en een kleuren. Ik wist niet dat er zoveel kleuren oranje bestonden...
Kodachrome Basin State Park: het rijden van een omweg waard. We waren positief verrast over alle bizarre gesteente formaties.
Zion: prachtig park, met heel veel wandelmogelijkheden.
Volgens ons vooral een leuk park als je kinderen hebt die al langere stukken kunnen lopen. Wij maakten aan het begin van de dag een verkeerde beslissing door voor de Riverside walk te gaan ('saai' betonnen wandelpad), en daarmee al een groot gedeelte van de wandelcapaciteit van David te gebruiken (die reikte tot zo'n 3,5 mile per dag). Als we nog een dag hadden gehad, hadden we deze fout de volgende dag goed kunnen maken, en was het park vast hoger op de ranglijst gekomen.
Alhoewel: de weeping rocks en de hangende tuinen vonden we wel weer erg mooi. En de rit door de slickrock-formaties via de Oost-ingang raakte mij tot tranen toe. Dus... we moeten nog een keer terug.
Arches: vooral een kijk-park. Met je camper van het ene uitkijkpunt naar het andere uitkijkpunt rijden en een klein wandelingetje maken.
Grand Canyon: tja. Wat zal ik zeggen: nogal 'grand'. Zo 'grand' dat je je gevoel voor verhoudingen een beetje kwijt raakt, daar aan de rand. En het park zelf vonden wij verrassend genoeg zeer onoverzichtelijk. De Desert View Drive vonden wij het mooiste gedeelte van het park, het gedeelte rond de village vonden we minder. Maar: de zonsondergang aan de rim, die was onvergetelijk...
Gobelin Valley: gekke kleine kobolt-achtige steenformaties, leuk om doorheen te lopen, maar om de een of andere reden viel het tegen. Dat lag vast aan de warmte ofzo, want evengoed zouden we het niet gemist willen hebben en was het toch - ondanks de relatief lange omweg - een soort fijne 'break' in de rit naar Moab.

En campings. Daar kunnen we ook wel een soort top 10 van maken. Gebaseerd op Zouden-we-hier-ooit-nog-een-keer-willen-staan?.

Onze conclusie: op campings in de parken heb je vaak meer ruimte, meer natuur om je heen. Geen electriciteit, riool of stromend water bij de hand (full hook-up), maar dat maakte ons niet uit. Dumpstations vind je bij de ingang van de camping, en daar loos je je vuile water en haal je je nieuwe water. Probleem opgelost, vonden wij. Bovendien scheelde het ons veel reistijd, ook niet onbelangrijk als je met kleine kinderen reist.

Fruita campground in Capitol Reef: ruime plekken in de boomgaarden van het Nationaal Park, 's avonds reeën langs je camper terwijl je staat de bbq-en... En dat alles voor slechts 10 dollar per nacht! Helaas: niet te reserveren.
Madison campground in Yellowstone: fijne plekken tussen de dennenbomen, en mooi rivierlandschap op loopafstand.
North Pines campground: prachtig gelegen aan de rivier, heerlijke dennenbomengeur die ik de rest van de reis eigenlijk zelden nog ben tegengekomen.
Wahwheap Campground bij Lake Powell (full hook-up): weinig schaduw, maar het prachtige uitzicht over het meer maakt veel goed.
Pony Express RV Park bij Salt Lake City (full hook-up): voor een RV park écht ruime plekken, zeer schoon sanitair, fijn zwembad, mooie kinderspeelplaats en niet in de laatste plaats heel vriendelijke eigenaren. Ondanks vreemde ligging tussen interstates een zeer prettige camping.
Mather campground in Grand Canyon: ruime plekken in het bos, en ook hier weer zo maar grote herten heel dichtbij.
Wasatch Mountain State Park campground (full hook-up): prachtig groen gelegen aan de voet van de bergen.
Sam's Town (full hook-up): ondanks dat het een echt RV-park is (meestal synoniem voor smalle-plekken-veel-asfalt-en-weinig-schaduw-en-uitzicht-op-hele-grote-campers), vonden wij het een fijne plek in Las Vegas. Toch een beetje weg van alle gekte van de Strip. Wal Mart tegenover en een gratis shuttlebus naar de Strip (die overigens niet al te vaak rijdt, maar dat mocht onze pret niet drukken).
Ruby's Inn RV Park bij Bryce Canyon (full hook-up): als je geluk hebt en een ruime plek krijgt, dan is dit een leuke camping. Wij waren in ieder geval erg blij dat we nog een andere plek mochten uitzoeken dan die we kregen toegewezen... Maar misschien dat we bij een volgend bezoek aan Bryce de camping ín het park proberen.
Watchman campground in Zion (electriciteit): onze plek had ik zo gekozen dat we niet heel ver hoefden te lopen voor alle shuttlebussen in het park en naar Springdale, maar je kunt ook pech hebben en veel verder weg staan. Mooi zicht op de bergen en reeën over de camping.
Beaver Dick Park: een prachtige tip van locals in een zeker niet onaardige omgeving. En dat allemaal gratis... Een aanrader, voor als je ooit nog eens in de buurt van Rexburg bent.
Canyon Village campground in Yellowstone: megagrote camping waar we redelijk achteraan stonden, voor een natuurcamping behoorlijk krappe plaatsen. Ligt wel vlakbij Hayden Valley, een plaats waar veel wild te zien is.
Canyonlands RV Park (full hook-up): zelden zó hutje-mutje gestaan. Wc's ranzig. En bovendien werd er ons tafelkleed gejat. Geen halszaak, maar toch. Omdat we het zo'n tegenvallende camping vonden, zijn we een dag eerder vertrokken uit Moab. Aan de andere kant: winkel en Starbucks op loopafstand...
Camping in Bakersfield... Behoeft verder geen uitleg. Parkeren. Slapen en weer doorrijden is het devies.

Oh, zucht... Eigenlijk wil ik gewoon terug. En wel nú.

En als u mij dan nu even wilt excuseren. Ik moet dus van heul veul foto's een vakantie-album fixen. En dat zal wel niet in een avondje of 2 gepiept zijn, helaas...

Onbeantwoorde vragen

2010-07-11T14:12:00.000+02:00

Soms weet ik het antwoord gewoon niet.

Ik bedoel, weet ú soms hoe een bekerplant werkt? Hoe kan-ie beestjes opeten als-ie geen mond heeft?

Of hoe de tong van een kameleon precies werkt? En of een kameleon nog iets anders eet dan vliegjes en kleine insectjes?

Of dat paarden als ze dood zijn ook een sterretje worden?

En wat zou er gebeuren als je geen botjes had?

Weet u het?

Ik in ieder geval even niet. Zeker niet als dit de eerste vragen zijn die binnen een uur na mijn ontwaken op mij afgevuurd worden door een naar encyclopedische kennis hunkerende kleuter. Zelfs als hij net wakker is, slaat-ie de antwoorden ergens op z'n harde schijf op. Om (veel) later op een onbewaakt ogenblik zijn verworven kennis en feitjes achteloos mee te delen aan zijn juffen op de crèche, of zijn buurmeisje, een willekeurige voorbijganger of...

Ik kán natuurlijk de antwoorden ook wel opzoeken op internet.

Maar, daar is het gewoon te warm voor.

Dus: weet u het? Alle antwoorden zijn welkom. En nee, ze hoeven niet wetenschappelijk empirisch onderbouwd te zijn. Any answer will do.

Wat ik trouwens wél weet, is dat als puzzelstukjes vanzelf aan het voorhoofd van je puzzelende kind blijven plakken, het dan té klef en té warm is om iets anders te doen dan de hele dag in je b.lootje in het zwembadje te hangen.

Dus: tabee!

Over vlooien

2010-07-10T09:59:00.002+02:00

Het is warm. Heel warm. Maar dat weet u al.

Enniewee.
Het ieniemienie-zwembadje staat buiten.
Huisgenoot en ik hangen al een tijdje lethargisch op tuinstoelen met onze voeten in het water, mijmerend over de vakantie. Zo is het tenminste nog een beetje uit te houden.
David is de badmeester en spuit regelmatig onze benen nat met zijn waterpistool.

Maar het blijft warm. En dus is het tijd voor wat grover geschut.
David vult een emmer, en giet die in één keer leeg over de benen van Huisgenoot.
Hé, zegt-ie met zijn ik-heb-wat-ontdekt-stem, hée.
Als ik zó doe... En hij giet ter bevestiging van zijn hypothese nog een emmertje leeg en wijst op de woeste haardos op de onderbenen van Huisgenoot.
Dan vallen de vlooien op je been plat.

Haas

2010-07-07T21:44:00.001+02:00

Eigenlijk had ik me voorgenomen om er geen woord aan vuil te maken.
Aan voetbal, om precies te zijn.

Kijk.
Het spelletje op zich, daar heb ik niet zo'n moeite mee.
Misschien zou ik het zelfs nog wel boeiend kunnen vinden ~~als ik er naar zou kijken~~. Immers, een groep mensen die samenwerkt om uiteindelijk te winnen, en dat graag op een zo mooi mogelijk manier wil doen. Daar vind ik niets mis mee.

Wat ik alleen niet zo goed begrijp, is dat als 'je wint', je dan zo hard moet ~~juichen~~ brullen.
Een beetje alsof je live ontdekt dat de acht cijfers en twee letters van het papiertje dat je toevallig vast hebt, overeenkomen met dat van het winnende lot in de Staatsloterij.
Maar, daar gaat het mij nu niet om. Ergens is dat zelfs wel grappig.
Dus, sois. Eh. Soit. Of eh, swah.

Ik vind het namelijk ergerlijker als 'men' (als in 'volwassen buurtgenoten, mensen die vlak bij ons wonen') meent de overgebleven strijkers van afgelopen Oud&Nieuw te moeten afsteken, ter verhoging van de algemene-knots-knettergekte.
Uweetwel, wij-schrikken-ons-niets-vermoedend-de-tyfus-hier-op-de-bank-en-de-kinderen-zijn-ook-weer-wakker. Niet handig.
Maar, iedereen heeft recht op een-steekje-los, dachten wij nog heel sociaal.
Dus. ~~Sois.~~ Soit. Jaha, had ik u daar even. ~~Ok. ik kan gewoon niet spellen.~~

Maar...
Maar...
Als de volgende ochtend
Blijkt dat
Mijn auto
Door deze debielenactie is
Beschadigd...
(aanschouw diverse lak-butsen op zijdeur en achterklep met de kruidsporen als stille getuigen er nog naast)
Dan ben ik Behoorlijk 'Klaar' met dit hele f*ing voetbal-gedoe.

Ik kan voor de 2e keer in 2 jaar dingen met de verzekering regelen, schadebedrijf, leen-auto, tijdverspilling en negatieve energie, de hele rataplan.
Fijn. Dankuwel.
Ik zat me toch al af te vragen wat voor projectje ik nu toch weer eens zou oppakken, nu de hele vakantie uitgedacht, geregeld en achter de kiezen is.
Echt. Heel erg bedankt.

Maar wat ik eigenlijk nog het ergste vind, is dat het er bij navraag op lijkt dat niemand iets heeft gezien.
Vreemd, n'est-ce pas? Met al die mensen die gisteravond nog tot laat op straat waren.
Heel vreemd.
En jammer. Dat ook.

Misschien dat de verzekering iets kan, met ene 'Haas'?

Klooi-maar-raak-modus

2010-07-06T21:35:00.000+02:00

Ja. Nou.

Ik ben dus even aan het klooien met de lay-out. ~~As you might have noticed.~~

Ik heb namelijk een dikke maand met crapy internetverbindingen naar een nieuw knopje 'Ontwerpen' moeten kijken als ik weer eens een nieuw berichtje tikte. En daar gaan mijn vingers zo van jeuken.

Dus.

Ik ben ~~niet schizofreen~~ even op zoek naar iets geschikts.

Toedeloe.

De after-party

2010-07-05T22:20:00.000+02:00

Feit 1: warm in en Nederland is een hele vervelende combinatie.
Ik kan me niet herinneren dat we het tijdens de vakantie - waar het toch ook behoorlijk warm was - zo ontzettend klef-vies-warm hadden. Zelfs 43 graden in Las Vegas was nog beter te verdragen dan die achtelijke warmte van afgelopen vrijdag, toen we weer voet op Nederlandse bodem zetten.

Feit 2: gangpaden in Nederlandse supermarkten zijn smal.
Waarom kun je niet gewoon even gedachtenloos naar een schap staren zonder dat je een complete opstopping veroorzaakt?

Feit 3: als je dochter voor de 3e nacht op rij om 11 uur 's avonds wakker wordt, en vannacht zelfs tot 2 uur denkt dat het tijd is om op te staan, dan is dat niet meer aan de warmte te wijten, maar heeft ze gewoon een keiharde jetlag.

Feit 4: als je ondanks vroeg-naar-bed toch al dagen tot kwart voor 10 ligt 'uit te slapen' en je desondanks het gevoel hebt dat je midden in de nacht op staat, heb je ook een jetlag.

Feit 5: morgen weer ~~werken~~ mailbox uitgraven.

Een soort van nabeschouwing

2010-07-01T21:28:00.000+02:00

Nu, onderweg in het vliegtuig naar Minneapolis, is het tijd voor een terugblik op deze reis.

Was het het waard?
Meer dan dat.
Het was ge-wel-dig. Wat hebben we mooie dingen gezien en meegemaakt. We hadden het niet willen missen.

Het is ontzettend 'ontspannend' dat gedurende 5 weken ons leven bestond uit:
1. Wat gaan we zien/doen vandaag?
2. Wat gaan we eten?
3. Moeten we nog boodschappen doen?
4. Hebben we genoeg benzine?
5. Moeten we nog wassen.

En verder.... Niets.....
Het zal wel weer wennen worden, met alle andere dingen (huis, werk, etc. etc.) die er ook nog schijnen te zijn. ~~Stopt nu acuut met nadenken over 'thuis' en aanverwante zaken.~~

En, hoe vonden de kinderen het?
Ik geloof over het algemeen wel leuk. Geen idee of ze er over 10 jaar nog wat van weten, maar: gelukkig hebben we de foto's nog ;-) En dit blog natuurlijk...

We vonden het leuk om te merken dat de kinderen Engels snel oppikken. Danaë sneller dan David. Zo zegt ze 'hi' en 'bye bye'. David is er pas de laatste week mee bezig, hoe Nederlandse woorden in het Engels zijn.

Beiden vonden het zien van dieren heel erg leuk, en ook de geisers met al hun stoom waren een groot succes.

Danaë zette bij String Lake in Grand Teton haar eerste stapjes los; daarna heeft ze deze truc eigenlijk nog maar sporadisch laten zien.
Wel wandelt ze heel stevig los aan één hand. Dat deed ze vorige maand nog niet, dus binnenkort zal ze wel een keer bedenken dat het ook leuk is om zelf te gaan en staan waar ze zelf wil.

En, hoe zijn ze, die Amerikanen?
Aardig, erg aardig zelfs.
Voortdurend krijgen we complimenten over how adorable the kids are. Zijn ze natuurlijk ook (duh), maar we denken dat we in Europa dit niet zo vaak spontaan te horen zouden krijgen.

Het hoogtepunt van de leuke-gesprekken-met-vreemden was uiteraard de vriendelijke taxi-chauffeur van gister.
Maar een wildvreemde mevrouw op het toilet van de camping in Fruita kon er ook wat van: in no-time had ze aan me uitgelegd waar zij en haar man allemaal hadden gewoond de afgelopen jaren (ze werken voor het leger en dan moet je om de 2-3 jaar verhuizen, naar het schijnt), en aan het eind van het gesprek (een kwartiertje later) kreeg ik een dikke 'hug', omdat we zo leuk gepraat hadden.

Hoe is het, 4 weken in een camper leven?
Even vreemd, wennen aan de kleine ruimte (en het levert in het begin dan ook behoorlijk wat blauwe plekken op), maar daarna: geweldig handig en praktisch.
'Even' boodschappen doen is er niet bij (want je neemt je huis mee), maar parkeerplaatsen voor 'oversized vehicles' zijn er overal, en bij de supermarkt kijkt niemand gek op als je 2-3 parkeerplaatsen in beslag neemt.

Was er ook nog iets raars?
Ja. Japanners. *Hokjesgeest aan*

Dat zijn dus echt hele gekke mensen. Vast heel aardig enzo, maar als 'kuddedier' zijn ze toch een beetje vreemd.

In busladingen worden ze losgelaten op zogenaamde highlights van een nationaal park; ze nemen tig foto's, en de vrouwelijke variant van dé Japanner rent daarna massaal de giftstore in.
Om vervolgens met een jas of t-shirt achter nietsvermoedende mannelijke toeristen aan te rennen en te roepen 'trai-sais trai-sais'*. De gemiddelde mannelijke toerist is vast wat groter dan de gemiddelde Japanner, dus of het nou zin heeft...

Daarbij komt dat ze nogal in hun eigen wereld blijven rondrennen. Ze zien niets of niemand anders, en dus is David een aantal keer bijkans onder de voet gelopen door een loslopende roedel.
En als ze dan eindelijk met hun gigantische berg souvenirs bij de kassa van de giftshop staan, en ze de creditcardrekening krijgen, zijn ze compleet in de war. Want ze zijn zo in hun eigen wereld, dat ze geen benul hebben van de salestax, die bovenop de prijskaartjes komt. En dus staan ze - ongeacht de lengte van de rij achter hen - eindeloos semi-verontwaardigd te bakkeleien over de correctheid van de rekening. Totdat de cassière wanhopig zucht en uitbrengt 'sain lain, sain lain'**.

Het is dat we op vakantie zijn, en verder geen haast hebben what so ever, maar anders....
*Hokjesgeest uit*

Maar verder, nee. Eigenlijk niets raars.
Alleen maar geweldig leuk, zo'n grote-lange-vakantie. Zouden we vaker moeten doen...

Oh, we gaan landen. Tijd om de boel weer op te bergen.
Ik zie u thuis weer.
We bezinnen ons nog even op een soort Top-10 van de parken waar we zijn geweest. Wie weet, ter inspiratie, voor als u zelf nog een keer die kant op zou willen. En anders voor onszelf.

Ndaag!

* Even hard op op een hoge toon zeggen, en u weet wat het betekent: Try size, inderdaad.
** Zelfde recept als voetnoot hier boven..... Sign line...

De leukste kinderspeelplaats ever

2010-06-30T21:18:00.000+02:00

Dat was het dan.
De camper ingeleverd (met minimale buiten-inspectie, maar we hadden toch geen schade gereden), en alle spullen zijn op de een of andere manier weer in een tas beland.

Met een taxi naar het La Quinta Hotel bij het vliegveld. David zit direct voor Cartoon Network geplakt (echt, misschien is-ie wel verslaafd?). De hele middag ligt nog voor ons, dus wat te doen?

We besluiten naar de Discovery Gateway te gaan, een kindermuseum.
Het blijkt een goed besluit: David en Danaë gaan compleet los met ballen, buizen en geluid-maak-dingen. En er blijkt een groot 'kinderdorp' te zijn waar alle kinderen samen-apart spelen, inclusief verkleedkleren.

De ene is even postbode, de ander rijdt rond in een politie-auto. Er is een grote bouwplaats (3x raden waar David een hele tijd heeft zoet gebracht), een winkel waar je achter de kassa kunt staan om de mandjes boodschappen van andere kinderen 'alsof' af te rekenen en er is een huis waar ook vanalles en nog wat moet gebeuren (en ja, dat vond Danaë erg interessant.... afwassen, koken, strijken... Geen idee van wie ze t heeft; van mij in ieder gevan niet).

Alle ouders zitten ergens in een hoekje, want de kinderen vermaken zich allemaal vanzelf. Genoeg om te ontdekken.
Jammer dat we dat in Nederland niet hebben (zou vast leuker zijn dan die schreeuw-kinder-paradijzen...). ~~Ziet nu een gat in de markt.~~

Daarna eten we ons - waarschijnlijk laatste - broodje Subway en dan strijken we weer neer bij de fontein. David rent weer lekker heen en weer, wordt kleddernat, maar wat geeft het? Het is 37 graden en in no-time is alles weer droog.

De taxi-chauffeur die ons naar de Gateway Shopping Mall bracht, blijkt een ontzettend aardige man.
Hij vertelt vanalles en nog wat over Salt Lake City, en rijdt ons gratis en voor niets - because we're such a nice family and he and his wife are dying for some grandchildren - nog een rondje toeristiek door Salt Lake. Over Capitol Hill, zodat we de hele vallei kunnen overzien.

Als we om half 7 de taxi terug bellen, blijkt hij speciaal voor ons te hebben gewacht (eigenlijk werkt hij maar tot 5 uur, zei hij toen hij ons afzette). Z'n collega zat ergens anders en hij vond het niet leuk dat we zo lang zouden moeten wachten.
Echt, deze man is by far de aardigste taxichauffeur die we ooit hebben ontmoet.
Wat vreselijk jammer dat we morgen alweer weg moeten uit dit prachtige land!

Edit 4 juli 2010:
Foto's. Van de leukste kinderspeelplaatsen: de fontein en het speel-museum. En de allerlaatste van de camper.

De. Laatste. Dag.

2010-06-30T06:00:00.000+02:00

Ja. Wat kan ik hier nou van maken? De. Laatste. Dag.
Althans, zo voelt het.

Morgen de camper inleveren. Overmorgen vliegen. We vinden dit Niet Leuk. En zouden - op de bedrituelen na - zo nog weken, wat zeg ik, máánden kunnen blijven rondtrekken in dit geweldige land.
's Ochtends nog even naar Temple Square geweest om de Mormoonse tempelmakerij te bekijken. En toen nog weer even spelen in de fontein. Want tjeemienee, wat is het warm. Ondanks dat de zon regelmatig schuil gaat achter een wolk.

Daarna de camper opruimen: hoe krijgen we al die spullen weer terug in de tassen en hoe maken we anderen blij met aangeschaft speelgoed, extra deken en ander handig maar nu overtollig spul.
Laatste Dag. Die is gewoon nooit leuk. Behalve afgelopen ochtend dan.

Edit 4 juli 2010:
Foto's van De Laatste Dag. Tuurlijk zijn die er...

Springen in de fontein

2010-06-29T05:56:00.000+02:00

En dan doe je je ogen open, en ben je benieuwd waar je nu eigenlijk beland bent.

En dat viel niet tegen mensen, echt.
Als u ooit nog eens in de buurt van Rexburg bent, dan kan ik u Beaver Dick van harte aanraden.
Geen voorzieningen verder, staat ook nergens in de dikke camping-boeken, dus een echte local-tip, maar wel een speeltuin, leuke plekjes en zwemgelegenheid.
Wij bleken de camper overigens op een soort groeps-dag-parkeerplaats te hebben gezet. Naja, iedereen had wel lekker geslapen.

We besloten de plannen om te gooien en niet via Bear Lake te rijden, maar gewoon in 1x door te rijden naar Salt Lake City, zodat we wat meer tijd hadden om de stad te ~~shoppen~~ bekijken.

Omdat we er toch min of meer langsreden direct ingecheckt op de Pony Express RV Park.
Joost mag weten waarom het zo heet, want er is hier geen pony te bekennen en het ligt ingeklemd tussen wat doorgaande snelweg en vlakbij het vliegveld.
Maar: het is een prachtige camping, zeker voor wat we gezien hebben aan niet-staats-campings. Ruime plekken, mooi onderhouden, zwembad, mooie speeltuin, hele vriendelijke eigenaren. En een hoop Meet-The-Focker-achtige bus-RVehicles. Wij zijn hier Klein Duimpje in Camper-Bussen-Land.

Het is trouwens ontzettend warm. Zo'n 37 graden. Dat hebben we een week niet meegemaakt.
Maar, niet getreurd: bij dé shoppingmall van Salt Lake City (in 2002 deed het dienst als Medal Plaza tijdens de winterspelen, waar Salt Lake Smitty haar gouden medailles kreeg om gehangen) is een prachtige fontein waar alle kinderen heerlijk doorheen mogen rennen en kletsnat mogen worden.
So we did. Ja. Wij allemaal. Klein en groot. Who cares...

En kochten en passant nog even wat bij de Abercrombie & Fitch.
Aber-who?
Ja. Ik kan het ook niet uitspreken. Sorry.
Gelukkig staat het op zo ongeveer ieder kledingstuk, dus wie weet moet de uitspraak van deze hippe-kleren-keten-met-debiel-harde-muziek-teveel-parfum-en-langzame-winkel-jongens-en-meisjes dit jaar nog wel lukken.
Aja. t was weer een leuke dag.

Ndaag!

Edit 4 juli 2010:
Een klein beetje foto's dan...

Van hoe we midden in de nacht op een gratis camping terecht kwamen...

2010-06-28T05:32:00.000+02:00

Ja. Gra-tus. En het was niet eens de bedoeling.

Wilt u de korte versie van het verhaal?
Heerlijke dag gehad, David elleboog uit de kom, naar ziekenhuis heel ver weg en overnachten op een gratis campground.
Klaar.

Wilt u de lange versie van het verhaal?
Nou, gaat-ie dan.
Na een prachtige ochtend waarop we langs allerlei geiserbassins reden, en een heerlijke chil-op-de-camping-in-de-zon-middag, begon het avondritueel weer.
En dat betekent de laatste 2 weken vooral een hoe-schreeuw-en-brul-ik-mijn-kleine-zusje-wakker-sessie die eindeloos duurt. Da's dus niet zo prettig voor zowel zusje, ouders als de dader in kwestie (die overigens over een heel vervelend hoe-irriteer-ik-mijn-ouders-uitdaag-lachje blijkt te beschikken).
Het kan dus zijn dat de kinderen met een klein slaaptekort weer terug in Nederland komen, want slapen voor 21 uur, dat gebeurt zelden, ondanks dat we op onze 'gewone' tijden eten.

Nagoed.
Hoe ging het in de camper?
Etterdeetter-vermaning-boos-etterdeetter-vermaning-boos etc. etc.
En toen: elleboog uit de kom. Van David. Alweer. (echt, ik durf 'm niet meer aan te raken).
Da's sowieso niet zo fijn want het doet zeer. Maar het ging ook niet vanzelf over. En dus moesten we op zoek naar een dokter die de geheime goocheltruc kon uithalen.

Dat bleek lastig: alle Medical Clinics in het park waren al hardstikke dicht (want het was al 9 uur). De receptie van de camping trommelde een heuse medic-ranger op. Compleet opgedirkt met hoed, wapen, berenspray en nog wat tools aan z'n broekriem.

In de camper constateert de coole guy dat David's elleboog inderdaad weer uit de kom is.
En dat hij hem wel weer kán terug zetten, maar dat hij dat niet mág.
Want de kliniek is al dicht. En - mind that - we zitten niet genoeg in de rimboe. (Als we 12 mile in de backcountry hadden gezeten, had hij wel toestemming gekregen van de opper-medical-goeroe, vertelde hij er nog even bij).

Welke opties we hadden, lichtte hij graag toe.

Wachten tot morgenochtend 7 uur. Lijkt me niet nee.
Meerijden met een ambulancetransport van een 17 maanden oud kindje dat 'toevallig' ook naar het ziekenhuis moet. Maar dan moeten we daar met de camper achteraan rijden, want we moeten sowieso mee. Ook niet echt handig dus.
Zelf naar het ziekenhuis rijden. En het eerste dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt 2 uur verder op. In Rexburg. Maar, service is alles hier, de ranger belt wel even om te vertellen dat we eraan komen.

Inmiddels was het half 10, en al behoorlijk donker aan het worden. En dan is een camper handig: je hoeft niets in te pakken. Alleen even weer wat autostoeltjes te installeren en de kinderen erin te zetten en je vertrekt.
Dus met de laatste sprankjes daglicht vertrokken we uit Yellowstone. En reden we verder door het pikkedonker naar Rexburg (met 2 slapende kinderen achterin). En als ik zeg pikkedonker dan bedoel ik ook pikkedonker. Echt. Heel Erg Donker.

Onderweg belde ik de verzekering - lang leve het papier met alle gegevens op een rijtje waarvan ik huilend zei dat ik dit nooit maakte om te gebruiken - en rond middernacht kwamen we aan bij het ziekenhuis.
Waar de huisarts een paar maanden geleden laconiek fliep-floep deed en we in 5 minuten weer buiten stonden, kregen we nu een serieuze ER-achtige behandeling.

De 'vitals' van de jongeman moesten in kaart gebracht worden. En dus deed een arts een pogin om een saturatiemeter om David's vinger te plakken. Die dacht No F*ing Way en stortte zichzelf in een hysterische krijspartij.
De arts liet het er niet bij zitten, en dacht m om de grote teen van David te plakken. Na 5 minuten afleiden, hadden we dan eindelijk groen-op-zwart op het scherm dat David niet dood ging ~~duh~~ : een goede hartslag en een goede saturatie. De een wat aan de hoge kant, en de andere een tikkie laag. Maar hé, de arts zei geruststellend dat dat allemaal kwam omdat David zo huilde.

David moest ook gewogen worden. En dus plantte Huisgenoot m desgevraagd op een babyweegschaal. Toen zagen de dokters in dat het jongetje van top tot teen opmeten misschien ietwat over the top was, en gaven ze zich gewonnen.

Een ER-zuster hobbelde braaf de hele tijd met een notitieblok achter de arts-in-opleiding aan, en vroeg mij de hemd van het lijf over de medische voorgeschiedenis van David en of hij wel alle vaccinaties had gehad.
Toen bleek alle research achter de rug, en keken we hoopvol naar de arts-in-opleiding, in afwachting van dé truc.

Maar nee. Vrolijk meldde hij dat hij alleen de intake mocht doen en dat hij wél wist hoe het moest (en hij zou het ons nadat alles achter de rug was even leren) maar dat hij het nog niet mocht uitvoeren. Anders zou het hem zn ziekenhuis-carriere kosten.

Exit Arts-in-opleiding, entré dé dokter. Een lange man die zo belangrijk was dat hij zijn naam op zijn dokterspak geborduurd had. ~~Althans, dat heeft vast iemand anders voor m gedaan.~~
En die deed: de arm strekken, met een hand de bovenarm vlak bij de elleboog vastpakken, met de andere de handpalm van David naar boven draaien (vond ie niet leuk, want dat deed ontzettend zeer) en dan de onderarm naar boven buigen.

En toen.
Toen was het over.
David kreeg 2 dinostickers en 1 Cars-sticker en wij een hoop papieren om te ondertekenen (een ontslag formulier, patient rights, verzekeringsdingen, rekening etc.).

Ondertussen liep het tegen 1 uur s nachts. Terugrijden vonden we geen optie: we waren inmiddels halverwege de rit van de volgende dag, want we zouden toch richting Salt Lake City rijden.

De sheriff van Madison County die in de lege ontvangsthal bij wijze van bewaking zijn avondprakkie zat op te eten, wist nog wel een gratis camping een eindje buiten de stad, aan een rivier: Beaver Dick Park. ~~Seriously, no kidding.~~
Desgevraagd meldde hij dat het veilig was - ik zag onszelf al compleet leeggeroofd worden die nacht - want de deputy reed vannacht sowieso nog 2 keer een ronde over de campground.

Semi-gerustgesteld togen wij weer het pikkedonker in. Op zoek naar de camping.
Gelukkig was het immer geradeaus. En ik moet u zeggen: in het donker zoeken naar een parkeerplek voor een camper van 13 feet hoog en 30 feet lang op een recreatieplek met bomen en een hobbelige ondergrond is geen sinecure.

We 'kwakten' daarom de camper in de buurt van wat auto's en tentjes, deden een schietgebedje, zagen inderdaad de deputy een ronde over de camping maken en bouwden de boel weer om tot slaap-paradijs.

Twee uur s nachts: rust in de tent. Eh, camper.

Edit 4 juli:
Ook van deze dag een berg foto's.
Nee, niet van het bezoekje aan het ziekenhuis. Alhoewel we toen wel het fototoestel bij ons hadden, ~~ramptoeristen dat we zijn.~~

Geyser Country

2010-06-27T05:30:00.000+02:00

De camping waarop we stonden (Canyon Campground) vonden we maar zozo, en dus zijn we verkast. Verhuizen is sowieso wel handig in dit onmeunig grote park, wil je je niet het lep-lazerus (huh?) rijden tussen wildkijkplekken aan de ene kant en geisers aan de andere kant.

So, Madison Campground it is. Een volgende keer staan we hier weer, denken we: mooie ruime plekken tussen de kaarsrechte lodgepole pines.

De hele middag hebben we rondgewandeld bij de geisers en hot springs rond Old Faithful (prachtig hotel trouwens...).
We hadden mazzel: slechts 3 kwartier nadat we kwamen, barstte Old Faithful uit. Wel grappig: de tijd die het duurt voor een uitbarsting is omgekeerd recht evenredig met het aantal wachtende toeschouwers.

En daarna weer mazzel: nét toen we langs Grand Geyser liepen, begon ook deze enorm te spuiten. Wat een mooi gezicht!
En dan de hot springs, met al hun mooie kleuren, fel blauw tot dieporanje en alles wat er tussen zit. David en Danaë keken hun ogen uit bij al het geborrel en gestoom!

Geisers, ik kan er uren naar kijken. We gaan vast nog een keer terug naar Yellowstone, want het is hier prachtig!

Edit 3 juli 2010:
Pictures...